เฟิงซีซีปฏิเสธ “ความหวังดี” ของเว่ยจวินเซิง ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า
“เรื่องฉันกับเว่ยเชียนเชียน ไม่ต้องให้คุณมายุ่ง”
“เรื่องของเราสองคน ผู้ชายอย่าเข้ามาแทรก”
“ผีสาวแปดพันตน มานี่สิ”
ผีสาวแปดพันตน?
ผีมาจากไหนกัน?
เว่ยเชียนเชียนค่อนข้างขี้กลัว แม้จะเข้าวงการมาตั้งแต่เนิ่น ๆ และอยู่ในวงการบันเทิงมาสิบสามปีแล้วก็ตาม
แต่เอาเข้าจริง พอถึงสิ้นปีนี้เธอก็เพิ่งจะอายุครบสิบแปดปีเท่านั้น
ตอนนี้ก็กลางวันแสก ๆ ไม่มีผีที่ไหนหรอก
แต่ปัญหาคือเฟิงซีซีตะโกนเรียกเธอ
หลังจากเงียบไปชั่วครู่ เว่ยเชียนเชียนก็แผดเสียงอย่างเดือดดาลว่า “เฟิงซีซี เธอเรียกใครว่าผีสาวแปดพันตน!”
“เราสนิทกันไม่ถึงขั้นเรียกชื่อแล้วจะไม่แปลก แต่เรียกเธอว่า ‘นี่’ ก็เสียมารยาทไปหน่อย”
เฟิงซีซีพูดจาเหลวไหลหน้าตาย
“เธอ! ฉัน…”
เว่ยเชียนเชียนโมโหจนแทบระเบิด เธออยากขอให้คุณอาช่วย แต่พอนึกถึงท่าทีของคุณอาแล้ว ก็ไม่แน่ว่าเขาจะช่วยใครกันแน่
วันนี้ได้เจอคุณอา เธอเองยังรู้สึกประหลาดใจ
นึกว่าตัวเองได้รับความรักจากเขาเสียที ใครจะไปรู้! ที่แท้ก็คิดไปเองทั้งนั้น!
เว่ยเชียนเชียนพองแก้มด้วยความโมโห จนกลายเป็นปลาปักเป้าอีกครั้ง
【สวัสดีทุกคน ผีสาวแปดพันตนแซ่เว่ย ฉันชื่อเว่ยเชียนเชียน จำไว้ให้ดีล่ะ?
ช่วยด้วย คุณหนูเล่นมุกอะไรก็ได้จริง ๆ QAQ】
【ปกติคุณหนูของฉันดูอะไรประหลาด ๆ บ้างเนี่ย วาทะประธานจอมเผด็จการพวกนี้มาจากไหน】
【เมื่อวานฉันก็รู้แล้วว่าเธอปฏิบัติต่อดาราชายได้แมนมาก ประโยคที่ว่า ‘คราวหน้าอย่าทำอีกนะ’ นั่นทำเอาฉันอึดอัดจนแทบมุดดิน】