ฉินลั่วมีความสุขกับมุกแกล้งญาติสาวที่ส่งเสียงร้องด้วยความโมโห แถมยังพูดแนะนำอย่างเป็นมิตรว่า "เธอไม่ต้องกินที่โรงอาหารก็ได้นะ"
ตู้ชุนเจียงกัดฟันกรอด "คะแนนหนึ่งเดือนของฉันไม่พอให้กินดีๆ ทุกมื้อหรอก! แล้วโรงอาหารมีอาหารพนักงาน ฉันจะไม่กินได้ยังไง?!"
เธอรู้สึกเจ็บปวดใจจริงๆ
ซอมบี้ตัวน้อยที่อยู่ข้างหลังฉินลั่วมองเธอ แล้วคิดว่าเจ้าหน้าที่คนนี้ช่างน่าสงสารจริงๆ
ตู้ชุนเจียงเห็นสวี่ตัวตัวก็ตาเป็นประกาย "ไงจ๊ะ ที่รัก เราคุ้นเคยกันแล้ว พูดจริงเถอะ อย่าอยู่กับคนอย่างหัวหน้าฉินเลย มาทำงานที่ฐานที่มั่นดีไหม? กินครบสามมื้อ มีเงินเดือนประจำ ไม่ต้องเสี่ยงตาย"
ฉินลั่วเคาะโต๊ะทันที "เฮ้ๆๆ กล้าแย่งคนของฉันต่อหน้าต่อตาเลยเหรอ?"
ทำไมใครๆ ก็หลงเสน่ห์ซอมบี้ตัวน้อยกันนักนะ!? เขารู้สึกแปลกใจ แต่ในวินาทีถัดมาเมื่อก้มลงมองใบหน้าขาวผ่องแสนสวยของสวี่ตัวตัว ก็เอาวะ ซอมบี้ตัวน้อยแสนสวยแบบนี้เป็นของใครกันนะ?!
โอ้
ของเขานี่เอง
ฉินลั่วถอนหายใจ ยกมือขึ้นกางแล้วพูด "เฮ้อ ไม่มีทางจริงๆ ฉันเป็นหัวหน้าทีมที่หน้าตาดีเกินไป ทำให้พวกเพื่อนร่วมทีมหน้าตาดีกันทุกคน หล่อก็หล่อ เท่ก็เท่ น่ารักก็น่ารัก เพื่อนร่วมทีมที่น่าหลงใหลเกินไปก็เป็นปัญหานะเนี่ย~"
ตู้ชุนเจียงถ่มน้ำลาย "แหวะ ไร้ยางอาย ที่รัก เธอควรอยู่ห่างๆ เขาไว้ กันจะติดเชื้อไวรัสโง่เง่า"
พูดจบเธอก็โยนสายรัดข้อมือที่ขนของออกหมดแล้วให้ฉินลั่ว พร้อมกับกลอกตา