เฟิงซีซีกำลังจะเดินจากไป แต่กลับเห็นถุงเสบียงที่มีตรารายการวางอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ด้านหลังเว่ยเชียนเชียน
เธอหยุดฝีเท้าที่กำลังจะก้าวออกไป แล้วยื่นมือไปหยิบ
เว่ยเชียนเชียนกระโดดหลบฉับพลัน ทั้งที่เธอยังไม่ได้แตะตัวอีกฝ่าย แต่เฟิงซีซีกลับรู้สึกเหมือนมีคนสะดุดขา จนร่างทั้งร่างถลาลงไปข้างหน้า
ด้านหลังถุงเสบียงคือหล่มโคลน!
มีคนคิดปองร้ายข้า!
เฟิงซีซีจะยอมปล่อยให้ตัวเองล้มได้ยังไง?
เธอคนนี้ ไม่ยอมเสียเปรียบเรื่องอะไรทั้งนั้น
เธอหันขวับ เตรียมใช้เว่ยเชียนเชียนเป็นเบาะมนุษย์
“เธอ... เธอจะทำอะไร?”
เว่ยเชียนเชียนเห็นเฟิงซีซีคล้ายหมาป่าคลั่ง ก็ผวาจนรีบยื่นมือผลักเธอออกไป
ร่างที่เดิมก็ทรงตัวไม่อยู่แล้ว โงนเงนจนแทบจะล้มแหล่มิล้มแหล่
บ้าเอ๊ย!
ยัยตัวแสบ
เฟิงซีซีกำลังจะตกลงไปในหล่ม แต่เธอก็ไม่ได้อยู่เฉย
เธอคว้าตัวเว่ยเชียนเชียนไว้ แล้วฉวยจังหวะลากอีกฝ่ายตกลงไปในหล่มโคลนด้วยกัน
“อ๊ากกก! หล่มโคลน!”
“อาเล็ก ช่วยฉันด้วย!”
เว่ยเชียนเชียนดิ้นรนสุดชีวิต พลางขอความช่วยเหลือจากคนข้าง ๆ
อาเล็ก?
พระรองก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?
เฟิงซีซีเข้าใจในทันทีว่าใครเป็นคนคิดเล่นงานเธอ
เธอจึงแกล้งทำเป็นดิ้นรน แล้วฉวยโอกาสกอดน่องเว่ยจวินเซิงไว้
เว่ยจวินเซิงยกขาขึ้นเตะตามสัญชาตญาณ
แต่เฟิงซีซีไวกว่า เธอใช้นิ้วจิ้มลงตรงเหนือจุดชาเส้นเอ็นของเว่ยจวินเซิง
ตูม!
ตูม!
ตูม!
เสียงดังต่อเนื่องสามครั้ง ทั้งสามคนร่วงลงไปในหล่มโคลนพร้อมกัน