“ฝ่าบาท! บุตรสาวของกระหม่อมประสบเหตุร้ายกลางทาง ตกใจจนยังหมดสติอยู่ พวกโจรชั่วช้าเหล่านี้อุกอาจยิ่งนัก ถึงกับลอบสังหารใต้ฝ่าพระบาทของบุตรแห่งสวรรค์ ขอฝ่าบาทโปรดคืนความเป็นธรรมให้บุตรสาวของกระหม่อม และสืบหาตัวคนร้ายที่แท้จริงด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
เสิ่นจูเก้อคุกเข่าอยู่นอกห้องทรงพระอักษร น้ำมูกน้ำตาไหลพราก ร้องไห้จนฟ้าดินสะเทือนใจ ความรักที่เขามีต่อบุตรสาวช่างน่าซาบซึ้งนัก
หลิวเฉาเอินรีบเข้าไปพยุงใต้เท้าเสิ่นให้ลุกขึ้น “ฝ่าบาทกำลังทรงพบกับผู้ช่วยผู้ว่าการจากโจวหาน ใต้เท้าเสิ่นโปรดรอสักครู่เพคะ”
เมื่อได้ยินชื่อโจวหาน เสิ่นจูเก้อก็นึกถึงที่ปังเอ้อเล่าว่า ชายหนุ่มตระกูลหลี่จากโจวหานเป็นผู้ช่วยบุตรสาวของเขาในวันนี้ ที่แท้ฝ่าบาททรงเรียกเข้าเฝ้า จึงไม่น่าแปลกที่เขาจะมาอยู่ในเมืองหลวง
ภายในห้องทรงพระอักษร
กู้ลิ่งอวิ๋นปรายตามองหลี่ฉงเจาที่ยืนอยู่เบื้องล่าง สีหน้ามืดครึ้ม “เจ้าช่วยนางไว้หรือ”
องครักษ์ลับรายงานว่าพวกเขาตกน้ำไปพร้อมกัน
“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมบังเอิญผ่านไปพอดี ภายหลังจึงได้รู้ว่าคุณหนูตระกูลเสิ่นประสบอันตราย” หลี่ฉงเจากล่าวอย่างไม่ถ่อมตนจนเกินไปและไม่หยิ่งยโส
กู้ลิ่งอวิ๋นทราบแล้วว่านางปลอดภัยดี เขายืนเอามือไพล่หลัง หมุนนิ้วกับแหวนหยกวงหนึ่ง สายตาลึกล้ำยากหยั่งถึงจับจ้องอีกฝ่าย “กองกบฏรวมตัวกันอยู่ที่โจวหาน เจ้าคิดจะชี้แจงเรื่องนี้อย่างไร”
“กระหม่อมจะกำจัดพวกมันให้สิ้นซาก รับรองว่าราชสำนักและฝ่าบาทจะไม่ต้องทรงกังวลพ่ะย่ะค่ะ” หลี่ฉงเจากล่าวอย่างหนักแน่น คนหนุ่มย่อมปรารถนาสร้างผลงานและชื่อเสียง
ทว่าเขากลับสุขุมกว่าคุณชายตระกูลใหญ่ทั่วไป
ดวงตาคมกริบและเย็นชาของกู้ลิ่งอวิ๋นจับจ้องเขา “มีคนกราบทูลเราว่าบิดาของเจ้าสมคบคิดกับกองกบฏ เจ้ารู้เรื่องนี้หรือไม่”