อัศวินมังกรโดนมังกรขี่เข้าให้ ควรทำอย่างไรดี?
ด่วนมาก กำลังนอนรออยู่บนเตียง!!!
เควิล ฟิลด์รู้สึกเพียงว่าแขนขาอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง ราวกับถูกสัตว์ยักษ์บดขยี้ไปมาถึงเจ็ดรอบ!
เขาปรือเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้น ท่ามกลางภาพพร่าเลือน เพดานสลักลายมังกรเหินฟ้าที่คุ้นตาเหนือศีรษะก็ค่อย ๆ ปรากฏชัด
ปลายนิ้วขยับเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงความนุ่มลื่น
เมื่อหันไปมอง เส้นผมสีเงินขาวนุ่มสลวยเส้นหนึ่งกำลังพันอยู่รอบข้อนิ้วของเขา
ไล่สายตาไปตามเส้นผม บนเตียงข้างกายมีสาวน้อยผมสีเงินนอนหลับสนิทอยู่เงียบ ๆ
ทันทีที่เห็นใบหน้าของสาวน้อย เควิลก็ชะงักลมหายใจ พลันไม่อาจละสายตาได้
ใต้ผ้าห่มแพรที่คลุมไว้เพียงครึ่ง เงาโค้งสีขาวราวหิมะเลือนรางปรากฏวับแวมท่ามกลางแสงเงาสลัว ขยับขึ้นลงเล็กน้อยตามจังหวะหายใจ
เรือนผมสีเงินขาวดุจแสงจันทร์ไหลรินลงมา เปล่งประกายแวววาวบนหมอนนุ่ม
เขามังกรเล็ก ๆ รูปวงจันทร์คู่หนึ่งซ่อนอยู่ในเส้นผม ตัวเขาสะท้อนแสงเย็นเยียบราวแสงจันทร์
—มังกรเงิน เกว็น
เควิลเบิกตาค้าง แทบจะกระโดดลงจากเตียง
นี่คือมังกรเงิน มังกรยักษ์ในตำนาน แถมยังเป็นสาวมังกรผู้บอบบางน่าทะนุถนอมอีกด้วย
เขาทะลุมิติมายังทวีปแฟนตาซีแห่งดาบและเวทมนตร์แห่งนี้ นับถึงตอนนี้ก็ครบ 19 ปีแล้ว
ในฐานะบุตรชายคนเดียวของเอิร์ลฟิลด์ผู้เฒ่า บิดามารดาของเขาต่างเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อครั้งเขายังเยาว์วัย
เมื่อขาดที่พึ่ง สิ่งเดียวที่เขาพอจะฝากความหวังไว้ได้ก็คือพรสวรรค์พิเศษที่ติดตัวมาพร้อมการทะลุมิติ... ทว่าเจ้าพรสวรรค์นี้กลับถูกคล้องกุญแจสีเทาเอาไว้
เควิลมีอาชีพในตำนานที่หาได้ยากยิ่งในโลกนี้ นั่นคืออัศวินมังกร!
แต่เงื่อนไขปลดล็อกอาชีพนี้เข้มงวดอย่างยิ่ง มีเพียงการทำพันธสัญญากับมังกรระดับมังกรแท้ได้สำเร็จเท่านั้น จึงจะเปิดใช้ความสามารถ พรสวรรค์ และสิทธิพิเศษของอาชีพ【อัศวินมังกร】ได้
มังกรยักษ์หรือ?
สิ่งมีชีวิตในตำนานที่ลึกลับ แข็งแกร่ง และหยิ่งทะนงที่สุดบนทวีปแห่งนี้ ร่องรอยของพวกมันหาได้ยากยิ่ง ราวกับเป็นเพียงตำนาน
คนธรรมดาตลอดชั่วชีวิตอาจไม่มีโอกาสแม้แต่จะเห็นเกล็ดมังกรสักชิ้น นับประสาอะไรกับการทำให้มังกรยักษ์ผู้หยิ่งผยองเหนือฟ้าดินยอมสยบ?
ตามหามานานกว่าสิบปีโดยไร้ผล บางครั้งเควิลก็อดคิดไม่ได้ว่า บางทีชาตินี้เขาคงไม่มีวาสนาได้เป็น【อัศวินมังกร】 และทำได้เพียงเป็นขุนนางชายขอบในนครหลวง คอยซื้อขายยาปรุงยาเท่านั้น กลายเป็นคนธรรมดาที่บอกลาพลังเหนือธรรมชาติไปโดยสิ้นเชิง...
ขณะที่ความคิดของเขากำลังปั่นป่วน ขนตาของสาวผมเงินข้างกายก็ไหวระริกเบา ๆ
ดวงตาสีม่วงอ่อนดุจแก้วคู่นั้นค่อย ๆ ลืมขึ้น
ดวงตามังกรเงินเย็นชาและเฉียบคมมาตั้งแต่กำเนิด มองสรรพชีวิตจากเบื้องสูง เปี่ยมด้วยบารมีน่าเกรงขาม
ทว่าในยามนี้ เกว็นมังกรเงินจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม ดวงตากะพริบถี่อย่างทำอะไรไม่ถูก
ชายหนุ่มมีใบหน้าสะอาดหล่อเหลา สันกรามคมชัด ตอนนี้เขานอนอยู่บนเตียงเดียวกับเธอ ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นของกันและกัน
วินาทีถัดมา ความเจ็บตึงระบมแผ่วเบาจากเบื้องล่างก็แผ่ซ่านขึ้นมา ขับไล่ความงัวเงียไปในพริบตา และเตือนให้เธอรู้ว่าภาพเหตุการณ์เมื่อคืนเกิดขึ้นจริง
รูม่านตาของเกว็นหดเล็กลง โลกในดวงตาราวกับพังทลายแล้วก่อร่างขึ้นใหม่
ภาพน่าอับอายฉากแล้วฉากเล่าฉายขึ้นในสมองอย่างห้ามไม่อยู่ ทุกภาพทำให้เลือดมังกรเดือดพล่านจนร่างกายร้อนผ่าวและสั่นเทา
สิ่งที่เธอรักษาไว้ตลอด 300 ปี... กลับถูกมนุษย์น่ารังเกียจตรงหน้าชิงไปเมื่อคืนนี้!
ใบหน้าของเกว็นแดงก่ำ ร่างสั่นเทาห้ามไม่อยู่
“คนลามก! คนเลว! หลอกลวงมังกร!”
เสียงตวาดหวานปนโกรธอับอายระเบิดก้องไปทั่วห้องอันเงียบสงัด!
ห้านิ้วเรียวยาวของเกว็นออกแรงฉับพลัน พุ่งเข้าคว้าคอเควิลไว้แน่น
แรงจากข้อนิ้วแข็งกร้าวและหนักหน่วง แทบจะบีบกระดูกคอของเขาให้แหลกคามือ!
ความรู้สึกเหมือนถูกบีบคอแผ่ซ่านไปทั่วร่างในทันที ลมหายใจติดขัด สติเริ่มพร่าเลือน
แต่เควิลสัมผัสได้ว่าปลายนิ้วของเกว็นกำลังสั่น
แรงสั่นเพียงน้อยนิดนั้น คล้ายกับความขัดแย้งที่ปั่นป่วนไม่หยุดอยู่ในแววตาของเธอ
ในที่สุด มือข้างนั้นก็คลายออกทีละน้อยอย่างไม่เต็มใจยิ่ง
“เฮือก... แค่ก ๆ ๆ!”
อากาศทะลักเข้าสู่ปอดอย่างฉับพลัน ทำให้เควิลสำลักไออย่างหนัก
เขาผุดลุกขึ้นนั่ง กุมคอที่แสบแปลบ พลางเหลือบมองเกว็นอย่างยังไม่หายขวัญเสีย
แม่มังกรนี่มือหนักชะมัด!
บนเตียง อกของเกว็นกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ดวงตาสีม่วงเย็นชามีม่านน้ำคลอ ทว่ายังคงจ้องชายหนุ่มที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมอย่างดื้อดึง
ทั้งสองทำพันธสัญญา【สายสัมพันธ์แห่งมังกร】ไว้ จึงไม่อาจทำร้ายกันอย่างแท้จริง
เกว็น มังกรเงินผู้เหินทะยานบนฟากฟ้า สิ่งมีชีวิตในตำนานที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร เคยต้องทนทุกข์กับความคับแค้นเช่นนี้เสียเมื่อไร?
ไม่เพียงทำพันธสัญญา【สายสัมพันธ์แห่งมังกร】ที่ว่านี่เท่านั้น แม้แต่สิ่งล้ำค่าที่สุดของเธอก็ยัง...
เธอกัดฟันแน่น เสียงเต็มไปด้วยโทสะที่กดกลั้นไว้
“มนุษย์! เจ้าต้องให้คำอธิบายแก่ข้า”
เควิลหอบหายใจเฮือกใหญ่ มองสาวน้อยตรงหน้าที่ทั้งอับอายทั้งคับแค้น ก่อนจะยิ้มเจื่อน ๆ
“เกว็น... เรื่องทั้งหมดเป็นแค่อุบัติเหตุจริง ๆ นะ คุณเชื่อไหม?”
“อุบัติเหตุหรือ?”
เกว็นเบิกตามังกรกว้าง จ้องเขาเขม็งอย่างเคียดแค้น แทบอยากกัดคนโกหกตรงหน้าให้ตายคาปาก
เควิลถึงกับพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอธิบายอย่างอดทน
“ผมแค่อยากช่วยรักษาบาดแผลให้คุณจริง ๆ ไม่เคยคิดจะวางแผนเล่นงานคุณเลย...”
“รักษาบาดแผล นี่น่ะหรือการรักษาบาดแผลที่เจ้าพูดถึง?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เกว็นก็กำหมัดแน่นขึ้น ข้อนิ้วดังกร๊อบเบา ๆ
มนุษย์คนนี้พาเธอมาที่นี่ บอกว่าจะรักษาบาดแผลให้... แล้วทำไมถึงได้มานอนด้วยกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย... นี่มันการรักษาบาดแผลแบบไหนกัน?
สมแล้วที่มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตชอบพูดโกหก
เกว็นบาดเจ็บสาหัสจริง ๆ อืม... บาดแผลถึงชีวิต!
หากไม่ใช่เพราะร่างกายแกร่งกล้าผิดมนุษย์มนาของมังกรยักษ์ หากเปลี่ยนเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดอื่น ป่านนี้คงเย็นชืดไปแล้ว
บาดแผลถึงชีวิตนี้เองที่ทำให้พลังของเธอเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ อ่อนแอถึงขีดสุด จนถูกกลุ่มนักผจญภัยมนุษย์จับตัวไปได้อย่างง่ายดาย
เควิลต่างหากที่ควักเงินเก็บสะสมมาหลายปีจนหมด ทุ่มเงินก้อนโตซื้อตัวเธอที่ใกล้สิ้นใจมาจากกลุ่มนักผจญภัย
ไม่อย่างนั้น สิ่งที่รอเธออยู่ก็คือการถูกชำแหละเอาเกล็ดมังกร เขามังกร กระดูกมังกร และเลือดมังกร... แล้วกลายเป็นสินค้าให้ต่อรองราคากันในตลาดมืด
เมื่อคืน เควิลตั้งใจจะใช้ยาทาภายนอกที่เขาคิดค้นขึ้นเองรักษาบาดแผลให้เกว็น
แต่ระหว่างการรักษา เกว็นดิ้นขัดขืนตามสัญชาตญาณเพราะความเจ็บปวด หางมังกรของเธอจึงเผลอปัดถุงยาใบข้าง ๆ จนล้มกระจาย
ยาหลายสิบขวดปะปนกันและหกเทกระจาด ในบรรดานั้นมีขวดยาปลุกกำหนัดชนิดพิเศษอยู่พอดี
ต้นเหตุที่ทำให้ทุกอย่างหลุดออกจากการควบคุมก็คือภารกิจที่เควิลรับมาเมื่อไม่นานนี้
เขาต้องคิดค้นยาพิเศษให้ผู้ประกอบการฟาร์มปศุสัตว์รายใหญ่หลายรายในนครหลวง เพื่อแก้ปัญหาหมูตัวเมียมีลูกน้อย
ยานี้เพิ่งคิดค้นเสร็จ ยังไม่ทันได้ทดลอง ใครจะรู้ว่ามันจะถูกปัดแตก ระเหย และสูดเข้าไปโดยบังเอิญ... สุดท้ายก่อให้เกิด“ศึกมนุษย์ปะทะมังกร”ที่พลิกชะตาของทั้งสองไปโดยสิ้นเชิง
ที่ทำให้เควิลแทบร้องไห้ไม่มีน้ำตายิ่งกว่านั้นก็คือ ในฐานะ【อัศวินมังกร】ผู้เป็นตำนาน เขากลับ... ถูก“มังกร”ของตัวเองขี่เสียเอง!
ภายใต้อิทธิพลของยาและบารมีอันน่าสะพรึงกลัวของมังกร เขาถูกกดไว้แน่นจนไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน... ตั้งเจ็ดรอบเชียวนะ!
“มนุษย์! เจ้าต้องรับผิดชอบข้า!” เสียงตัดพ้อแว่วมาจากด้านข้าง