[จางฉีหลิง (ผู้นำตระกูล): ......ข้าไม่ถนัด]
[จางไห่ชิว·องครักษ์: ไม่เป็นไร ฝากข้าได้เลย รับรองว่าสำเร็จ~]
[จางไห่ชิว·องครักษ์: ตระกูลของเรายังต้องมีระบบลำดับชั้นที่เข้มงวด——อย่างน้อยก็ต้องมีต่อหน้าคนนอก เจ้าจะจัดการเรื่องนี้ไหม?]
[จางฉีหลิง (ผู้นำตระกูล): ......ฝากทั้งหมดไว้กับเจ้าแล้ว]
[จางไห่ชิว·องครักษ์: โอเค~~~]
เพราะภารกิจนี้ จางไห่ชิวจึงตั้งกลุ่มเล็ก ๆ ขึ้นมาเป็นพิเศษ ดึงคนที่อาสาเข้ามาในกลุ่มใหญ่ไว้ดูเหมือนว่าตั้งใจจะวางแผนให้สมบูรณ์แบบข้ามคืน
ส่วนในกลุ่มใหญ่——การถกเถียงเรื่องทำเลที่ตั้งของตระกูลจางนั้นคึกคักมาก ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ส่วนภารกิจขององครักษ์นั้นสำเร็จภายในไม่ถึงนาทีหลังจากประกาศออกไป
เพียงแต่คน 150 คนนี้ตอนนี้กระจายตัวอยู่ทั่วทุกสารทิศ
ถึงแม้จะเป็นตัวตั้งของตระกูลจาง แต่พวกเขาก็ไม่ใช่คนธรรมดา แต่ละคนฉลาดแกมโกง และรู้ดีว่าตอนนี้พวกเขาไม่มีบัตรประชาชน เป็นคนไร้ตัวตน จึงพากันซ่อนตัวอยู่ตามมุมที่ไม่สะดุดตา รอผลการตัดสินใจเรื่องที่ตั้งของตระกูล
[จางเจียโย่ว: หุบเขามรณะคุนลุนเป็นอย่างไร?]
[จางเจียเต๋อ: รู้สึกว่าไม่ค่อยดี......โลกนี้แทบจะไม่มีที่ที่ไม่มีคนอยู่แล้ว]
[จางเซิ่งปิน·องครักษ์: จะว่าไป ก็เขาไอเหลาเถอะ ประหยัดเรื่อง]
[จางจิ่งเหยา·องครักษ์: ไม่ได้ ไม่ได้ ที่นั่นชื่อไม่มีความเป็นเซียนเลย แถมสัตว์ประหลาดยังเยอะแยะ ไม่เอา]
[จางเซิ่งปิน·องครักษ์: ......]
[จางเซิ่งปิน·องครักษ์: แต่ พวกเราไม่ได้มีไว้จัดการพวกมันหรอกหรือ?]
[จางจิ่งเหยา·องครักษ์: ......โอ้ ก็จริงด้วยแฮะ]
[จางจิ่งเหยา·องครักษ์: ขอโทษที ลืมไป]
[จางหมิงซวี่: ป่าเสินหนงเถอะ ชื่อมีความเป็นเซียนพอ เขาไอเหลาก็ไว้สร้างหอโบราณของตระกูลเรา]
[จางจิ่งเหยา·องครักษ์: ป่าเสินหนงได้ ป่าเสินหนงชื่อนี้ฟังดูดี]
[จางเซิ่งปิน·องครักษ์: ให้ตายเถอะ ชอบป่าเสินหนงก็พูดตรง ๆ สิโว้ย!]
[จางยูป๋อ: ตกลงที่ป่าเสินหนงแล้วใช่ไหม? ถ้าตกลงก็@จางฉีหลิงให้เธอกำหนดที่ตั้งของตระกูล]
[จางไห่ลู่: ถ้าหอโบราณของตระกูลจางตั้งที่เขาไอเหลา พวกเราก็ต้องแยกคนไปเฝ้าหอโบราณ และคนก็ต้องไม่น้อย งั้นเขาไอเหลาก็เป็นที่ตั้งตระกูลหมายเลขสองของพวกเรา]
[จางซิงฮั่ว: งั้นข้าขอเฝ้าประตูทองสัมฤทธิ์! ให้ข้าอยู่ข้างประตูทองสัมฤทธิ์ นั่นก็เป็นที่ตั้งตระกูลหมายเลขสาม!]
[จางฉีหลิง (ผู้นำตระกูล): เลือกที่ตั้งตระกูลสามแห่งนี้ก่อน ข้าไปส่งภารกิจ ส่วนตำแหน่งต่าง ๆ ในกลุ่มพวกเจ้าเลือกกันเอง มีการแข่งขันก็ประลองกัน ผู้ชนะจะได้ตำแหน่ง]
ปิดห้องแชท จางฉีหลิงส่งภารกิจ
[เสร็จสิ้นการเลือกที่ตั้งตระกูล ได้รับรางวัล: หอเก็บเอกสารภาคเหนือ]
[ได้เลือกสถานที่ที่เหมาะสมแล้ว กรุณาให้ผู้นำตระกูลเลือกสมาชิกตระกูลเข้ารับตำแหน่งโดยเร็ว]
ตรงหน้าเปิดแผงคล้ายเกมจำลองการบริหาร แต่มีเพียงอาคารเดียวที่ปลดล็อกแล้ว
จางฉีหลิงเปิดรายชื่อที่สามารถส่งไปได้ หอเก็บเอกสารหนึ่งแห่งสามารถส่งคนในเผ่าเก่งได้สิบคนและคนในเผ่าธรรมดาได้สามสิบคน เลื่อนรายการลงไป ชื่อยาวเหยียดจนปวดตา
[จางฉีหลิง (ผู้นำตระกูล): หอเก็บเอกสารภาคเหนือสามารถใช้งานได้แล้ว ใครอยากไปบ้าง?]
[จางเจิ้งซิ่น: ข้าข้าข้าข้า ข้าไปได้!]
[จางฮว๋าชื่อ: ผู้นำมีคำสั่ง ข้าก็ไปได้แน่นอน!]
[จางจิ้งอาน: ผู้นำ เพิ่มข้าอีกคน ข้าก็จะไป]
[......]
เลือกจากคนในเผ่าที่สมัครสี่สิบคนส่งไปยังหอเก็บเอกสารภาคเหนือ เมื่อจำนวนคนเต็ม ระบบก็ขึ้นข้อความเตือน
[หอเก็บเอกสารภาคเหนือเต็มแล้ว!]
[กำลังโหลดความทรงจำของคนรอบข้าง......]
[โหลดสำเร็จ!]
[หอเก็บเอกสารภาคเหนือโหลดเสร็จ กรุณาส่งคนในเผ่าไปประจำการโดยเร็ว!]
กลางดึก ท้องฟ้าก็มีเสียงระฆังอันทรงพลังดังขึ้น ติดต่อกันหลายครั้ง ก้องกังวานไปทั่วทั้งโลก
คนตระกูลจางที่ยังคุกเข่าอยู่ลุกขึ้นยืนทันที ล้อมรอบผู้นำตระกูล จ้องมองท้องฟ้าด้วยสายตาหม่นหมองและเย็นชา
จางรุ่ยเจ๋อกระซิบเบา ๆ: “ผู้นำตระกูล ระวังตัวด้วย”
จางฉีหลิง: ......
พวกเจ้าไม่ลืมไปแล้วหรือไง ว่าผู้นำตระกูลทั้งพลังต่อสู้และความเข้มข้นของสายเลือดสูงกว่าพวกเจ้า
หลายคนถูกเสียงระฆังนี้ปลุกให้ตื่นจากความฝัน ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย เปิดไฟเปิดหน้าต่าง โผล่หน้าออกมาจากบ้านของตัวเอง
[ติ๊ง——]
[เขตต้องห้ามแห่งดาวสีน้ำเงินได้ก่อตัวขึ้น กำลังคัดเลือกผู้ท้าทายเขตต้องห้าม——]
[ผู้ท้าทายประจำ: จางฉีหลิง]
[ผู้ท้าทายสุ่ม: จางรุ่ยเจ๋อ, จางเซิ่งเจี๋ย, ซีหงเหวิน, ซีฮว๋าหวาน, เซี่ยงเนี่ยนเจิน]
[กรุณาเตรียมตัวให้พร้อม บุคคลดังกล่าว การถ่ายทอดสดเขตต้องห้ามจะเริ่มในสิบนาที!]
[ใกล้เคียง]
[จางไห่ชิว·องครักษ์: เห็นไหม ข้าพูดว่าอะไร ต้องมีผู้นำตระกูลแน่นอน]
[จางรุ่ยเจ๋อ·องครักษ์: ใช่ ๆ แต่ไม่ใช่แค่ผู้นำตระกูล ยังมีพวกเราด้วย]
[จางเซิ่งเจี๋ย: อย่าเถียงกัน อย่าเถียงกัน ไปซื้อของก่อน เราต้องเตรียมทุกอย่างให้พร้อมสำหรับผู้นำตระกูล!]
[จางไห่จิง: อืม......จางฉีหลิงแค่พาตัวเองไปก็พอ ส่วนพวกเจ้าที่ต้องเตรียมของมีเยอะ เชือก แอลกอฮอล์ ยาสารพัดประโยชน์ ยาห้ามเลือดต่าง ๆ ของกินก็ต้องเอา บิสกิตอัดแข็ง แล้วก็เครื่องมือต่าง ๆ——]
[จางไห่จิง: ถึงว่าร่างกายของเราจะเป็นอาวุธ แต่คนตระกูลจางที่เข้าไปมีแค่สองคน ต้องระวังให้มาก นี่เป็นการเข้าสู่เขตต้องห้ามครั้งแรกของเรา จะมองข้ามไม่ได้]
[จางเซิ่งเจี๋ย: ไห่จิงคิดได้รอบคอบมาก แต่จางฉีหลิง ถ้าเราตาย อย่าพยายามมาช่วยเรา รีบหนีไปเอง การมีอยู่ของเราคือเพื่อปกป้องเจ้า ต้องจำไว้]
[จางฉีหลิง (ผู้นำตระกูล): แต่......]
[จางไห่จิง: ไม่มีแต่]
[จางไห่ชิว·องครักษ์: ข้ารู้ว่าเจ้าจะพูดอะไร อดีตหน้าที่ของจางฉีหลิงก็คือ การถอดป้ายวิญญาณผู้ตาย ขนโลงไปฝัง แต่เราเป็นตระกูลจางยุคใหม่ ไม่ต้องใช้พวกนั้น เข้าใจไหม?]
[จางไห่ชิว·องครักษ์: หลังจากเราตาย จะมีการสุ่มการ์ดตัวตนใหม่ มีชื่อใหม่ จะเหลือเพียงศพเปล่า ๆ ไม่ต้องให้เจ้าเสี่ยงชีวิตเพื่อเรา]
[จางฉีหลิง (ผู้นำตระกูล): ......]
[จางฉีหลิง (ผู้นำตระกูล): ขอโทษที ข้ารู้สึกเหมือนถูก......อิทธิพล]
จางฉีหลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าเธอเปลี่ยนแปลงน้อยมาก การเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยนี้ก็ทำให้คนรอบข้างสังเกตเห็น
จางไห่จิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กระซิบ: “ผู้นำตระกูล พวกเราไปเตรียมของให้ท่าน”
จางฉีหลิงพยักหน้าเล็กน้อย เกร็งใบหน้า เงาดำหลายพรายกระโดดข้ามกำแพง กระจายออกไป
แต่พวกเขาทิ้งจางไห่ชิวให้เฝ้าอยู่ที่ลานบ้านของผู้นำตระกูล
เมื่อจางฉีหลิงมองนาง จางไห่ชิวก็ทำสัญญาณมือให้นาง เป็นสัญญาณมือเฉพาะของคนตระกูลจาง หมายถึงให้นางกลับไปพักผ่อนในห้อง
อีกสิบนาทีการถ่ายทอดสดเขตต้องห้ามจะเริ่ม นางยังพอหลับได้อีกสักหน่อย
จางฉีหลิงพยักหน้าเล็กน้อย แววตาขยับเล็กน้อย หันหลังเข้ากลับห้อง
นางหยิบยาทิพย์แห่งจิตใจที่เพิ่งได้ออกมาจากกระเป๋าก่อน นั่นเป็นขวดเล็กสีขาวนวล พอเปิดออก กลิ่นยาหอมโชย
[ยาทิพย์แห่งจิตใจ: หลังรับประทาน ฟื้นฟูอาการบาดเจ็บภายใน 70%]
ยารักษาโรคสินะ......จางฉีหลิงนึกถึงแมวใหญ่ทั้งหลายของตระกูลที่ชอบควักข้อมือตัวเองอยู่เรื่อย ก็เข้าใจในทันที
ของดี ต้องเก็บไว้
นอนตัวตรงบนเตียง มือวางบนหน้าท้องโดยไม่รู้ตัว ในท่าทางเหมือนนอนมรณภาพอย่างสงบ หลับตา เสียงหายใจของหญิงสาวเบาลงและช้าลง ถ้าไม่ฟังดี ๆ คงคิดว่านางเป็นศพ