การถูกนักเล่นแร่แปรธาตุหมายตาไม่ใช่เรื่องดีเลย ยิ่งถ้าเป็นพวกคลั่งการเล่นแร่แปรธาตุอย่างดีแลนด้วยแล้ว
เควลอดระแวดระวังขึ้นมาไม่ได้
เกว็นยังบาดเจ็บสาหัสและไม่ฟื้นตัว เลือดมังกรคือรากฐานแห่งชีวิตของเธอ การเจาะเลือดไม่ต่างจากซ้ำเติมบาดแผล มีแต่จะเร่งให้เธอตายเร็วขึ้น
อย่าว่าแต่ขายเลย แค่หยดเดียวก็อย่าหวัง
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เควลก็สั่งพ่อบ้านฟอร์ดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “ไล่เขากลับไปให้ที...”
......
ด้านนอกประตูเหล็กฉลุลายของคฤหาสน์ ดีแลน โคลแมนกำลังเดินวนไปมาอย่างกระวนกระวาย รองเท้าหนังขัดมันคู่ประณีตเหยียบย่ำถนนกรวดหน้าประตูจนเกิดเสียงกรอบแกรบ
ใต้ดวงตาลึกโหลมีรอยคล้ำเข้ม สายตาร้อนรนกวาดไปมารอบตัว ทว่ากลับมีประกายคลุ้มคลั่ง ฉายให้เห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวอยู่บ้าง
เช้าวันนี้ ดีแลนเพิ่งได้รับข่าวสุดสะเทือนวงการ:
เมื่อคืนนี้ เควิล ฟิลด์ คู่แค้นตลอดกาลของเขาถึงกับยอมทุ่มเงินมหาศาลโดยไม่เสียดาย เพื่อซื้อ драกเงินโตเต็มวัยที่กำลังร่อแร่ตัวหนึ่งมา
ข่าวนี้ทำให้ดีแลนกระโดดพรวดขึ้นจากหน้าอ่างเพาะเลี้ยงสไลม์ทันที
เลือดมังกรสดใหม่ที่ยังคงมีพลังชีวิตอันแข็งแกร่ง นั่นแหละคือกุญแจสำคัญที่จะช่วยให้เขาทะลวงคอขวดในการวิจัยสไลม์ครั้งนี้
หลังมังกรยักษ์ตาย พลังชีวิตในเลือดจะค่อย ๆ สูญสลาย ประสิทธิภาพย่อมลดลงอย่างมาก
เขาต้องรีบเอาเลือดมาให้ได้เดี๋ยวนี้
ด้วยเหตุนี้ ดีแลนถึงกับไม่สนใจความบาดหมางระหว่างพวกเขา ยอมวางเรื่องเก่าไว้ข้างหลัง แล้วมาขอร้องด้วยตัวเองอย่างจริงใจ
ขอเพียงได้เลือดมังกรเหล่านั้นมา งานวิจัย “สไลม์ขั้นสุดยอด” ของเขาจะต้องก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดดแน่นอน
เขาจะทำให้พวกคนแก่สายตาสั้นเหล่านั้นได้รู้ว่า สไลม์ต่างหากคือสิ่งมีชีวิตที่มีศักยภาพสูงที่สุดในโลกนี้ งานวิจัยของเขาไม่ได้ผิด
ขณะนั้นเอง เขาเห็นพ่อบ้านฟอร์ดเดินตรงมาจากทางคฤหาสน์ใหญ่ ใบหน้าดีใจขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบก้าวเข้าไปหา
ทว่าเพียงได้ยินคำพูดต่อมาของพ่อบ้านฟอร์ด ความเย็นเยียบก็ราวกับสาดรดลงมาบนศีรษะ ดับประกายคลุ้มคลั่งในดวงตาของเขาในพริบตา
“คุณชายดีแลน ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งครับ”
“คุณชายของผมแจ้งชัดแล้วว่า มังกรเงินตัวนั้นเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของท่าน วัตถุดิบทุกอย่างที่เกี่ยวข้องยังไม่วางขายในตอนนี้ เรื่องเลือดมังกร เชิญท่านกลับไปก่อนเถอะครับ”
รอยยิ้มบนใบหน้าดีแลนยังไม่ทันจาง มุมปากก็เริ่มกระตุกขึ้นมาก่อน
วินาทีถัดมา เส้นเลือดตรงขมับพลันปูดโปน รอยยิ้มนั้นบิดเบี้ยวตามไปด้วย กลายเป็นแววเหี้ยมเกรียมน่าหวาดหวั่น
เขารู้ทันทีว่านี่ต้องเป็นฝีมือของไอ้สารเลวเควลที่ฉวยโอกาสกลั่นแกล้งเขาแน่ ๆ
“ยังไม่วางขาย?” น้ำเสียงของดีแลนพลันดังสูงขึ้น เจือไฟโกรธที่แทบสะกดไว้ไม่อยู่
“ทำไมถึงไม่ขาย? ผมให้ราคาสูงได้! สองเท่า! ไม่สิ สามเท่าของราคาตลาด! เควลอยากได้เท่าไหร่ก็เสนอมา!”
สีหน้าพ่อบ้านฟอร์ดยังคงสงบนิ่ง ท่าทีอ่อนโยนเช่นเดิม แต่คำพูดไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย “คุณชายดีแลน คุณชายของผมแสดงเจตนาไว้ชัดเจนแล้ว เชิญท่านกลับไปเถอะครับ”
เมื่อเห็นว่าไม่มีช่องให้เจรจา ดีแลนก็ร้อนรนจนดวงตาแดงก่ำ เขาก้าวพรวดไปข้างหน้า พยายามดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย
“เดี๋ยวก่อน... ผมไม่เอาเยอะหรอก! ขอเลือดมังกรแค่ 1,000 ลิตรก็พอ! ถ้าไม่ได้จริง ๆ 500 ลิตรก็ยังได้!”
พ่อบ้านฟอร์ดได้ยินเช่นนั้น มุมปากบนใบหน้าที่ปกติสงบนิ่งราวผิวน้ำในบ่อเก่าแก่ยังกระตุกอย่างแรงโดยไม่รู้ตัว
เขามองบุตรชายท่านเอิร์ลตรงหน้าราวกับกำลังมองคนเสียสติ
เลือดมังกร 1,000 ลิตร? คิดจะเอาไปดื่มแทนน้ำหรือไง?
บุตรชายท่านเอิร์ลโคลแมนผู้นี้ สมองคงโดนน้ำเมือกสไลม์แช่จนเละไปแล้วกระมัง?
สมแล้วที่นักเล่นแร่แปรธาตุล้วนเป็นพวกบ้าคลั่ง!
เลือดในร่างมังกรโตเต็มวัยทั้งตัวมีอยู่เพียงสองพันกว่าลิตรเท่านั้น อ้าปากก็ขอหนึ่งในสี่ หรือกระทั่งครึ่งหนึ่งเลยหรือ?
ถ้าคุณหนูเกว็นได้ยินตัวเลขนี้เข้า เกรงว่าจะเผาอีกฝ่ายให้กลายเป็นเถ้าถ่านคาที่
ดีแลนพูดจาอ่อนหวานบ้างแข็งกร้าวบ้างจนหมดคำ พ่อบ้านฟอร์ดก็ยังไม่หวั่นไหว และยิ่งไม่มีทางปล่อยให้เขาเข้าไปข้างใน
“เควล! แกคอยดูเถอะ! อย่าคิดว่าไม่ขายให้ฉันแล้วฉันจะทำอะไรไม่ได้! ฮึ!”
เมื่อความหวังสุดท้ายพังทลาย ดีแลนก็โกรธจนตัวสั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวยิ่งกว่าเดิม เขาตะโกนใส่ประตูคฤหาสน์อย่างเดือดดาล
แต่สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าบุกเข้าไป
แม้ฟอร์ดแห่งตระกูลฟิลด์จะอายุมากแล้ว แต่ชื่อเสียงยังคงน่าเกรงขาม หากบุกเข้าไป เขาคงไม่ได้กลับออกมาอย่างปลอดภัยแน่
ดีแลนทำได้เพียงกระทืบเท้าด้วยความแค้น ก่อนจากไปพร้อมความขุ่นเคืองและไม่ยินยอมเต็มอก พลางสบถพึมพำไปตลอดทาง
......
“1,000 ลิตร???”
เมื่อได้ยินพ่อบ้านเล่าตัวเลขนี้ให้ฟัง เควลแทบสำลักลมหายใจตัวเอง
เขามองพ่อบ้านฟอร์ดอย่างไม่อยากเชื่อ ราวกับกำลังยืนยันว่าตนฟังผิดไปหรือเปล่า
ดีแลนคนนี้บ้าไปแล้วหรือไง?
นักเล่นแร่แปรธาตุสไลม์ที่คลุกคลีอยู่กับน้ำเมือกทั้งวันอย่างเขา จะเอาเลือดมังกรมากมายขนาดนั้นไปทำอะไร?
เอาไปอาบน้ำให้สไลม์หรือไง?
หรือเอาไปป้อนสไลม์? นั่นมันสิ้นเปลืองของล้ำค่าเกินไปแล้ว!
ยิ่งคิดเควลก็ยิ่งหวั่นใจ แต่ก็ยังเดาไม่ออกว่าอีกฝ่ายต้องการเลือดมังกรไปทำอะไรกันแน่ สุดท้ายจึงได้แต่ส่ายหน้าอย่างหงุดหงิด
ช่างเถอะ ๆ ใครจะไปเข้าใจความคิดของนักเล่นแร่แปรธาตุสติไม่ดีได้ล่ะ?
ไปจริงจังกับคนบ้าแบบนี้ก็เสียเวลาเปล่า
เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองไปยังร่างผมสีเงินฝั่งตรงข้ามโต๊ะอาหาร ซึ่งยังคงก้มหน้าก้มตากินอย่างเอาเป็นเอาตาย
เวลานี้ ดูเหมือนเกว็นจะข่มความตกใจและความโกรธที่ปะทุขึ้นในตอนแรกเอาไว้ได้แล้ว ประกายคมกล้าในดวงตาก็สงบลงไปมาก
เมื่อได้ยินตัวเลขสุดเหลือเชื่อของดีแลน เธอเพียงขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ก่อนจะคลายออกอย่างรวดเร็ว ทำท่าราวกับไม่ใส่ใจเลยสักนิด
เธอไม่พูดอะไรอีก เพียงระบายอารมณ์ทั้งหมดลงกับอาหารในจาน... กัดอย่างแรง เคี้ยวอย่างหนัก ทุกคำราวกับกำลังกัดเจ้าคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงซึ่งอยู่ด้านนอกประตู
เมื่อเห็นท่าทาง “เปลี่ยนความเศร้าโกรธเป็นความอยากอาหาร” ของเธอ เควลก็ทั้งสงสารทั้งจนปัญญา จึงกวักมือเรียกให้ห้องครัวเพิ่มอาหารอีกหลายจานทันที
เขาพอจะเข้าใจความรู้สึกของเกว็นในตอนนี้
ลองคิดดูสิ มังกรเงินผู้เคยทอดสายตามองสรรพชีวิตจากเบื้องบน บัดนี้ยังบาดเจ็บสาหัสและอ่อนแอเต็มที กว่าจะรอดตายจากคมมีดของพวกโลภมากมาได้อย่างหวุดหวิด... กลับต้องมาเจอคนต่อรองราคากับเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในร่าง ราวกับกำลังปฏิบัติต่อเธอเหมือนสินค้า!
ก็ไม่ต่างจากมีใครมายืนวิจารณ์ต่อหน้าคุณเสียงดังว่าอวัยวะส่วนต่าง ๆ ในร่างกายคุณมีราคาเท่าไหร่ และเอาไปขายที่ไหนได้บ้าง นี่มันเป็นการหยามเกียรติและลบหลู่อย่างโจ่งแจ้ง!
หากไม่ใช่เพราะนิสัยของเกว็นค่อนข้างอ่อนโยน อีกทั้งมีเขากับ【สายสัมพันธ์แห่งมังกร】คอยยับยั้งไว้ เธอคงแทบสะกดความอยากอาละวาดไม่อยู่ และพ่นลมหายใจมังกรเผาเจ้าคนบ้าด้านนอกพร้อมคฤหาสน์ไปครึ่งหลังให้กลายเป็นเถ้าถ่านแล้ว
เควลสูดหายใจลึก พยายามสงบสติอารมณ์
เขาประสานนิ้วทั้งสิบ วางข้อศอกลงบนโต๊ะ เท้าคางแล้วจมอยู่ในห้วงความคิด
ดีแลน โคลแมนคนนี้ไม่ได้เป็นภัยคุกคามอะไรนัก
แม้เขาจะเป็นบุตรชายท่านเอิร์ลและมีฐานะไม่ต่ำต้อย แต่ในตระกูลก็ไม่ได้รับความสำคัญเท่าไรนัก
เขาหมกมุ่นกับงานวิจัยเฉพาะทางอย่างสไลม์จนตระกูลไม่เห็นดีด้วยอยู่แล้ว ท่านเอิร์ลโคลแมนไม่มีทางออกหน้าสร้างความบาดหมางกับเควลซึ่งเป็นเอิร์ลเหมือนกัน เพียงเพื่อบุตรชายหัวดื้อคนหนึ่งหรอก
สิ่งที่ทำให้เควลกังวลจริง ๆ คือกลุ่มอำนาจต่าง ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดและกำลังเตรียมเคลื่อนไหว