มู่เอินหยานั้นเมื่อคราวก่อนก็อยากจะนัดหลายๆ ตัวออกมาเจอกัน ทำความรู้จักเป็นเพื่อนกัน แต่เพราะทีมรบมักจะออกไปทำภารกิจนอกฐานอยู่บ่อยๆ เวลาอาจจะไม่ตรงกัน
ครั้งนี้ที่ได้เจอกันอีกก็ถือว่าเป็นพรหมลิขิต
หลายๆ ตัวเห็นเธออารมณ์หดหู่ ก็เลยยัดเครื่องรางกลับไปให้เธอ
มู่เอินหยาใบหน้าแดงก่ำ รีบโบกมือปฏิเสธ "ฉัน ฉัน ฉันไม่ได้จะขอเครื่องรางคืนนะ!"
เธอไม่ได้หมายความแบบนั้น
ส่วนหลายๆ ตัวก็เอาติดไว้ให้เธอ แล้วก็หยิบแท็บเล็ตออกมาพิมพ์ปราดเปรียวหนึ่งชุด [ฉัน โชคดี แบ่งให้เธอ] เธอน่าจะถือว่าโชคดีใช่ไหม? ถึงจะกลายเป็นซอมบี้ แต่อย่างน้อยก็ยังมีสติ
ทีมที่เจอมาเป็นทีมล้างซอมบี้ ยังเป็นเพื่อนเก่า ยังยอมพาเธอไปด้วย ถ้าเจอทีมรบอื่น หรือคนที่กลัวความลำบาก ยิงเธอทิ้งตอนที่เธอยังขยับตัวไม่ถนัดตอนนั้นไป เธอก็ไม่มีวันนี้แล้ว
ตายไปตั้งแต่ช่วงต้นยุคสิ้นโลกแล้ว
จะได้ถูกพากลับมายังฐานที่มั่นไหม? จะได้มีเพื่อนที่ดีแบบพวกเขาอยู่ข้างๆ ได้รู้จักเพื่อนใหม่ ได้มีความสุขยิ่งกว่าสมัยก่อนยุคสิ้นโลกอีกไหม?
เพราะเธอไม่เหงาอีกต่อไป
หลายๆ ตัวคิดช้าๆ อยู่นาน เพิ่งจะรู้สึกว่าตัวเองโชคดี จะเรียกว่าเป็นการปลอบใจตัวเอง หรือให้กำลังใจเชิงบวกแก่มู่เอินหยาด้วยก็ได้ เธอยังอยากให้กำลังใจเธอ อยากให้เธอฟื้นคืนความมีชีวิตชีวาโดยเร็ว
ในยุคสิ้นโลก ถ้าจิตใจพังทลายมันอันตราย
เธอหวังให้เธอสบายดี
มู่เอินหยามองเครื่องรางที่วนรอบหนึ่ง จากบนตัวเธอส่งมาถึงซอมบี้ตัวน้อย แล้วเธอก็ตอบแทนความมีน้ำใจนั้นกลับมาเป็นสองเท่า