กินอาหารเช้าเสร็จแล้วก็ต้องออกเดินทางต่อ
หวังเวยหู่ไม่ได้ทำลายป้อมดิน แต่ปล่อยให้มันคงอยู่ เผื่อขากลับจะยังใช้ประโยชน์ได้ หรือหน่วยรบอื่นอาจนำไปใช้
ทันทีที่ทุกคนก้าวออกจากป้อม พวกเขาก็ถูกลมหนาวพัดจนสะดุ้ง หนาวจริงๆ
ระหว่างทางมีเสียงเหยียบย่ำหิมะดังขึ้นเป็นระยะ
ทุกคนเดินหน้าต่อไป
สวี่ตัวตัวนอนหลับเต็มอิ่มจนกระปรี้กระเปร่า ข้อดีของซอมบี้ตัวน้อยก็คือ หากไม่ได้ใช้พลังเหนือธรรมชาติจนหมดสิ้น เธอก็จะไม่รู้สึกปวดเมื่อยเอวเมื่อยหลัง
ฉินลั่วหาวหวอด เมื่อคืนมีซอมบี้ตัวหนึ่งแนบติดเขาเหนียวหนึบจนทำให้เขานอนไม่หลับ แต่ซอมบี้ตัวน้อยอย่างสวี่ตัวตัวไม่ได้แข็งทื่อ กลับนุ่มนิ่ม กอดแล้วเหมือนตุ๊กตาตัวใหญ่ ตอนแรกตัวเธอเย็นอุ่นๆ แต่พอกอดไว้นานเข้า อุณหภูมิบนร่างกายเธอก็เปื้อนกลิ่นอายความอบอุ่นจากตัวเขา
เพียงแต่ช่วงครึ่งคืนแรกเธอเอาแต่เบียดเข้ามาในอ้อมแขนเขา จนเขาต้องห่อตัวเธอเป็นดักแด้ซอมบี้แล้วกอดไว้จึงจะสบายใจ ไม่อย่างนั้นเธอคงเบียดจนเขาหงุดหงิดไปทั้งตัว
ฉินลั่วเพิ่งได้งีบตอนครึ่งคืนหลัง
ตอนนี้มองดูสวี่ตัวตัว ซอมบี้ตัวน้อยที่เดินไปเดินมาอยู่ตรงนี้ ช่างกระปรี้กระเปร่าเสียจริง ส่วนเขากลับเต็มไปด้วยความง่วงงุน ราวกับถูกปีศาจดูดวิญญาณไปแล้ว
ฉินลั่วถอนหายใจ
ทางด้านสวี่ตัวตัวกำลังยุ่งอยู่กับการมองไปรอบๆ หลังจากหิมะตกหนัก แถมเช้าวันนี้ทัศนวิสัยยังต่ำมาก เธอจึงต้องตั้งใจอย่างมากถึงจะรวบรวมวัสดุได้
เมื่อกลับมาถึงจุดเดิมของเมื่อวานอีกครั้ง ก็พบว่านกกลายพันธุ์ทางฝั่งนี้ตายไปไม่น้อย ไข่นกถูกย่างจนสุกหมดแล้ว ส่วนนกที่ยังมีชีวิตนั้นไม่มีเหลือแม้แต่ตัวเดียว
น่าจะเป็นเพลิงไหม้ขนาดเล็กที่เกิดจากพายุสายฟ้า แต่เพราะหิมะยังตกอยู่ ไฟจึงดับลงในเวลาไม่นาน เหลือเพียงถ่านไม้บางส่วนที่ยังอุ่นระอุ