เมื่อไม่มีเรื่องไม่คาดฝัน ก็ต้องมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นแน่นอน
ฉินลั่วเพิ่งกอดสวี่ตัวตัวไว้ ทันใดนั้นแผ่นดินก็ส่งเสียงครืนคราน
เขารีบตะโกนว่า: "ระวังตัวกันด้วย! แผ่นดินไหว!!"
วินาทีต่อมา พื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือน
สวี่ตัวตัวชะงักไป
แผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และปะทุพร้อมกันทั่วโลกได้เริ่มขึ้นแล้ว
ฟ้าถล่มดินทลายคือภาพที่บรรยายเหตุการณ์นี้ได้ดีที่สุด
หวังเวยหู่รีบคว้าตัวไป๋ซู่และเฉินเสี่ยวเฟยโดยสัญชาตญาณ ลากพวกเขาหลบไปด้านข้าง
พี่ๆ จากหน่วยกุหลาบก็รีบถอยหลังออกห่างจากกำแพง หน่วยเสือชีตาห์และหน่วยนกพิราบขาวก็รีบถอยห่างจากแหล่งอันตรายนี้อย่างรวดเร็ว
หมู่เหมยเปิดใช้พลังพิเศษ ใช้เถาวัลย์ของกุหลาบกลายพันธุ์หยั่งลึกลงไปในดิน แล้วตวัดคนรอบข้างที่คุ้มครองได้เข้ามา ม้วนขึ้นไปบนเถาวัลย์
ไม่ถึงสามสิบวินาที
คลื่นแผ่นดินไหวรุนแรงก็มาถึง รอบหูมีแต่เสียงครืนครานของการชนกันของแผ่นเปลือกโลก
ต้นไม้ใหญ่ที่แห้งตายรอบๆ ล้มระเนระนาด
เฉินเสี่ยวเฟยตกใจจนร้องลั่น "เสียงน่ากลัวชะมัดเลยโว้ยยยย"
เขากอดหวังเวยหู่ไว้แน่น
หวังเวยหู่ร่างใหญ่ราวกับเสาหลักปักใจกลางทะเล เขายืนมั่นอยู่กับที่
ไป๋ซู่เองก็อยู่ในรัศมีคุ้มครองของเขา
หวังเวยหู่ใช้แขนข้างหนึ่งคว้าหนึ่งคน
ฉินลั่วกอดสวี่ตัวตัววิ่งมาหาอ๋องเวยหู่ระหว่างแผ่นดินไหวเบา "อยู่ๆ ก็แผ่นดินไหว น่ากลัวแทบตาย สวี่ตัวตัว เธอไม่เป็นไรนะ?"