ใกล้เที่ยงคืนแล้ว
หลังได้รับคำสั่งให้ออกปฏิบัติหน้าที่จากศูนย์รับแจ้งเหตุฉุกเฉิน 112 คิมมินโฮก็มาถึงวอลกกดง ที่เกิดเหตุชุลมุนวุ่นวายไปหมด
ด้านล่างอาคารมีการขึงแนวกั้นชั่วคราว ผู้คนไม่น้อยสวมเสื้อคลุมยืนมุงดูอยู่ห่าง ๆ เสียงพูดคุยกระซิบกระซาบดังแว่วมาเป็นระยะ
ตำรวจประจำพื้นที่รีบเดินเข้ามารายงาน “ผู้กองคิม ผู้เสียชีวิตเป็นชาย ยืนยันว่าเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ เบื้องต้นคาดว่าพลัดตกจากอาคารหลังดื่มสุรา”
“จากเบาะแสที่รวบรวมได้ตอนนี้ ตอนเกิดเหตุมีเพียงผู้เสียชีวิตกับลูกสาววัย 17 ปีอยู่ในบ้านครับ”
คิมมินโฮเดินขึ้นบันไดแคบชันไปจนถึงชั้นหก
แสงไฟในห้องสลัวราง บริเวณมุมห้องมีเด็กสาวห่มผ้าห่มเก่าเนื้อบาง นั่งกอดเข่าอยู่บนพื้น
เสื้อผ้าของเธอเปื้อนฝุ่น เนื้อผ้าซักจนซีดขาว ทว่าผิวหน้ากลับงดงามจับตา
แสงจันทร์ทาบลงบนแก้มซีดขาว คิ้วตาประณีตอ่อนหวาน ผิวพรรณขาวใสแทบโปร่งแสง ขนตายาวหลุบต่ำ ทิ้งเงาจาง ๆ ไว้
เธอขดตัวอยู่ตรงมุมห้องอย่างนั้น งดงามเปราะบางราวกับเพียงสายลมพัดผ่านก็อาจทำให้ร่างบอบบางนี้พังทลายลงได้
ตำรวจหญิงคนหนึ่งยืนเฝ้าอยู่ข้างเธอ พอเห็นผู้บังคับบัญชาเข้ามาก็เดินไปหาแล้วกล่าวว่า “ผู้กองคะ ฉันสอบถามเบื้องต้นแล้ว ตอนผู้เสียชีวิตกลับบ้านก็เมามายไม่ได้สติ เพื่อนบ้านหลายคนเห็นค่ะ”
“คำให้การของลูกสาวเขาคือ ผู้เสียชีวิตลุกขึ้นเองเพื่อจะปิดหน้าต่างที่ถูกลมพัดเปิด แต่ยืนไม่มั่นคงเลยพลัดตกลงไป เด็กคนนี้สภาพจิตใจย่ำแย่มาก ดูเหมือนจะตกใจจนขวัญเสียค่ะ”
คิมมินโฮเดินเข้าไปใกล้ พื้นรองเท้าบดทับเศษแก้วจากขวดเหล้าบนพื้นจนเกิดเสียงเบา ๆ
แววตาของเขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงเก็บเศษแก้วชิ้นหนึ่ง แล้วเดินไปหยุดตรงหน้าเด็กสาว “นี่คืออะไร?”
คูฮีกยองเหม่อลอย สีหน้าซึมเซา ราวกับยังไม่หายตกใจ เสียงของเธอแผ่วเบาและแหบพร่า “พ่อก็เป็นแบบนี้บ่อย ๆ ค่ะ พอเมาแล้วก็จะขว้างปาข้าวของ”
ป้าข้างบ้านคนหนึ่งเบียดเข้ามาที่ประตู สีหน้าเวทนา รีบแย่งพูดแทนเด็กสาวว่า “ผู้กองคะ คุณไม่รู้หรอกว่าบ้านนี้เป็นยังไง! พ่อของเธอทำตัวแบบนี้ทุกวัน เล่นพนันแพ้ก็กลับมาดื่มเหล้าอาละวาด ข้าวของแตกกระจายเป็นเรื่องปกติ น่าสงสารเด็กคนนี้จริง ๆ ต้องทนอยู่กับพ่อแบบนั้น ไม่รู้ว่าเจ็บช้ำน้ำใจมามากแค่ไหน...”
ด้านล่างมีเสียงเคลื่อนย้ายเปลหามดังขึ้น เจ้าหน้าที่ชุดตรวจสถานที่ทยอยขึ้นมา เสียงชัตเตอร์กล้องดังเป็นระยะในห้องสลัว
เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานสวมถุงมือ ตรวจสอบร่องรอยตรงขอบหน้าต่างอย่างละเอียด
คิมมินโฮฟังคำให้การของป้าข้างบ้านจบแล้ว สายตาก็หันกลับไปยังคูฮีกยองที่นั่งกอดเข่าอยู่ตรงมุมห้อง เด็กสาวยังคงก้มหน้า นิ่งสงบเกินไป
ตามกฎหมายในนิยายฉบับนี้ อายุ 18 ปีจึงบรรลุนิติภาวะ ตำรวจหญิงกล่าวว่า “เธอเพิ่งอายุ 17 ปี ไม่มีญาติที่มารับได้ทันที ติดต่อฝ่ายสวัสดิการเด็กแล้ว คืนนี้จะส่งเธอไปพักที่สถานพักพิงชั่วคราวสำหรับเยาวชนก่อนค่ะ”
คิมมินโฮพยักหน้า สายตากวาดมองหน้าต่างกับขอบหน้าต่าง
ไม่มีร่องรอยการต่อสู้หรือรอยขูดขีดตรงขอบหน้าต่าง ความยุ่งเหยิงทั่วพื้นก็สอดคล้องกับคำบอกเล่าของเพื่อนบ้านที่ว่าผู้ตายเมาแล้วอาละวาด ทุกอย่างชี้ไปที่การพลัดตกหลังดื่มสุรา
แม้ในใจจะมีความรู้สึกแปลก ๆ วูบผ่านเพียงชั่วครู่ แต่มันก็เป็นแค่ลางสังหรณ์ไร้หลักฐาน
เขาเดินเข้าไปใกล้ น้ำเสียงอ่อนลงไม่น้อย แล้วเอ่ยกับเด็กสาวที่ยังดูสับสนว่า “คืนนี้เจ้าหน้าที่จะพาคุณไปพักที่สถานพักพิงชั่วคราว ที่นั่นออกไปไหนตามใจไม่ได้ หลังจากนี้คุณต้องไปให้ปากคำอย่างละเอียดที่สถานีตำรวจ ส่วนรายงานชันสูตรต้องรออีกสักพัก พอผลออกแล้วจะแจ้งให้ทราบ”
คูฮีกยองค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ในดวงตามีม่านน้ำคลอ เธอพยักหน้าอย่างเหม่อลอย ไม่ได้พูดอะไรอีก
ป้าข้างบ้านที่ประตูมองภาพนั้นแล้วถอนหายใจซ้ำ ๆ ก่อนจะกระซิบบ่นกับตำรวจข้าง ๆ ว่า ในที่สุดเด็กคนนี้ก็หลุดพ้นจากพ่อขี้เมาเสียที แต่ยังเด็กแท้ ๆ เพิ่งเสียแม่ไปก็ต้องมาเสียพ่ออีก ช่างน่าสงสารเหลือเกิน
คิมมินโฮมองคนตรงมุมห้องอีกครั้ง
น่าสงสารจริง ๆ
……
คืนนั้น เจ้าหน้าที่ฝ่ายสวัสดิการพาคูฮีกยองไปส่งที่สถานพักพิงชั่วคราวสำหรับเยาวชนในเขตเมือง
หลายวันต่อมา ตำรวจส่งหลักฐานที่เก็บจากที่เกิดเหตุไปตรวจสอบ รวบรวมคำให้การเรียบร้อย และสรุปคดีว่าเป็นอุบัติเหตุพลัดตกจากอาคารหลังดื่มสุรา
เมื่อตรวจสถานที่เกิดเหตุซ้ำอีกครั้งก็ตัดประเด็นการฆาตกรรมทิ้งได้
สถาบันนิติวิทยาศาสตร์แห่งชาติจัดทำรายงานชันสูตรออกมาอย่างรวดเร็ว ผลสรุปตรงกับการประเมิน ณ ที่เกิดเหตุ ผู้เสียชีวิตเสียชีวิตจากการตกจากที่สูง ปริมาณแอลกอฮอล์ในร่างกายสูงมาก สอดคล้องกับการพลัดตกหลังดื่มสุรา
คูฮีกยองไปให้ปากคำอย่างเป็นทางการที่สถานีตำรวจ โดยมีเจ้าหน้าที่ฝ่ายสวัสดิการไปด้วย คำให้การของเธอตรงกันตั้งแต่ต้นจนจบ การแจ้งการเสียชีวิตและจัดการศพเสร็จสิ้นทุกขั้นตอน คดีปิดลงและจัดเก็บเข้าระบบอย่างเป็นทางการ
หลังผ่านขั้นตอนทั้งหมด คูฮีกยองใช้ชีวิตอยู่ในสถานพักพิง ส่วนใหญ่เธอเงียบสงบ สีหน้าเหม่อลอย ดูไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร
ทางฝ่ายสวัสดิการแจ้งเธอว่า หากไม่มีญาติมารับไปอุปการะ อีกไม่นานจะต้องย้ายเธอไปสถานสงเคราะห์เด็ก
ในตอนที่ขั้นตอนการย้ายกำลังจะเสร็จเรียบร้อย ป้าที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานก็เพิ่งมาปรากฏตัว
เธออธิบายกับตำรวจว่าช่วงสองสามวันก่อนยุ่งมากจนปลีกตัวมาไม่ได้ ต่อจากนี้จะรับเด็กไปดูแลเอง
เมื่อจัดการเอกสารที่เกี่ยวข้องเสร็จ ทั้งสองก็ออกจากสถานพักพิง พอไม่มีใครอยู่แถวนั้น ความอ่อนโยนที่หญิงวัยกลางคนใช้รักษามารยาทก็หายไปจากใบหน้าทันที
เธอหันมามองคูฮีกยอง น้ำเสียงเจือแววเยาะหยัน “ที่ติดต่อฉันมา ก็เพื่อให้ฉันมารับเธอออกไปงั้นเหรอ? บอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่ได้จะพาเธอกลับบ้านจริง ๆ หรอก”
คูฮีกยองมองป้าตรงหน้า
เธอเป็นน้องสาวของพ่อบุญธรรม ตัดขาดกับพี่ชายไร้ค่าคนนั้นไปนานแล้ว ไม่ได้ติดต่อกันมานานกว่า 20 ปี
เธอต้องหาใครสักคนมารับตัวออกไป ห้ามตกไปอยู่ในสถานสงเคราะห์เด็กเด็ดขาด หากเข้าไปอยู่ที่นั่น ต่อจากนี้ทุกอย่างจะถูกควบคุม และหลายเรื่องก็จะไม่มีทางจัดการได้อีก
เพราะอย่างนั้น เธอจึงเป็นฝ่ายติดต่อป้า ขอร้องให้อีกฝ่ายมาสักครั้ง ขอเพียงยอมออกหน้าพาเธอออกจากสถานพักพิงก็พอ
คูฮีกยองหลุบตา น้ำเสียงฟังดูว่าง่าย “ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณป้า”
หญิงวัยกลางคนเหลือบมองเธอ “ต่อไปก็เอาตัวรอดให้ดีแล้วกัน”
-
คูฮีกยองกลับเข้าไปในบ้าน
บ้านหลังนี้เป็นที่พักให้เช่าราคาถูก ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พ่อบุญธรรมเอาเงินในบ้านไปเล่นพนันจนหมด ไม่เหลือทรัพย์สินแม้แต่น้อย
เธอค้นทั่วบ้านแล้วรวบรวมเงินยิบย่อยได้ไม่ถึง 200,000 วอน กระทั่งเสื้อผ้าดี ๆ สักชุดก็ยังซื้อไม่ไหว
ถ้าขายข้าวของทุกอย่างในบ้าน อย่างมากก็คงได้เงิน 500,000 วอน
ช่างเป็นจุดเริ่มต้นที่พังพินาศจนไม่เหลืออะไรจริง ๆ
ในต้นฉบับ ตัวละครเดิมเกิดมาในชนชั้นล่าง ถูกทิ้งไว้ในถังขยะตั้งแต่แรกเกิด ก่อนแม่บุญธรรมจะเก็บไปเลี้ยง ส่วนพ่อบุญธรรมก็เป็นคนชั่วช้าแบบนั้น
เดือนก่อนแม่บุญธรรมป่วยหนัก เงินช่วยชีวิตกลับถูกพ่อเอาไปเล่นพนันจนเสียหมด สุดท้ายแม่ก็ทรมานจนสิ้นใจอยู่ในบ้าน
เมื่อเติบโตมาในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ตัวละครเดิมจึงมีทั้งความต่ำต้อยที่ฝังลึกถึงกระดูก และความโลภที่เติบโตอย่างบ้าคลั่ง เธอพยายามดิ้นรนไต่ขึ้นไปให้พ้นจากโคลนตม
เธออาศัยโควตาสอบคัดเลือกพิเศษอันดับสุดท้าย เบียดเข้าไปในโรงเรียนนานาชาติเซิงหลาน แหล่งเพาะบ่มเหล่าผู้มีอำนาจระดับสูง เป้าหมายคือยั่วยวนและเกาะเกี่ยวทายาทกลุ่มทุน เพื่อก้าวข้ามชนชั้น
เธอมีใบหน้าสวย นั่นคือทุนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอ
แต่ในสายตาของกลุ่มทุนระดับสูงสุด คนอย่างเธอก็เป็นแค่ตัวตลกที่เพ้อฝันอยากเกาะกิ่งสูง กลอุบายสารพัดที่ตัวละครเดิมคิดว่าตัวเองวางแผนมาอย่างแยบยล ล้วนถูกมองออกอย่างทะลุปรุโปร่ง
ราคาถูก ไร้ชั้นเชิง ต่ำช้า และโง่เขลา สุดท้ายเธอถูกทั้งโรงเรียนรังเกียจ เยาะเย้ย และลงโทษ
ในหัวของคูฮีกยองแวบผ่านฉากจบในต้นฉบับ ที่เธอจะถูกผลักลงทะเลไปเป็นอาหารฉลาม
เธอเป็นคนชอบสร้างปาฏิหาริย์
วันรุ่งขึ้น เธอสะพายเป้เก่า ๆ เพียงใบเดียวแล้วออกจากวอลกกดง
คนที่แช่อยู่ในโคลนตมของชนชั้นล่างนานเกินไป กลิ่นอายความจนจะซึมติดตัวจนล้างไม่ออก
เธอวางแผนเส้นทางใหม่ให้ตัวเองแล้ว
สำหรับเธอในตอนนี้ ข้อได้เปรียบเพียงอย่างเดียวคือเธอรู้ข้อมูลจากเนื้อเรื่องมากกว่าคนอื่น
ประเทศนี้มีโครงสร้างชนชั้นแบ่งแยกชัดเจนไม่ต่างจากโลกเดิมของเธอ กลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ห้าแห่งที่ได้รับการยอมรับทั่วประเทศ ได้แก่ กลุ่มแทจินตระกูลควอน กลุ่มแทซองตระกูลพัค กลุ่มมยองอูตระกูลคิม กลุ่มฮันจินตระกูลอัน และกลุ่มทงฮาตระกูลมิน
แทจินผูกขาดอุตสาหกรรมเซมิคอนดักเตอร์และอิเล็กทรอนิกส์ระดับสูง แทซองมุ่งมั่นทำธุรกิจยานยนต์ อุตสาหกรรมหนัก และต่อเรือ มยองอูควบคุมการค้าครบวงจร ห้างสรรพสินค้าสินค้าหรู และธุรกิจโรงแรมกับการท่องเที่ยวระดับสูง ฮันจินครอบงำอุตสาหกรรมพลังงาน เคมีภัณฑ์ และวัสดุใหม่ที่สำคัญ ส่วนทงฮามุ่งเน้นชีวการแพทย์ ยา และบริการทางการแพทย์เอกชนระดับสูง
ทั้งห้ากลุ่มกุมทรัพยากรทางสังคมและอุตสาหกรรมส่วนใหญ่ของประเทศไว้แน่น มีสายสัมพันธ์หยั่งรากลึกกับแวดวงการเมือง ทายาทสายตรงของแต่ละตระกูลแทบทั้งหมดเข้าเรียนที่โรงเรียนเซิงหลาน
โรงเรียนนานาชาติเซิงหลานเป็นโรงเรียนเอกชนชั้นนำแบบต่อเนื่องตั้งแต่ประถม มัธยมต้น ไปจนถึงมัธยมปลาย ซึ่งเป็นที่ยอมรับในแวดวงชนชั้นสูงของสาธารณรัฐเกาหลี และได้รับทรัพยากรทางการศึกษาชั้นยอด การได้เข้าเรียนมัธยมปลายเซิงหลานก็เท่ากับก้าวขาข้างหนึ่งเข้าสู่ประตูโรงเรียนชั้นนำแล้ว
ที่นั่งในโรงเรียนส่วนใหญ่สงวนไว้ให้ลูกหลานตระกูลกลุ่มทุน เป็นบันไดสำคัญที่ลูกหลานคนรวยใช้สร้างเครือข่าย ส่วนที่นั่งที่เหลืออีกส่วนมอบให้ลูกหลานชนชั้นกลางระดับสูงที่มีฐานะดี
แผนกมัธยมปลายของโรงเรียนจัดสอบคัดเลือกพิเศษทุกปี แต่มีไว้รับมือเสียงวิจารณ์จากภายนอกเท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจเปิดทางให้คนชนชั้นล่างไต่เต้าขึ้นมาอย่างแท้จริง สามัญชนที่สามารถฝ่ากำแพงเข้าไปได้มีเพียงน้อยนิด
การสอบคัดเลือกพิเศษของเซิงหลานในปีนี้จะจัดขึ้นอีกสองเดือน
หมายความว่าเธอมีเวลาเตรียมตัวสองเดือน
แต่ไม่ใช่เพื่อก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือสอบ
ในโลกเดิม การสอบเป็นเรื่องง่ายดายเหลือเกินสำหรับคนอย่างเธอ ผู้ได้รับการรายงานข่าวในฐานะอัจฉริยะมาตั้งแต่เด็ก
สิ่งที่เธอต้องทำคือปูทางสร้างภาพลักษณ์ของตัวเอง
นอกจากห้ากลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ที่ปรากฏในข่าวเศรษฐกิจบ่อยครั้ง ยังมีกลุ่มทุนเก่าแก่ที่เก็บตัวเงียบ ๆ อีกแห่ง เป็นผู้ก่อตั้งและให้ทุนสนับสนุนโรงเรียนเซิงหลาน นั่นคือกลุ่มคยองยอนตระกูลยุน
กลุ่มคยองยอนดำเนินธุรกิจทรัสต์นอกประเทศของตระกูล ธนาคารเอกชนสำหรับลูกค้าระดับสูง และอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ ทรัพย์สินที่ซ่อนอยู่ในการควบคุมของพวกเขามีขนาดไม่ด้อยไปกว่ากลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ทั้งห้า
เดิมที ยุนคยองซู ประธานคนก่อนของกลุ่มคยองยอนมีลูกชายเพียงคนเดียว แต่เมื่อสองปีก่อนลูกชายประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และกลายเป็นผู้ป่วยไม่รู้สึกตัว
มีข่าวลือว่าประธานยุนยังมีลูกสาวอีกคนหนึ่งซึ่งพลัดหายไปในต่างประเทศหลังเกิดได้ไม่นาน หลายปีมานี้เขาสั่งคนออกตามหาเบาะแสไปทั่ว
หากลูกชายคนเดียวหมดสติไปเช่นนี้ แล้วยังหาลูกสาวไม่พบ ทรัพย์สินมหาศาลของกลุ่มทุนและหุ้นในทรัสต์ที่อยู่ในชื่อของเขา ก็จะไม่มีผู้สืบทอดในอนาคต
แต่จากเนื้อเรื่องที่เธอรู้ ลูกสาวคนนั้นเสียชีวิตไปนานแล้ว
เป้าหมายของคูฮีกยองชัดเจนมาก เธอต้องหลุดพ้นจากโคลนตมของชนชั้นล่าง แล้วก้าวเข้าสู่สังคมชั้นสูงที่สุด
ร่างนี้ถูกทอดทิ้งหลังเกิดได้ไม่นาน ไม่มีสายเลือดเกี่ยวข้องกับพ่อแม่บุญธรรม
เธอจะแสร้งเป็นคุณหนูแห่งกลุ่มคยองยอนที่พลัดหลงไปข้างนอกและเพิ่งถูกตามพบ จากนั้นก็เข้าเรียนที่เซิงหลาน