“ไปสืบมาให้ชัดเดี๋ยวนี้ว่าเรื่องนี้เป็นมาอย่างไร!” หนิงหรูเสวี่ยรู้ดีว่าลูกในท้องของนางทนความกระทบกระเทือนไม่ไหวอีกแล้ว จึงพยายามข่มความโกรธในใจเอาไว้
หลานอิงพยักหน้า ก่อนประคองนางกลับไปก่อน
“เหนียงเหนียง ไม่ว่าท่านโหวจะทรยศท่านจริงหรือไม่ ท่านโหวก็ย่อมไม่ใช่คนไร้หัวใจ ตอนนี้ท่านกำลังมีสายเลือดแดนมังกร ต้องคลอดออกมาอย่างปลอดภัยให้ได้ ส่วนคนผู้นั้นบอกไว้ว่า หากรักษาเด็กไว้ไม่ได้ ท่านก็...”
หนิงหรูเสวี่ยนึกถึงคนผู้นั้นก็ทั้งหวาดกลัวทั้งชิงชัง การที่นางได้เข้าวังล้วนเป็นฝีมือของเขา ส่วนเด็กในท้องคนนี้ก็... “เขาข่มขู่ข้าเช่นนี้ ไม่กลัวหรือว่าจะทำให้ข้าตกใจจนแท้ง!”
น้ำเสียงนั้นแฝงความขุ่นเคืองคล้ายกำลังงอนอยู่หลายส่วน
หลานอิงนิ่งเงียบไม่เอ่ยอะไร เจ้านายของนางย่อมไม่ใช่สตรีผู้นี้อยู่แล้ว
ภายในตำหนักหนิงเต๋อ
หลังฟังกำชับรายงานของหลิวเฉาเอินจบ กู้ลิ่งอวิ๋นก็รับสั่งอย่างไม่ใส่ใจว่า “กุ้ยเฟยกลัวความหนาว เราจะพานางออกจากวังไปพักที่เนินช่วงอุ่นน้ำ”
เนินช่วงอุ่นน้ำมีฤดูใบไม้ผลิทั้งสี่ฤดู ช่างก่อสร้างในราชสำนักยุคก่อนเปลี่ยนสิ่งเสื่อมโทรมให้กลายเป็นมหัศจรรย์ ถึงกับทำให้สถานที่แห่งนั้นอบอุ่นราวฤดูใบไม้ผลิแม้ในฤดูหนาว
“พ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยจะให้คนไปเตรียมการ” หลิวเฉาเอินก้มตัวคำนับแล้วถอยออกไป
...
เสิ่นซื่อฟังเสียงจากด้านในที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ จึงคลายใจลง “พวกเราไปนอนห้องข้างกันเถอะ”
“บิ้งสุ่ย เจ้าไปดูที่ห้องหนังสืออีกครั้ง บางทีอาจมีห้องลับซ่อนอยู่”
บิ้งสุ่ยรับคำ พานางไปส่งที่ห้องข้างแล้วจึงแอบไปที่ห้องหนังสืออีกครั้ง
แต่คราวนี้การเฝ้าระวังที่ห้องหนังสือดูเข้มงวดยิ่งกว่าเดิม