พอเขาพูดจบ หลินเจี้ยนกั๋วก็หัวเราะออกมา
เขาล้วงเงินห้าสิบสตางค์จากกระเป๋าอย่างไม่รู้ตัว ก่อนตบแปะลงบนมืออีกฝ่าย
ไอ้ผอมกะหร่องถึงกับไปไม่เป็นเพราะการกระทำของหลินเจี้ยนกั๋ว ได้แต่มองเขาตาค้างอยู่นาน กว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ว่า “พี่ชาย นี่หมายความว่ายังไง?”
“บุหรี่ห่อนี้ของนายราคาห่อละ 3 หยวน ฉันสูบไปมวนหนึ่ง คิดเป็น 1 เหมา 5 ส่วนที่เหลือถือเป็นค่าที่นายช่วยผูกเรือให้ฉัน”
พูดจบ หลินเจี้ยนกั๋วก็ตบไหล่เขาเบา ๆ “ฝนตกถนนลื่น เดี๋ยวกลับไปก็ระวังหน่อยล่ะ”
ไอ้ผอมกะหร่องถึงเพิ่งรู้ตัวว่าการแสดงของตัวเองเกินไปหน่อย แถมยังโดนหนุ่มคนนี้เหน็บแนมแบบไม่ไว้หน้า ใบหน้าของเขาร้อนผ่าวขึ้นมา ราวกับถูกตบเข้าอย่างจัง
เขารีบยัดเงินใส่มือหลินเจี้ยนกั๋ว พลางหัวเราะแห้ง ๆ “พี่ชาย เมื่อกี้พี่ชายคนนี้ทำไม่ดีกับนายเอง ถ้านายไม่พอใจราคา เราคุยกันใหม่ก็ได้นะ!”
แต่หลินเจี้ยนกั๋วไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา เดินลงจากเรือไปตามลำพัง
ไอ้ผอมกะหร่องตกใจจนลนลาน เขาพุ่งเข้าไปคว้าแขนหลินเจี้ยนกั๋วไว้แน่น “พี่ชาย อย่าเพิ่งไป เมื่อกี้เป็นความผิดฉันเอง เอ่อ...ฉันเพิ่มให้อีกหน่อยได้ไหม?”
“อีกอย่าง พายุไต้ฝุ่นกำลังจะเข้าแล้ว พ่อค้าปลาแถวนี้กลับบ้านกันไปหมดนานแล้ว ท่าเรือทั้งท่าคงเหลือแค่ฉันคนเดียว”