ระหว่างทางกลับได้ช่วยคนกลุ่มเล็กๆ อีกกลุ่มหนึ่ง หลังติดต่อทีมส่งกำลังบำรุง ในละแวกนั้นได้ ก็รอให้คนจากฐานที่มั่นผู้รอดชีวิตเมือง B มารับพวกเขา
รวมแล้วแปดสิบกว่าคน
แต่ละคนผอมเหลือแต่กระดูกเพราะความหิว อาหารที่ทีม 3A สะสมไว้ก็ได้ใช้ประโยชน์
ผู้รอดชีวิตกินอย่างตะกละตะกลาม
น่าสงสารเหลือเกิน
หวังเวยหู่แจกขนมปังและน้ำเปล่าให้พวกเขา "ไม่เป็นไร ค่อยๆ กินได้"
ไป๋ซู่จดบันทึกรายละเอียดบางอย่างของพวกเขา
ฉินลั่วพูดกับทีมส่งกำลังบำรุง ของเมือง B ว่า "ข้างหน้าน่าจะหนึ่งกิโลเมตร มีต้นไม้กลายพันธุ์ที่ให้ผลกินได้อยู่หลายต้น พวกนายมีผู้มีพลังพิเศษด้านมิติ ก็ไปเก็บมาสิ อย่าปล่อยให้เสียของ ล้วนแต่เป็นลูกแพร์ โลควอต อะไรพวกนั้น"
ของดีทั้งนั้น
ถ้าไม่เพราะต้นไม้กลายพันธุ์พวกนั้นใหญ่เกินไป ใหญ่จนบัตรมิติเก็บของของพวกเขาใส่ไม่ลง และมิติของสวี่ตัวตัวก็เปิดเผยไม่ได้ พวกเขาคงเก็บไปด้วยแน่ๆ
หัวหน้าทีมฝ่ายนั้นตื่นเต้นจนหน้านี้ "จริงหรือเปล่า? พวกนายทีม 3A โชคดีจังเลยนะ!"
ถึงแม้ตอนนี้จะมีพืชกลายพันธุ์เกิดขึ้นแล้ว แต่ที่กินได้ก็ไม่มาก การได้เจอต้นไม้ผลที่กินได้และไม่ดุร้ายแบบนี้ก็ถือว่าโชคดีจริงๆ
ฉินลั่วแค่พยักหน้า "ไปเถอะ ไปเถอะ" กันซอมบี้ตัวน้อยจะเสียดาย
สวี่ตัวตัวได้ยินแบบนั้นก็พอใจสมใจ คอนเซ็ปต์หลักของเธอก็คือ ตัวเองเก็บไม่ได้ ก็อย่าปล่อยให้อาหารพวกนี้เน่าเปื่อยอยู่ในเขตที่ล่มสลาย