ไม่นานก็มีคนพิมพ์ลงในกลุ่มอีกว่า “ทุกคน อีกแยกข้างหน้าฉันจะลงทางด่วนแล้ว ไม่รู้ว่าน้ำลึกแค่ไหน จะขับไปได้ไกลเท่าไร แต่ไม่ว่าอย่างไร ก็ขอบคุณหัวหน้ากลุ่ม ขอบคุณที่ได้พบกัน”
ผู้คนในกลุ่มต่างส่งคำอวยพรให้กัน
แต่ทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจว่า ทางลาดตรงทางลงทางด่วนมักอยู่ต่ำกว่าถนนสายหลัก น้ำท่วมขังน่าจะลึกอย่างน้อยหนึ่งเมตรแล้ว
ใกล้จะถึงบ้านอยู่แล้วแท้ ๆ กลับถูกระยะทางสั้น ๆ ขวางเส้นทางรอดเอาไว้
ต่อให้แชมป์โอลิมปิกมาเอง ก็ยังว่ายทวนกระแสน้ำเชี่ยวกลับไปไม่ได้
ความหวาดกลัวและความกังวลแผ่ซ่านขึ้นในใจผู้คนอีกครั้ง
เฉียวเลี่ยงเก็บชามกับตะเกียบเข้าไปในมิติ จากนั้นหยิบเรือยางที่ยังอยู่ในบรรจุภัณฑ์และเครื่องสูบลมจากร้านอุปกรณ์กลางแจ้ง มาวางกองไว้ในรถ
เธอถือโทรศัพท์พลางขบคิดว่าจะเรียบเรียงข้อความอย่างไรให้ทุกคนมาซื้อเรือยาง ไม่ใช่ว่าอยากหากำไรจากสถานการณ์นี้หรอก แค่ถ้าแจกฟรีคงดูแปลกไปหน่อย
อีกอย่าง คนที่ยังสนใจเงินมากกว่าชีวิตในเวลาแบบนี้ ก็ไม่คู่ควรให้เธอช่วย
เกณฑ์การช่วยเหลือของเธอก็ต่ำมากพอแล้ว
จู่ ๆ เธอก็เหลือบเห็นผู้คนในจุดพักรถกำลังกระโดดโลดเต้นด้วยความยินดี
มีคนในกลุ่มแท็กเธอทันที “หัวหน้ากลุ่ม รีบดูห้องถ่ายทอดสดของขบวนรถเราเร็ว!”
เฉียวเลี่ยงออกจากวีแชต แล้วเข้าไปยังห้องถ่ายทอดสดของพี่ชายคนหนึ่งที่ถ่ายทอดความเคลื่อนไหวของขบวนรถมาตลอด
ในห้องถ่ายทอดสด บัญชีทางการของศูนย์จัดการเหตุฉุกเฉินเมืองลั่วเฉิงส่งข้อความซ้ำไปซ้ำมา:
【ทางลงทางด่วนเมืองลั่วเฉิงถูกน้ำท่วมแล้ว เราระดมเรือยางท้องแบนไปช่วยเหลือฉุกเฉินแล้ว โปรดจอดรถบริเวณทางลาด ห่างจากทางลงสามกิโลเมตร และรอเจ้าหน้าที่ไปรับอย่างอดทน!】