ของดี
เป็นของดีจริงๆ
ไม่ต้องสนใจว่าจะต้องออกแรงแค่ไหน ขอแค่ใช้ได้ก็พอ
ต่อให้ร่างกายจะอ่อนแอแค่ไหน พอคูณสิบเข้าไปก็เป็นตัวเลขที่ดูดีได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพลังโจมตีตั้ง 100 หน่วย
ไป๋เยี่ยนถึงกับสงสัยว่าถ้าเธอเอามันไปนวดหลังให้มอนสเตอร์เบาๆ มันจะส่งไปเจอคุณทวดได้ทันทีหรือเปล่า
เธอกดไปที่คุณสมบัติข้อที่สาม
"สลับเป็นโหมดพกพา"
ลวดลายสีแดงบนพื้นผิวของค้อนยักษ์สว่างขึ้น
อาวุธสูงเกือบสองเมตรหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว กลายเป็นกำไลข้อมือเล็กๆ ลอยอยู่กลางอากาศ บนนั้นยังมีลวดลายค้อนแบบย่อส่วนแกะสลักไว้ด้วย
ไป๋เยี่ยนยื่นมือไปรับ
วินาทีถัดมา แขนของเธอจมลงอย่างแรง ร่างกายทั้งคนเกือบจะก้มตามจี้ห้อยนั้นลงไป
"เว้ยเฮ้ย!"
เธอรีบใช้สองมือประคองจี้ห้อยไว้แน่น ไม่งั้นมันคงทุบลงบนหลังเท้าเธอพอดี
"ไม่เอาน่า แกกลายเป็นเครื่องประดับแล้ว ลดน้ำหนักลงหน่อยไม่ได้เหรอ?"
"ในคำอธิบายคุณสมบัติระบุไว้ชัดเจนแล้ว: น้ำหนักไม่เปลี่ยนแปลง "
"แล้วแกเรียกนี่ว่าพกพางั้นเหรอ?"
ขนาดเล็กลง
น้ำหนักไม่ลดลงแม้แต่กรัมเดียว
แขวนไว้ที่มือ ยกแขนไม่ขึ้นเลย
ไป๋เยี่ยนตัดสินใจทำให้มันกลับเป็นสภาพเดิมทันที
หัวค้อนกระแทกพื้นอีกครั้ง สั่นสะเทือนจนฝ่าเท้าของเธอชา
แต่มองอีกมุมหนึ่ง โหมดพกพาก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์สิ้นเชิง อย่างน้อยเวลาผ่านทางแคบๆ ก็ไม่ต้องกลัวหัวค้อนจะติดอยู่ในซอกกำแพง
ส่วนปัญหาเรื่องการพกพา คงต้องค่อยๆ ปรับตัวไปทีหลัง
ไม่ก็ลากไปตามพื้น
พื้นดันเจี้ยนฟรี จะลากพังก็ไม่ต้องจ่ายค่าปรับ
อีกอย่าง ฟู่เยว่ทำลายไม่ได้
ถ้าสู้ไม่ไหวจริงๆ เธอยังเอาค้อนไปขวางประตูเป็นเครื่องกีดขวางได้ สัตว์ประหลาดตัวไหนหัวแข็งนัก ก็ลองมาวัดความแกร่งของไอเทมระดับสีแดงดูก็ได้
"การแจกจ่ายสิ่งของสำหรับมือใหม่สิ้นสุดลงแล้ว ขอให้นักสำรวจรักษาตัว และขอให้โชคดี "
พูดจบ เสียงของระบบก็หายไป
เร็วจนไม่มีการหยุดพัก
แต่ไป๋เยี่ยนรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายรีบจากไปอย่างแปลกๆ เหมือนกับว่ารู้สึกเสียดายของ
"เฮ้? ไม่เอาน่า นายอย่าเพิ่งหนีสิ"
"สอนท่าค้อนพื้นฐานให้ฉันสักสองท่าก็ยังดี!"
"แล้วบริการหลังการขายล่ะ? สินค้านายไม่แถมคู่มือการใช้เหรอ?"
ในห้องหินไม่มีเสียงตอบรับใดๆ
ระบบจากไปอย่างสิ้นเชิง
แกยังกล้าทำเป็นเสียดายของอีก!
แคมป์มือใหม่ส่งพ่อพระมาคนหนึ่งให้ฉัน ยังดีที่ค้อนยังพอมีประโยชน์ ไม่งั้นฉันคงตายคาที่ตรงนี้ไปแล้ว!
บ่นในใจอย่างแค้นเคืองเสร็จ ไป๋เยี่ยนก็หันความสนใจกลับไปที่ลูกบาศก์ที่ก่อตัวจากการ์ดแคมป์
เวลาคุ้มครองของพื้นที่ปลอดภัยเริ่มต้นมีเพียง 48 ชั่วโมงเท่านั้น
อาวุธได้มาแล้ว ต่อไปต้องรีบทำความเข้าใจฟังก์ชันของแคมป์ให้เร็วที่สุด แล้วค่อยวางแผนการสำรวจ
ไป๋เยี่ยนไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงเจอเหตุการณ์สุดพิลึกแบบนี้กระทันหัน แต่กลับยังสงบสติอารมณ์ได้ เธอแค่เข้าใจว่าการโมโหแก้ปัญหาไม่ได้
เว้นแต่ว่าจะสามารถลากระบบออกมาจากแผงแสงแล้วซัดมันสักยกได้
ไป๋เยี่ยนอุ้มลูกบาศก์ขึ้นมา
ข้อความแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นทันที
"จะขยายแคมป์เริ่มต้นที่ตำแหน่งปัจจุบันหรือไม่?"
เธอมองไปรอบๆ ห้องหิน
ที่นี่ภูมิประเทศเรียบร้อย มีทางเข้าออกทางเดียว มุมกำแพงก็ไม่มีรอยแตกชัดเจน ต่อให้แคมป์จะไม่มีพลังป้องกันอะไร แต่ระบบก็อธิบายไว้แล้วว่า ภายใน 48 ชั่วโมงจะไม่ถูกโจมตีที่นี่...อ้อใช่ ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่ประมาณ 47 ชั่วโมง
"ขยาย"
ลูกบาศก์ลอยขึ้นจากฝ่ามือของเธอ
พื้นผิวแตกออกเป็นชั้นๆ แสงสีรุ้งแผ่กระจายไปรอบด้าน แสงปกคลุมไปครึ่งห้องหิน แล้วก็หดตัวและเซ็ตตัวลงอย่างรวดเร็ว
กองไฟหนึ่งกอง กระโจมผ้าขาดๆ หนึ่งหลัง กล่องไม้เก่าๆ หนึ่งใบ ปรากฏขึ้นตรงหน้า ถูกห่อหุ้มด้วยฟิล์มแสงสีทองบางๆ ที่แทบมองไม่เห็น
ไป๋เยี่ยนยืนอยู่ด้านนอกฟิล์มแสง จมอยู่ในความเงียบ
ตอนที่ขยายเมื่อกี้ เอฟเฟกต์แสงนั่นไม่น่าจะถูกๆ เลยนะ
ผลลัพธ์แค่นี้เหรอ?
ถ้าไม่รู้ ยังคิดว่าเป็นสตรีมเมอร์แคมป์ปิ้งคนไหนที่โดนแบนช่อง แล้วขนเครื่องนอนหนีมาอยู่ในดันเจี้ยนกลางคืนเลย
ไป๋เยี่ยนลองเดินไปข้างหน้า ร่างกายทะลุฟิล์มแสงไปตรงๆ อย่างไร้ความรู้สึก
เธอยื่นมือออกไป แล้วหดกลับเข้ามา
ฟิล์มแสงไม่ได้ขวางเธอ
ลาก ฟู่เยว่ ลองอีกครั้ง หัวค้อนก็ทะลุผ่านไปได้อย่างราบรื่น
"กั้นแค่มอนสเตอร์ ไม่กั้นฉันกับของของฉันเหรอ?"
แผงสถานะแสดงคำอธิบายสั้นๆ ออกมา
"กำแพงแคมป์สามารถระบุตัวเจ้าของแคมป์และสิ่งของของเจ้าของแคมป์ได้ สิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้รับอนุญาตจะถูกกั้นไว้เมื่อเข้ามาในกำแพง"
"แล้วความแข็งแรงของกำแพงล่ะ?"
"ขึ้นอยู่กับการป้องกันปัจจุบันของแคมป์ "
ไป๋เยี่ยนมองไปที่เลขศูนย์เด่นชัดนั้น
เข้าใจแล้ว
เป็นการกั้นแบบมีมารยาท
ไป๋เยี่ยนเปิดผ้าม่านกระโจม
ในกระโจมผ้าขาดๆ นอกจากการห่มนอน หมอน และเสื่อฟางอย่างง่ายๆ ก็ไม่มีอะไรอื่นอีก
เธอยื่นมือไปกดที่นอน
ถึงจะบางไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็ไม่มีความชื้น หมอนยัดด้วยฟางแห้ง มุมทั้งสองข้างยังมีรอยเย็บปะที่ฝีเข็มเอียงๆ
ข้อมูลกระโจมปรากฏขึ้นมา
"กระโจมผ้าอย่างง่าย: ให้พื้นที่นอนพื้นฐาน เมื่อพักผ่อนภายในพื้นที่แคมป์ ความเร็วในการฟื้นฟูพลังจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย "
ในที่สุดก็มีประโยชน์จริงๆ สักอย่าง
ไป๋เยี่ยนเดินไปที่กองไฟ
อุณหภูมิของเปลวไฟคงที่ ไม่มีควัน พื้นก็ไม่มีรอยไหม้ดำ
"กองไฟพื้นฐาน: ให้แสงสว่าง ความอบอุ่น และฟังก์ชันประกอบอาหารง่ายๆ เวลาเชื้อเพลิงเริ่มต้นที่เหลือ: 12 ชั่วโมง "
12 ชั่วโมงต่อจากนี้ ต่อให้เป็นไฟก็ต้องหาทางจุดเอง
เกมนี้ยุติธรรมจริงๆ
ยุติธรรมในการไม่ตั้งใจจะให้มือใหม่คนไหนอยู่สบาย
สุดท้ายคือกล่องไม้
ในกล่องไม้เก่าๆ มีน้ำบริสุทธิ์หนึ่งถังกับขนมปังดำแข็งๆ สองก้อนที่ท้าทายความแข็งแรงของฟัน ดูท่า นี่คงเป็นสิ่งของเริ่มต้นแล้ว
ไป๋เยี่ยนหยิบขนมปังดำขึ้นมาหนึ่งก้อน เคาะกับแผ่นไม้สองที
ดังต๊อกๆ เสียงแน่นหนามาก
เธอชั่งน้ำหนักขนมปังดำ แล้วมองไปที่ค้อนยักษ์
ระหว่างสองสิ่งนี้ความแข็งแกร่งของใครมากกว่ากันก็บอกไม่ถูก แต่ถ้าเอาไปโจมตีลอบยาม คงสร้างความเสียหายแบบของแข็งได้เหมือนกัน
ไป๋เยี่ยนอ้าปากลองกัดดู
ฟันเริ่มเสียว
บนขนมปังมีแค่รอยฟันตื้นๆ สองรอย
"ของอย่างนี้การป้องกันคงสูงกว่าแคมป์อีกมั้ง?"
ไป๋เยี่ยนจำใจฉีกออกเป็นชิ้นเล็กๆ จุ่มลงไปในน้ำ
ขนมปังดำดูดน้ำช้ามาก ลอยอยู่บนผิวน้ำ มีกลิ่นรำข้าวจางๆ โชยมา โชคดีที่ไม่มีราขึ้น และไม่มีกลิ่นเปรี้ยวหรือกลิ่นสาปแปลกๆ
น้ำมีหนึ่งถัง ถ้าประหยัดกินก็พออยู่ได้สองสามวัน
แต่อาหารมีแค่สองชิ้น
พอเป็นเสบียงหนึ่งวันแบบได้ๆ เสียด้วยซ้ำ
เธอต้องออกไปสำรวจก่อนเวลาคุ้มครองจะหมด เพื่อหาน้ำ อาหาร เชื้อเพลิง และวัสดุใดๆ ที่จะเสริมความแข็งแกร่งให้แคมป์ได้
ถ้าแถวๆ นี้มีมอนสเตอร์ ก็ต้องลองวิชา ฟู่เยว่ ในสถานการณ์จริงดู
คิดถึงตรงนี้ ไป๋เยี่ยนเงยหน้ามองทางเดินมืดๆ ข้างนอกห้องหิน
ข้างในไม่มีแสง
พื้นมีรอยเท้าที่ไม่เป็นระเบียบหลายรอย ตามผนังมีเศษกระดูกและคราบสกปรกแห้งๆ กระจัดกระจาย
ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับมือใหม่มาทัศนศึกษาแน่นอน
"กินไม่อิ่ม นอนไม่หลับ บ้านโดนสะกิดนิดเดียวก็พัง"
ไป๋เยี่ยนตักขนมปังที่นิ่มแล้วเข้าปาก กลืนลงไปอย่างแรง
"การเริ่มต้นเกมนี้ชวนติดคุกจริงๆ"
พออิ่มท้องบ้าง เธอก็กลับไปตรวจสอบแคมป์อีกครั้ง
กองไฟ กระโจม กล่องไม้ ล้วนเป็นแค่สิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานธรรมดาๆ เท่านั้น
นอกจากจะมีสภาพพอเป็นแคมป์ได้ ไป๋เยี่ยนมองไม่เห็นว่าแคมป์เริ่มต้นนี้จะคู่ควรกับคุณภาพสีรุ้งได้ยังไง
ค่าสถานะจะต่ำก็ได้
สิ่งอำนวยความสะดวกจะแย่ก็ได้
แต่สีรุ้งในฐานะคุณภาพสูงสุด ไม่ควรมีหน้าที่แค่จุดพลุ
"ถ้าอย่างนั้น...ปัญหาคงต้องอยู่ที่คุณสมบัติที่ยังไม่ได้ปลดล็อกพวกนี้ล่ะมั้ง"
ไป๋เยี่ยนจับคาง กัดฟันไม่ยอมแพ้ จิ้มไปที่คำว่า "ยังไม่ได้ปลดล็อก" ตัวโตๆ ด้านล่างทั้งสี่อย่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ครั้งแรก แผงสถานะไม่ตอบสนอง
ครั้งที่สอง ไอคอนรูปกุญแจสว่างขึ้นชั่วขณะ
ครั้งที่สาม ตัวอักษรสีสันบิดเบี้ยวชุดหนึ่งแวบผ่านไป แล้วก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว
ไป๋เยี่ยนหรี่ตา
"มีอะไรซ่อนอยู่จริงๆ ด้วย"
เธอย่อตัวลงไปที่หน้าแผงสถานะ ใช้สองมือจับพร้อมกัน กดค้าง ลาก ดับเบิลคลิกไปทีละอัน เกือบจะพลิกแผงดูว่าด้านหลังมีวันผลิตหรือเปล่า
สามอันแรกยังคงเงียบ
เมื่อเธอกดที่คุณสมบัติข้อแรกอีกครั้ง กองไฟกลางแคมป์ก็วูบไหวขึ้นมาทันที
เปลวไฟเปลี่ยนจากสีส้มเหลืองเป็นสีขาวบริสุทธิ์ แล้วก็มีประกายสีรุ้งจางๆ ลอยขึ้นมา
ไอคอนรูปกุญแจคลายออกเล็กน้อย
หรืออาจจะเป็นเพราะได้สลักชื่อเจ้าของแล้ว ครั้งนี้ถึงได้จิ้มเจออะไรที่แตกต่างออกไปจริงๆ
"คุณสมบัติคุณภาพสีรุ้ง ข้อ 1: ยังไม่ได้ปลดล็อก ข้อมูลแนะนำ: ความกล้าหาญคือบทเพลงแห่งอารยธรรม "