พอได้เจอเฟิงมี่มี่อีกครั้ง เฟิงซีซีและทีมผู้จัดการของเธอก็ซาบซึ้งจนแทบร้องไห้
ในที่สุดก็จะได้ออกไปจากที่นี่สักที
“รู้อยู่แล้วว่าเธอดีที่สุด”
“ในที่สุดฉันก็!”
“รอดแล้ว!”
เฟิงซีซีตรงไปตรงมายิ่งกว่า พุ่งเข้าไปกอดเฟิงมี่มี่เต็มรัก
สีหน้าเบิกบานของเธอช่างต่างจากตอนอยู่ต่อหน้าเฟิงหลินเยวี่ยนราวกับเป็นคนละคน
เฟิงหลินเยวี่ยนไม่ถือสา ไม่ได้ห้าม แถมยังมอบของขวัญอำลาให้เฟิงซีซีอีกชิ้น
อืม ก็หุ่นโชว์เสื้อผ้าที่ถูกถลกหนังซึ่งตั้งเด่นอยู่กลางห้องรับแขกนั่นแหละ
พอเฟิงหลินเยวี่ยนเข็นมันเข้ามา เฟิงซีซีก็รีบหลบ แถมยังยื่นมือไปคว้าเฟิงมี่มี่ไว้ด้วย
ล้อเล่นน่า ของนี่หนักจะตาย...
คำเตือนยังไม่ทันได้พูดออกไป ก็ถูกกลืนกลับลงคอเสียก่อน
เพราะเธอเห็นเฟิงมี่มี่ที่ยืนอยู่ด้านหลังรับมันไว้ด้วยมือเดียวอย่างสบาย ๆ จากนั้นยังช่วยส่งต่อให้คนงานขนย้ายอีกด้วย
เฟิงซีซี “……”
ไม่แปลกใจเลยที่พี่ชายรองซึ่งไม่ใช่พี่แท้ ๆ มักคิดว่าเธออ่อนแอ ที่แท้เฟิงมี่มี่แข็งแกร่งเกินไปต่างหาก
ปัญหาอยู่ที่ตัวเปรียบเทียบ ไม่ใช่เธอสักหน่อย!
*
บนเครื่องบินขากลับบ้าน เฟิงมี่มี่นั่งอยู่ข้างเฟิงซีซี