[จางเหลียงเผิง: มีคนที่สุ่มได้จางฉีหลิงจริงๆ ด้วยเหรอ มาพูดเร็วๆ ว่าความรู้สึกเป็นยังไงบ้าง?]
[จางฉีหลิง(ประมุขตระกูล): ...ไม่ค่อยดีเท่าไหร่]
[จางเฟิงเม่า: ไม่ค่อยดี?เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?เป็นคำสั่งจากฟ้าสวรรค์หรืออะไร?]
[จางฉีหลิง(ประมุขตระกูล): ฉันคิดว่าตำแหน่งนี้จะเหมือนในนิยาย ที่ต้องเป็นผู้ชาย แต่——]
[จางซินหราน: โอ้โห ประมุขตระกูลของเราเป็นผู้หญิงเหรอ?สุ่มได้รุ่นหายากแล้ว!]
[จางซินหราน: ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?ส่งตำแหน่งมาในกลุ่ม ใครที่อยู่ใกล้ไปปกป้องคุณก่อน]
[จางฉีหลิง(ประมุขตระกูล): [ได้ส่งการแชร์ตำแหน่งแล้ว]]
[จางฉีหลิง(ประมุขตระกูล): อยู่ที่นี่]
[จางฉีหลิง(ประมุขตระกูล): ยังมีภารกิจอีกสองสามอย่างที่ประมุขตระกูลปลดล็อกได้ ฉันปล่อยให้พวกคุณดู]
[ประมุขตระกูลได้ปล่อยภารกิจในกลุ่มแล้ว ขอให้สมาชิกตระกูลจางทุกคนตรวจสอบอย่างละเอียด!]
[ภารกิจประมุขตระกูล 3 ·โครงสร้างพื้นฐาน]
[ภารกิจย่อยที่หนึ่ง: เลือกที่ตั้งถิ่นฐานของตระกูล]
[ข้อกำหนดการสำเร็จภารกิจ: ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ในรัศมีพันลี้ เข้าออกยากลำบาก]
[รางวัลการสำเร็จภารกิจ: หอจดหมายเหตุ*1]
[ภารกิจประมุขตระกูล 2·การคัดเลือก]
[ภารกิจ: เข้าร่วมการคัดเลือกทหารองครักษ์(0/150)]
[ข้อกำหนดการสำเร็จภารกิจ: ค่าพลังต่อสู้มากกว่า 180]
[รางวัลการสำเร็จภารกิจ: ยาทิพย์แห่งจิตใจ*10]
[หมายเหตุ: เมื่อทหารองครักษ์ถูกคัดเลือกแล้ว จะกลายเป็นผู้คุ้มครองประมุขตระกูลโดยอัตโนมัติ รับหน้าที่คุ้มครองประมุขตระกูล]
[จางหยวนซวิน: โอ้โห ภารกิจสองอันนี้ไปคนละทางเลย...ผมไม่ค่อยชอบต่อสู้เท่าไหร่ ผมไปโครงสร้างพื้นฐานละ]
[จางไห่หยี: ฉันจะไปเข้าร่วมการคัดเลือกทหารองครักษ์! ค่าพลังต่อสู้ฉันผ่านแล้ว แถมยังเกินอีกด้วย!]
[จางรุ่ยเหลียง: ผมก็จะเข้าร่วมการคัดเลือก]
ในพริบตา ที่นั่งทหารองครักษ์ 150 คนก็เต็ม ยังมีคนในกลุ่มอีกหลายคนที่คร่ำครวญว่าที่นั่งน้อยเกินไป
[ยินดีด้วย คุณได้สำเร็จภารกิจ ยาทิพย์แห่งจิตใจถูกส่งไปที่ประมุขตระกูลแล้ว]
ทันใดนั้น จางฉีหลิงรู้สึกว่าน้ำหนักที่กระเป๋าหลังเอวของตัวเองผิดปกติ เหมือนมีบางอย่างปรากฏขึ้นในนั้นอย่างกะทันหัน
[จางฉีหลิง(ประมุขตระกูล): ของถึงมือฉันแล้ว]
[จางฉีหลิง(ประมุขตระกูล): ตอนนี้ทหารองครักษ์เปิดรับแค่ 150 คน คนที่เหลือไปเลือกที่ตั้งถิ่นฐานของตระกูล จำข้อกำหนดได้ และที่สำคัญ ห้ามให้คนอื่นพบเห็นการดำรงอยู่ของพวกคุณเด็ดขาด]
[จางฉีหลิง(ประมุขตระกูล): เราทุกคนเป็นคนไร้ตัวตน คนไร้ตัวตนเยอะขนาดนี้ มัน...สะดุดตาเกินไปจริงๆ]
[จางเหลียงบี้·ทหารองครักษ์: ไม่ต้องห่วง เราจะระมัดระวังมาก]
[จางเหลียงบี้·ทหารองครักษ์: ส่วนการเลือกที่ตั้งถิ่นฐานของตระกูล เราก็ได้แต่ไปในป่าลึกเท่านั้น]
[จางซื่อฉือ·ทหารองครักษ์: แงๆ ฉันเกลียดงูและแมลง]
[จางเซิ่งหยวน·ทหารองครักษ์: งั้นคุณจบเห่แน่ ในหลุมศพมีพวกนี้เยอะที่สุด]
[จางซื่อฉือ·ทหารองครักษ์: ไม่เป็นไร ตอนนี้ฉันเป็นราชาหนัง หน้านิ่งๆ ของน้องๆ จางไม่ใช่แค่เรื่องเล่นๆ ฉันสามารถบีบคองูให้ตายด้วยสีหน้าเฉยเมย พร้อมกับกรีดร้องในกลุ่มได้]
จางฉีหลิงจ้องมองห้องแชทอีกราวหนึ่ง ทันใดนั้น ใบหูของเธอขยับเล็กน้อย แล้วก็เงยหน้าขึ้นมา
ในความมืด มีเงาคนหลายร่างร่วงลงมา เงียบเชียบ ราวกับแมวที่คล่องแคล่ว
พวกเขาสวมเสื้อผ้าที่แตกต่างกัน แต่สีหน้าคล้ายกันอย่างน่าประหลาด ใบหน้าหล่อเหลา ไร้อารมณ์ ออร่าเข้มแข็งเย็นชา
ในชั่วขณะที่ลงสู่พื้น พวกเขาก็คุกเข่าข้างเดียว ศีรษะก้มลงเล็กน้อย ปรากฏตัวต่อหน้าจางฉีหลิงในท่าที่ยอมจำนน คนที่อยู่ข้างหน้าสุดพูดเสียงเบา: “ประมุขตระกูล”
จางฉีหลิงรู้สึกเขินอายจนแทบจะขุดห้องสามห้องหนึ่งห้องโถงบนพื้นได้ด้วยนิ้วเท้า แต่บนใบหน้า เธอแค่ตอบรับ “อืม” อย่างเย็นชา
คนเหล่านั้นลุกขึ้น ยืนเงียบๆ ข้างกายจางฉีหลิง รวบรวมออร่าโดยรอบ เบาลมหายใจ แม้แต่เสียงหัวใจก็ช้าลง การปรากฏตัวของพวกเขาลดลงทันที
ทั้งที่ในสนามมีคนมากมาย แต่กลับรู้สึกเหมือนไม่มีใครอยู่เลย
[ใกล้เคียง]
[จางฉีหลิง(ประมุขตระกูล): พวกคุณทำอะไรกัน! ฉันถามว่าพวกคุณทำอะไรกันอยู่!!!]
[จางรุ่ยเจ๋อ·ทหารองครักษ์: ฮี่ๆ ประมุขตระกูลที่รัก พูดตรงๆ ว่าการปรากฏตัวของพวกเราหล่อเท่ไหมล่ะ พวกเราปรึกษากันอยู่ตั้งนาน]
[จางไห่จิง: ผู้ชายลึกลับทรงพลังสุดเท่ในที่สุดก็เป็นฉันสักที ดีใจ ตื่นเต้น มีความสุข แต่ต้องรักษาภาพลักษณ์ไว้]
[จางไห่ชิว·ทหารองครักษ์: เห็นด้วย สุดเท่และดุดัน ฉันเองก็ยังเคลิ้มตัวเอง]
[จางไห่ชิว·ทหารองครักษ์: เป็นไง ประมุขตระกูลคนสวย พวกเราไม่ทำให้คุณพอใจเหรอ~~]
[จางฉีหลิง(ประมุขตระกูล): ...]
[จางฉีหลิง(ประมุขตระกูล): ...ไม่ อย่ามาทำร้ายฉัน ฉัน...ฉันอยากอ้วก]
[จางเซิ่งเจี๋ย: ขอโทษนะ ฉันเตือนแล้ว แต่เด็กๆ พวกนี้มัน...มันซนเกินไป ควบคุมไม่ได้]
[จางไห่จิง: ใช่ เตือนแล้ว เตือนไปคำนึง แล้วก็ไม่มีอะไรต่อ พออยากเล่นก็เล่นด้วยกัน ทุกคนตอนนี้ “หนุ่มสาว” กันทั้งนั้น~]
[จางเซิ่งเจี๋ย: ฮ่าๆ น่าเขินเล็กน้อย]
[จางรุ่ยเจ๋อ·ทหารองครักษ์: เขินอะไร ปลดปล่อยตัวเองสิ มีความสุขสุดเหวี่ยง! วู้ว!]
[จางซื่อฉือ: เอาล่ะๆ ประมุขตระกูลมองพวกเราด้วยสายตาไม่ปกติแล้ว รู้ว่าพวกคุณตื่นเต้น แต่ก็ต้องเก็บกันบ้าง]
จางฉีหลิง: ...
เธอเริ่มไม่อยากได้ “คนในตระกูล” พวกนี้แล้ว จะทำยังไงดี...
ในขณะนั้นเอง ดวงตาของจางไห่ชิวประกายความตื่นเต้น เธอก้มหน้าลง ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วพูดเสียงเบา: “ประมุขตระกูล ทางฝ่ายที่ตั้งถิ่นฐานตรวจพบ...ตัวเลขที่ตรวจวัดที่เทือกเขาฉางไป๋เพิ่มขึ้น มีความผิดปกติเกิดขึ้นที่นั่น จางหลงโม่ให้หน่วยสามรีบไปแล้ว”
อะไรกัน?
จางฉีหลิงมองไปยังคนตระกูลจางคนอื่นๆ ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า พวกเขาก้มหน้าลง ดูเหมือนต้องการแสดงความรับผิดชอบต่อการดูแลที่ไม่ดีและรับการลงโทษ เพื่อปิดบังดวงตาที่สับสนของกันและกัน
เพราะพวกเขาก็ไม่รู้ว่าจางไห่ชิวพูดอะไรนกแก่ๆ นั่นไม่ใช่แผนของพวกเขา!
จางฉีหลิงที่อยู่ข้างหลังไม่มีใครเหลืออยู่ ทำได้แค่เสแสร้งทำเป็นก้มหน้าลง ดวงตาสีดำสนิทถูกขนตาหนาปกคลุมไปครึ่งหนึ่ง: “...อืม”
ฉันต้องการบทของฉัน ขอบคุณ
[ใกล้เคียง]
[จางไห่จิง: ติ๊งติ๊งๆ จางไห่ชิวคุณทำอะไรอยู่?]
[จางฉีหลิง(ประมุขตระกูล): ฉันรู้สึกเขินอาย ทำไมพวกคุณไม่มองฉัน? ไม่อยากมองฉัน หรือ ไม่กล้ามองฉัน?]
[จางฉีหลิง(ประมุขตระกูล): เงยหน้าขึ้น มองตาสับสนของฉันตรงๆ!]
[จางไห่ชิว·ทหารองครักษ์: นี่ไม่ใช่เพื่อเตรียมพื้นฐานสำหรับภารกิจของเราเหรอ]
[จางเซิ่งเจี๋ย: ...เตรียมพื้นฐานอะไร?]
[จางเซิ่งเจี๋ย: ขอโทษนะ ครูไม่ค่อยได้อ่านนิยาย ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม? ครูจะได้ปรับตัวเข้ากับบทบาทของตัวเอง]
[จางฉีหลิง(ประมุขตระกูล): ...ครูอย่าไปตามใจพวกเขาเล่นเลย]
[จางเซิ่งเจี๋ย: อ้อใช่ ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ อย่าไปหาความตายเองเด็ดขาด อย่าเรียนแบบจางเซิ่งเหลียวในกลุ่มใหญ่ เขาถูกครูที่อยู่ใกล้ๆ สั่งสอนไปแล้ว...อืม สั่งสอนตามแบบฉบับคนตระกูลจาง]
แสงในดวงตาจางฉีหลิงสั่นเล็กน้อย ก็แค่ถูกตีหนึ่งครั้งนั่นเอง?
การศึกษาของตระกูลจางก็เรียบง่ายแบบนี้แหละ
[จางไห่ชิว·ทหารองครักษ์: แค๊กๆ ทุกสายตามองไปที่กล่องข้อความของฉัน!]
[จางไห่ชิว·ทหารองครักษ์: เราจำเป็นต้องมีบท เพราะภารกิจของเรารวมถึงการสร้างตระกูลจาง ดังนั้นการติดต่อกับเบื้องบนจึงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้