“ซีซี”
“ในที่สุดฉันก็หาเธอเจอแล้ว”
“มิน่าล่ะ ตลอดสามปีมานี้ถึงหาเธอไม่เจอ ที่แท้เธอก็ดูถูกฉันแล้วนี่เอง”
“เธอรังเกียจที่ฉันจน ถึงกับยอมลาออกจากโรงเรียนเพื่อหนีงานแต่ง”
“แต่ฉันรักเธอจริง ๆ นะ ซีซี”
ชายหนุ่มผู้พร่ำบอกรักชูดอกกุหลาบกับแหวนขึ้นมา ก่อนจะขอเธอแต่งงานต่อหน้าผู้คน
“ไอ้คนเนรคุณ!”
“เพื่อเธอ เขาถึงกับขายบ้าน เพื่อจะได้สร้างครอบครัวให้เธอ”
“พอมีเงินก็ไม่เห็นหัวใคร นังเนรคุณ พี่สาวกับพี่เขยฉันเลี้ยงเธอมาได้ยังไงกัน!”
“นั่นสิ ๆ”
‘เฟิงซีซี’ ยังคงสีหน้าเรียบเฉย ขณะที่หญิงปากตลาดซึ่งกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นฝั่งนั้นก็พุ่งเข้ามาต่อว่าเฟิงซีซีอีกครั้ง
คนกลุ่มหนึ่งประสานเสียงกัน ยืนอยู่บนจุดสูงส่งทางศีลธรรม
【หึ ผู้หญิงก็เป็นแบบนี้แหละ ชอบคนรวย รังเกียจคนจน】
【หน้าด้านจริง ๆ เขารอเธอมาสามปีแล้ว รีบกลับไปแต่งงานกับเขาซะ】
【นั่นสิ ๆ】
บางคนถูกชักจูงไปตามกระแส แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ทุกคนจะโง่
【พวกที่อิจฉาคนรวยข้างบนน่ะ รอก่อน ฉันมีคำถามใหม่】
【คำถามนี้หนักกว่าเดิมอีก!!!】
【พวกคุณก็พูดเองไม่ใช่เหรอว่า ตอนนี้เฟิงซีซีเพิ่งอายุสิบเก้า】
【สามปีก่อนเธออายุแค่สิบหกเองไม่ใช่หรือไง】
【อายุสิบหกก็จะบังคับแต่งงานกันแล้วเหรอ】
【พี่ชาย เรื่องนี้ไม่ว่าจะมองในแง่กฎหมายหรือศีลธรรมก็ไม่ถูกต้องทั้งนั้นแหละ】
【แจ้งตำรวจเลย!】
【ถ้ามาบังคับให้ฉันแต่งงานตอนอายุสิบหก ฉันก็หนีเหมือนกัน】
【อายุสิบหกยังเรียนมัธยมปลายอยู่เลยนะ】
【เฟิงซีซีถูกพ่อแม่บุญธรรมบังคับแต่งงานตั้งแต่อายุสิบหกเลยเหรอ พ่อแม่บุญธรรมพวกนี้เป็นคนดีจริง ๆ ไหมเนี่ย】