ความสามารถนี้เกินปกติแค่ไหนกัน?
เทียบกับร่างใหม่ของไป๋เยี่ยน ร่างของลอลี่ที่ดูอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง ยังมีพลังชีวิต 45 หน่วย และพลังป้องกัน 3 หน่วย
แต่แคมป์เริ่มต้นระดับสีรุ้งนี้ กลับบอบบางยิ่งกว่าเธอเสียอีก!
ไป๋เยี่ยนกลัวว่าวันหนึ่งจะฝันแล้วเผลอตบมันจนพัง
"ระบบ นายเล่นแบบนี้ไม่แฟร์เอาซะเลย!"
"ตกลงว่าจะเพิ่มระดับรางวัลขึ้น 3 ระดับ นายจะเอาของสีเทามาย้อมเป็นสีรุ้งแล้วให้ฉันเป็นรางวัลไม่ได้นะ!"
"ระบบนี้ยึดมั่นในการรักษาความยุติธรรม ความเที่ยงธรรม และความโปร่งใสของเกม โดยไม่มีการจัดการใด ๆ แอบแฝง สิ่งที่คุณเห็นคือแคมป์เริ่มต้นระดับสีรุ้งจริง ๆ"
"งั้นนายอธิบายคุณสมบัติห่วยๆ นี้หน่อยสิ?"
"อุปกรณ์ระดับสีรุ้งแต่ละชิ้นล้วนมีความพิเศษของมัน โปรดไปค้นหาด้วยตัวเอง"
ได้ ได้ ได้ ได้เลย
ไป๋เยี่ยนนั่งลงกับพื้น ยิ้มอย่างปลงตก
ภายนอกดูเหมือนจะปลงได้ แต่จริงๆ แล้วใจหลุดไปนานแล้ว
แรกก็ให้ร่างที่อ่อนแอไร้เรี่ยวแรงกับเธอ แล้วยังให้แคมป์ที่อ่อนแอกว่าเธออีก
สู้ให้ฉันตายทีเดียวไปเลยจะดีกว่า
เธอยังไม่ยอมแพ้ ดึงหน้าต่างสถานะของแคมป์ขึ้นมาใหญ่สุด พลิกไปมาสามรอบ
พลังชีวิต 10 หน่วย
พลังป้องกัน 0 หน่วย
พลังโจมตี 0 หน่วย
ความสามารถพิเศษทั้งสี่ถูกล็อกทั้งหมด
ไม่มีคำว่า "ผนึกชั่วคราวช่วงมือใหม่" ไม่มี "พลังเพิ่มขึ้นหลังอัปเลเวล" ยิ่งไม่มี "เติมเงิน 6 หยวนแรก เปิดใช้งานทันที" สะอาดจนน่าหวาดกลัว
"ถ้ามีคนเหยียบมัน มันจะตายคาที่เลยไหมเนี่ย?"
"ความเสียหายจริงต้องคำนวณตามความแรงของการโจมตี"
"เช่นถ้าฉันเหยียบล่ะ?"
"ด้วยพลังพื้นฐานปัจจุบันของผู้เล่น การโจมตีเต็มกำลังมีโอกาสสูงที่จะทำลายแคมป์"
ไป๋เยี่ยนก้มหน้ามองรองเท้าบู๊ตสั้นเล็ก ๆ ของตัวเอง
ดีมาก
แคมป์ของคนอื่นไว้ป้องกันมอนสเตอร์ แคมป์ของเธอเนี่ยป้องกันได้แม้กระทั่งเจ้าของ
แต่ระบบไม่ให้เวลาเธอมากพอที่จะปล่อยตัวปล่อยใจ
"โปรดให้ผู้เล่นทำการสุ่มอาวุธเริ่มต้น เนื่องจากอาวุธมีหลากหลายชนิด การสุ่มครั้งนี้จึงแสดงผลเป็นการสุ่มกล่องสุ่มอาวุธระดับต่าง ๆ"
ไป๋เยี่ยนเงยหน้าขึ้น
"เนื้อหาในกล่องสุ่มอาวุธสุ่มได้ทั้งหมด"
"คำว่า 'สุ่ม' นี่ เป็นคำที่บริษัทชอบใช้ตอนปัดความรับผิดชอบ"
ระบบไม่สนใจเธอ
แสงสามกลุ่มรวมตัวกันกลางอากาศ ค่อยๆ บีบอัดเป็นไพ่สามใบที่หน้าตาเหมือนกันหมด บนนั้นวาดกล่องที่ยังไม่ได้ลงสี
"จับสิ"
ไป๋เยี่ยนตอบอย่างไร้เรี่ยวแรง
หน้าไพ่พลิกอย่างรวดเร็ว
ม่วง ส้ม แดง!
ไป๋เยี่ยนจ้องด้วยตาเปล่า ๆ ดูครั้งหนึ่ง
เป็นกล่องสุ่มแล้ว จะเลือกใบไหนก็ไม่รู้ว่าจะได้อะไร จะไปลังเลทำไม?
เลือกคุณภาพสูงสุดสิ!
สีแดงเป็นคุณภาพรองจากสีรุ้งอยู่แล้ว
แคมป์สีรุ้งแทงข้างหลังเธอครั้งหนึ่งแล้ว อาวุธสีแดงคงไม่มาซ้ำอีกหรอก?
ถ้าออกมาแปลกทั้งสองอย่างจริง ๆ เธอจะเริ่มสงสัยว่านี่ไม่ใช่การสุ่ม แต่เป็นระบบจงใจยัดยาให้
"แผละ!"
มือฟาดลงบนกล่องสุ่มสีแดง
กล่องอีกสองใบหรี่แสงลงทันที สลายหายไปในอากาศ
กล่องสุ่มสีแดงค่อยๆ แตกออก
แสงจ้าลอดออกมาจากรอยร้าว ทำให้ห้องหินทั้งห้องถูกย้อมเป็นสีแดงเข้ม
"ของดีมา!"
ไป๋เยี่ยนรีบนั่งตัวตรงโดยไม่รู้ตัว
กล่องสุ่มแตกสลาย แล้วกลายเป็นแผ่นแสงละเอียด รวมตัวกันตรงหน้าไป๋เยี่ยน
ขึ้นมาก็เป็นส่วนหลักหนาเทอะทะที่ใหญ่กว่าช่วงบนของร่างไป๋เยี่ยนตอนนี้!
ส่วนหลักเหลี่ยมมุมชัดเจน สองข้างนูนออกมาเล็กน้อย พื้นผิวโลหะสีเข้มไม่มีการตกแต่งมากนัก มีเพียงรอยเส้นสีแดงจาง ๆ ตามขอบ
จากนั้น ด้ามยาวก็ยื่นขึ้นไปด้านบน
ครึ่งเมตร
หนึ่งเมตร
ยังยาวต่อไปอีก
สายตาของไป๋เยี่ยนไล่ตามรูปร่างที่ก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ จากก้มมอง เป็นมองตรง แล้วก็เงยหน้ามอง
แย่แล้ว ไอ้เจ้าสิ่งนี้สูงกว่าเธอตั้งสองหัว
จนกระทั่งแสงสีแดงสลายไปจนหมด รูปร่างของอาวุธด้ามยาวนี้ก็แข็งตัวสมบูรณ์
ก็คือ ค้อนขนาดยักษ์ที่เต็มไปด้วยสไตล์หยาบของโรงงานอุตสาหกรรม!
หัวค้อนเหลี่ยม ตัวหลักหล่อด้วยโลหะสีแดงเข้ม มุมมีพื้นผิวสำหรับกระแทกที่เรียบร้อย ด้ามค้อนหนาเท่าข้อมือผู้ใหญ่ ปลายด้ามพันด้วยหนังสีแดงเข้ม
ทั้งเล่มตั้งอยู่บนพื้น แทบจะบังไป๋เยี่ยนทั้งตัวได้
ไป๋เยี่ยนเงยหน้ามองอยู่ไม่กี่วินาที ก็หัวเราะออกมาทั้งที่โกรธ
เอ็งจะบ้าหรือไง
แม่งเอ๊ย
เอ็งแม่งเอ๊ย
นายสร้างแขนขาเรียวบางแบบนี้ให้ฉัน แล้วจะให้ฉันถือค้อนที่ใหญ่กว่าตัวฉันอีกเหรอ?
นี่มันเครื่องแบบอะไร?
เวอร์ชันสุดโต่งของสาวน้อยเวทมนตร์?
สิ่งที่เธอต้องการตอนนี้คือมีดสั้น ดาบสั้น หรือดีที่สุดคือปืนที่ยิงหัวทะลุได้โดยไม่ต้องฝึก
ถ้าไม่ได้จริง ๆ ขอไม้เท้าก็ยังดี
เวลากวัดแกว่งไม่ไหว ยังใช้เป็นไม้เท้าค้ำเดินได้
ค้อนใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้เธอนอนฟาดกับมอนสเตอร์ หวังว่ามันจะสะดุดด้ามค้อนล้ม ยังจะใช้ได้อีกเหรอ?
"ระบบ นายเข้าใจเรื่องความเหมาะสมของอาวุธผิดหรือเปล่า?"
ไม่มีเสียงตอบ
"แกล้งตายใช่มั้ย?"
ไป๋เยี่ยนลุกขึ้นยืน เดินไปข้างค้อนยักษ์ ยื่นมือจับด้ามค้อน
เย็นเฉียบ
หนักอึ้ง
ด้วยร่างกายตอนนี้ของเธอ จะยกไหวได้ยังไง...
หืม?
ไป๋เยี่ยนมองมือตัวเองที่จับด้ามค้อนด้วยความแปลกใจ
เมื่อครู่เธอแค่ลองดึงกลับไปนิดเดียว ด้ามค้อนที่ตั้งอยู่กลับขยับไปเล็กน้อยจริง ๆ หัวค้อนใหญ่เสียดสีกับพื้นดังเสียงทึ่ม
แม้จะยากมาก แต่เมื่อครู่เธอคนเดียวก็เขย่าค้อนยักษ์ได้นิดหน่อยจริง ๆ
ถ้าใช้สองมือ อาจจะพอไหว และอาจจะยกขึ้นได้จริง ๆ?
แต่นี่มันไม่หลักวิทยาศาสตร์เลย!
ค้อนยักษ์นี่ไม่ใช่พลาสติก ดูก็รู้ว่าหนักมาก ขนาดแบบนี้ลอลี่ตัวเล็ก ๆ จะยกไหวได้ยังไง?
ไป๋เยี่ยนเอามือทั้งสองข้างจับด้ามค้อน เท้าจิกพื้น เอาหลังและเอวออกแรงพร้อมกัน
หัวค้อนหนัก ๆ ค่อย ๆ ลอยขึ้นจากพื้น
หนึ่งเซนติเมตร
สองเซนติเมตร
แขนของเธอเริ่มสั่น ลมหายใจถี่ขึ้น แต่ค้อนก็ถูกเธอยกขึ้นมาจริง ๆ
"ยกได้จริงเรอะ?"
ไป๋เยี่ยนกัดฟัน พยายามยกหัวค้อนให้สูงขึ้นอีก
หัวค้อนสูงขึ้นมาถึงระดับเอว จุดศูนย์ถ่วงของเธอเฉออกไปทันที ไป๋เยี่ยนรีบก้าวไปด้านข้างหนึ่งก้าว หัวค้อน "ตุบ" กลับลงพื้น กระเด็นเศษหินขึ้นมาเล็กน้อย
พื้นสั่นสะเทือนเล็กน้อย
แต่แขนของเธอก็ไม่ได้หลุดจากเบ้าซะทีเดียว
น้ำหนักนี้หนักมาก แต่ก็ยังอยู่ในช่วงที่เธอพอจะควบคุมได้อย่างยากลำบาก
ลองดูดี ๆ ก็รู้สาเหตุ
"สีแดง·ฟู่เยว่"
"พลังโจมตี: 100"
"เลเวลที่ใช้: LV1"
"คุณสมบัติพิเศษสีแดง 1: ทำลายไม่ได้"
"คุณสมบัติพิเศษสีแดง 2: น้ำหนักปรับตามตัวผู้ใช้ น้ำหนักของค้อนที่ผู้ใช้รู้สึกได้จะคงที่ที่น้ำหนักสูงสุดที่ผู้ใช้พยายามจะแกว่งได้ น้ำหนักที่ผู้ถูกโจมตีรู้สึกได้จะคงที่เป็นสิบเท่าของน้ำหนักสูงสุดที่ผู้ใช้แกว่งได้"
"คุณสมบัติพิเศษสีแดง 3: โหมดพกพา สามารถแปลงเป็นเครื่องประดับที่พกติดตัวได้ แต่น้ำหนักไม่เปลี่ยนแปลง"
ไป๋เยี่ยนอ่านไปสองรอบ
แล้วมองค่าพื้นฐานของตัวเองที่น้อยนิดเหลือแค่หลักหน่วย
พลังโจมตีอาวุธ หนึ่งร้อย
แค่ข้อเดียวก็มากกว่าเธอเป็นไหน ๆ แล้ว
ที่เกินปกติยิ่งกว่าคือน้ำหนักปรับตามตัวผู้ใช้
ยิ่งเธอแข็งแกร่ง ค้อนนี้ยิ่งหนักขึ้น
ค้อนยิ่งหนัก แรงกระแทกที่เป้าหมายได้รับก็ยิ่งมากขึ้น
ตอนนี้เธอยังเป็นแค่ผู้เล่นใหม่ที่ยังไม่ได้เลเวล ยังทำให้ศัตรูได้รับแรงกระแทกสิบเท่าของน้ำหนักสูงสุดที่เธอจะแบกไหว ต่อไปพอพลังเพิ่มขึ้น การเพิ่มขึ้นแบบนี้จะยิ่งน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ
ช่างเป็นตัวเลขมหึมาที่ถือบัตรผ่านช่วงคุ้มครองมือใหม่แอบเข้าไปในแผนที่เลเวลต่ำจริง ๆ
ไป๋เยี่ยนเปลี่ยนสีหน้าทันที
"เมื่อกี้ฉันพูดดังไปหน่อย"
เธอยื่นมือตบด้ามค้อน แล้วลูบขึ้นลูบลงอีกที
"พี่ชาย อย่าถือสากันนะ"