ถึงอย่างไรเขาก็มีบุญคุณช่วยชีวิต ไม่พูดถึงว่าจะตอบแทนอย่างไร อย่างน้อยก็ควรเชิญเขาขึ้นนั่งที่สูงแล้วต้อนรับขับสู้ให้ดีสักหน่อย โจวหานเป็นดินแดนกันดาร ทั้งยังอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวง เขาไม่มีคนรู้จักในเมืองหลวงเลยสักคน
บิ้งสุ่ยช่วยทายาให้นางที่มือ “บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ แต่คุณชายใหญ่ไปเชิญเขามาแล้ว”
เสิ่นซื่อจึงพยักหน้า แล้วนอนลงพักผ่อนต่อ
ในความฝันก็ยังไม่สงบสุข นางราวกับย้อนกลับไปยังชาติก่อน ถูกพวกเขาคุมขังไว้ ร้องเรียกฟ้าฟ้าก็ไม่ขาน เรียกแผ่นดินแผ่นดินก็ไม่ตอบ ถูกพวกเขาทรมานไม่เว้นทั้งวันทั้งคืน
แต่ครานี้นางไม่ได้ขยับตัวลำบาก และไม่ได้ถูกพิษ เมื่อเห็นใบหน้าอำมหิตทั้งสอง นางก็คว้ากระบี่พุ่งเข้าไป ฆ่าพวกมันให้หมด ฆ่าให้หมด!
“เซี่ยเชวียซาน…ข้าอยาก…” ฆ่าเจ้า ฆ่าเจ้าให้ตาย!
เสิ่นซื่อสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างแรง เหงื่อท่วมกาย เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่ามีบุรุษสูงศักดิ์ผู้เป็นจักรพรรดินั่งอยู่ข้างเตียงอย่างไม่คาดคิด
“ฝ่าบาท…” ริมฝีปากนางแห้งผาก ใบหน้าซีดขาว
นางไม่คิดว่าเขาจะมา ความน้อยเนื้อต่ำใจที่อัดอั้นอยู่ในใจก็พลันพรั่งพรูออกมา นางลุกขึ้นโผเข้าหาอ้อมอกบุรุษ แล้วเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น
กู้ลิ่งอวิ๋นยื่นมือโอบนางไว้ พลางสงสัยว่าเหตุใดทุกครั้งที่พบกัน นางต้องร้องไห้ระบายความน้อยใจอยู่พักหนึ่งก่อนเสมอ แต่ครานี้นางตกใจจนขวัญเสีย เขาจึงไม่ตำหนินาง
“ในฝันเจ้าเรียกชื่อเซี่ยเชวียซานอยู่ตลอด ในเมื่อยังอาลัยอาวรณ์ แล้วไยจึงจะขอหย่าร้าง?”
น้ำเสียงของบุรุษแฝงความเย็นชาอยู่จางๆ ฟังแล้วชวนให้รู้สึกว่าฝ่าบาทไม่ใส่พระทัยผู้ใด คนรอบข้างจึงยิ่งต้องระมัดระวังตน
เสิ่นซื่อชะงักไปก่อน นางเรียกชื่อศัตรูของตนเองออกมา นางช่างเกลียดพวกเขานัก “เป็นเพราะหม่อมฉันเกลียดเขามาก ในฝันถึงได้อยากฆ่าเขาให้ตายเสีย”