เสี่ยวเฉียวกำลังช่วยต้าเฉียวลุกขึ้นพอดี พอได้ยินคำพูดนั้นก็พูดเสียงแข็งว่า "ยังจะดื่มอีกเหรอ?! ได้สิ! คราวหน้าเธอไปส่งเธอกลับเองเลย! ฉันไม่อยากยุ่งกับเธออีกแล้วเฉียวหย่าจวิน!"
ต้าเฉียวยังคงทำหน้าซื่อ ๆ ถูกเสี่ยวเฉียวดึงออกไป พี่น้องสาวสองคนออกไปก่อน
ไป๋ซู่และเฉินเสี่ยวเฟยยังค่อนข้างมีสติ เพราะทั้งคู่ดื่มไม่มาก
เหล่าหวังหาคู่ดื่มอย่างต้าเฉียวได้ยาก คืนนี้เลยดื่มไปหน่อย
ไป๋ซู่และเฉินเสี่ยวเฟยช่วยกันหาม กว่าจะพยุงเหล่าหวังที่หนักอึ้งขึ้นมาได้
"โอ้ย ๆ ๆ หนักมาก! เหล่าหวังนายสูงขึ้นอีกหรือไง? ทำไมหนักขนาดนี้?"
"เฮ้อ เฉินเสี่ยวเฟยอย่าพูดมากเลย พยุงให้มั่นหน่อย ฉันจะถูกทับตายอยู่แล้ว"
คนเมาน้ำหนักหนักเป็นพิเศษจริง ๆ
ในทีมของจางฉือ มีเพียงเขาที่ยังมีสติ ที่เหลือเมาจนหมด เขารีบถามว่า "เป็นไงบ้าง? ให้ฉันช่วยส่งพี่หวังกลับด้วยไหม?"
ไป๋ซู่และเฉินเสี่ยวเฟยต่างบอกว่าไม่เป็นไร "ไม่เป็นไร ๆ ชินแล้ว เราสองคนไหว" "อืม แล้วเจอกันนะ"
ทั้งสองคนก็กล่าวลาอย่างสุภาพ
บอกว่าช่วยเก็บห้องนั่งเล่นไม่ได้ ขอโทษจริง ๆ
ขอบคุณสำหรับการต้อนรับ อะไรประมาณนั้น
จางฉือเห็นพวกเขาสุภาพขนาดนี้ ก็รู้สึกเกรงใจไม่น้อย "ไม่เป็นไร ๆ ผมเก็บเองได้ คุณเป็นแขก จะให้คุณเก็บได้ยังไง?"
เป็นความสุภาพที่สืบทอดกันมาจากบรรพบุรุษจริง ๆ แขกที่มาเยือนคือแขก จะให้แขกเก็บกวาดได้ยังไง?
เป็นหน้าที่ของเจ้าบ้าน
เฉินเสี่ยวเฟยและไป๋ซู่พยักหน้าเป็นจังหวะ "อื้ม ๆ พวกเราแค่เกรงใจเฉย ๆ" "ไม่ต้องส่งหรอก"