เมื่อเห็นคนขับรถเดินเข้ามา คูฮีกยองก็ไม่ได้พูดอะไรให้มากความ ท่ามกลางสายตาของพนักงานร้านสองคน เธอยื่นถุงชอปปิงพะรุงพะรังทั้งหมดให้เขาถือไปทันที
บริเวณทางลาดรับส่งแขกวีไอพีตรงประตูด้านข้างอันเงียบสงบของห้างสรรพสินค้า มีรถโรลส์-รอยซ์สีดำจอดอยู่
คนขับรับถุงใบเล็กใบน้อยอย่างคล่องแคล่ว ก่อนนำไปจัดเก็บไว้ในท้ายรถ จากนั้นก็รีบเดินอ้อมไปยังอีกฝั่งของรถ แล้วยื่นมือเปิดประตูให้เธอ
คูฮีกยองก้มหน้า ก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหลัง
รถคันนี้ไม่ใช่รถที่เธอเช่ามา แต่เป็นรถหรูพร้อมคนขับสำหรับแขกของโรงแรมซิกเนียลทาวเวอร์โดยเฉพาะ
โรงแรมซิกเนียลทาวเวอร์ตั้งอยู่บนชั้นสูงระหว่างชั้น 76 ถึง 101 ของหอคอยเซียวท่า แลนด์มาร์กแห่งกรุงโซล เป็นโรงแรมหรูระดับท็อปที่ตั้งอยู่สูงที่สุดในเกาหลีใต้
จากชั้นสูงของโรงแรมสามารถมองเห็นแม่น้ำฮันและทิวทัศน์ทั่วกรุงโซลได้อย่างเต็มตา เหล่าดาราและทายาทตระกูลแชโบลหน้าใหม่จึงแวะเวียนมาที่นี่อยู่บ่อยครั้ง
หลายวันก่อน คูฮีกยองได้จองห้องรอยัลสวีตโรยาของโรงแรมแห่งนี้ล่วงหน้าแล้ว
ห้องสวีตนี้ตั้งอยู่บนชั้น 100 ของหอคอยเซียวท่า มีเพียงห้องเดียวทั้งโรงแรม และมีพื้นที่กว้างถึง 353 ตารางเมตร
ห้องนั่งเล่นเพดานสูงโปร่ง พร้อมห้องนอนส่วนตัวสำหรับเลขานุการ พื้นที่ประชุมและรับรองแขก อ่างอาบน้ำระบบนวดที่มองเห็นวิวแม่น้ำ รวมถึงระบบรักษาความปลอดภัยครบครัน
ค่าห้องคืนละ 18 ล้านวอน
ทางโรงแรมมีบริการรถรับส่งพร้อมคนขับไปยังจุดหมายในตัวเมืองให้เฉพาะแขกผู้เข้าพักห้องสวีตชั้นบนสุดเท่านั้น
เมื่อครู่นี้คูฮีกยองติดต่อแผนกอำนวยความสะดวกของโรงแรมล่วงหน้า เพื่อให้จัดคนขับมารับเธอที่ห้างสรรพสินค้าแล้วพาไปส่งที่โรงแรม
ส่วนเงิน 18 ล้านวอนนั้น เธอจ่ายเต็มจำนวนไปเรียบร้อยแล้ว
เมื่อรวมกับเงินที่จ่ายซื้อเสื้อผ้าแบรนด์หรูและเครื่องสำอางในวันนี้ ตอนนี้เธอเหลือเงินติดตัวไม่ถึงหนึ่งล้านวอนแล้ว
แทบจะใช้ทรัพย์สินที่เก็บสะสมมาตลอดหนึ่งเดือนก่อนหน้านี้จนหมดเกลี้ยง
ดังนั้น สำหรับเธอแล้ว คืนนี้จึงเป็นการเดิมพันครั้งใหญ่
เธอต้องทำให้เงินที่จ่ายออกไปทั้งหมดคุ้มค่าที่สุด
-
สามสิบนาทีต่อมา
รถค่อย ๆ ชะลอ ก่อนจอดใต้ชายคาทางเข้าโรงแรมซิกเนียลทาวเวอร์
คนขับลงจากรถ เดินอ้อมไปยังเบาะหลังแล้วเปิดประตูให้
สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือรองเท้าส้นสูงหัวแหลมสีเนื้อของจิมมี ชู ส้นรองเท้าแตะลงบนพื้นหินอ่อนมันวาว
ถัดมาคือชุดกระโปรงผ้าทวีดคอลเลกชันล่าสุดของชาแนล เนื้อผ้าสีโอ๊ตอ่อนอมหม่นทอเส้นไหมทองระยิบระยับ กระโปรงทรงเอช่วยขับให้เรียวขาดูยาว ส่วนแจ็กเก็ตตัวสั้นเสริมไหล่บาง ๆ อย่างนุ่มนวล ช่วยเน้นเอวคอด เนื้อผ้าละเอียดประณีต ขอบกระเป๋าและคอเสื้อแต่งด้วยผ้าถักมือสีน้ำตาลอมเบจ ให้ความหรูหราอย่างเรียบขรึม
หญิงสาวก้มตัวลงก้าวออกจากรถ มือหนึ่งถือกระเป๋าทรงคลาสสิกแฟลปขนาดกลางแบบมีหูหิ้วของชาแนล สีขาวนวลลายควิลต์ประดับอะไหล่สีทองอ่อน ต่างหูมุกโลโก้ซีคู่ของชาแนลประดับข้างใบหู สร้อยทิฟฟานีเส้นเล็กที่ลำคอช่วยขับให้ช่วงคอดูบอบบาง ส่วนกำไลโคลเวอร์สี่แฉกเส้นเล็กจากวาน คลีฟ แอนด์ อาร์เปลส์บนข้อมือก็ดูประณีตน่ารัก
พนักงานอำนวยความสะดวกพบเห็นแขกสารพัดรูปแบบจนชินตาแล้ว สายตากวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
รองเท้าประณีต เสื้อผ้าและเครื่องประดับแบรนด์หรูตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าแต่กลับดูเรียบหรู ผิวขาวเนียนละเอียด และเครื่องสำอางที่แต่งแต้มอย่างประณีต สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดเป็นพิเศษ ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายความสูงศักดิ์และความเหนื่อยหน่ายของคนที่ได้ครอบครองทุกสิ่งตามปรารถนา
พนักงานอำนวยความสะดวกสองคนรีบเดินเข้ามาต้อนรับด้วยท่าทีสุภาพนอบน้อม
“คุณผู้หญิง ยินดีต้อนรับสู่โรงแรมซิกเนียลทาวเวอร์ค่ะ เราจะจัดการสัมภาระของคุณให้เรียบร้อย เชิญทางนี้เพื่อไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับนะคะ”
พนักงานผายมือเชิญนำทาง เดินตามหลังคูฮีกยองห่างไปครึ่งก้าว พลางประเมินเงียบ ๆ ว่าเธอคงเป็นคุณหนูจากตระกูลแชโบลไหนสักตระกูล แต่ดูไม่คุ้นหน้าเลย
แสงไฟใต้ชายคาสว่างจ้า โถงล็อบบี้เพดานสูงโปร่งตกแต่งด้วยหินอ่อนโทนเย็นและงานโลหะตกแต่ง นอกหน้าต่างบานใหญ่ทอดยาวคือทิวทัศน์ยามสนธยาที่ปกคลุมทั่วแม่น้ำฮัน
เมื่อเดินไปถึงเคาน์เตอร์ พนักงานต้อนรับก็ยืดตัวตรงทันที พร้อมรอยยิ้มสุภาพเป็นมืออาชีพ
“สวัสดีตอนเย็น มาติดต่อเช็กอินใช่ไหมคะ?”
“ค่ะ” คูฮีกยองตอบเสียงเรียบ
พนักงานต้อนรับพิมพ์แป้นพิมพ์พลางกล่าวว่า “รบกวนแจ้งชื่อที่ใช้ลงทะเบียนจองห้องพักด้วยค่ะ ดิฉันจะค้นหารายการจองให้”
“ชเวจีอุนค่ะ”
พนักงานต้อนรับกรอกชื่อ แล้วรายการจองห้องรอยัลสวีตโรยาก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
“คุณชเวจีอุน รอสักครู่นะคะ ดิฉันขอตรวจสอบข้อมูลการจองก่อนค่ะ”
เธอก้มหน้าตรวจสอบเอกสาร ยืนยันว่าได้รับชำระเงินเต็มจำนวนล่วงหน้าแล้ว ก่อนเงยหน้าขึ้นมองคูฮีกยองอีกครั้ง
“รบกวนแสดงเอกสารยืนยันตัวตนด้วยค่ะ ต้องตรวจสอบว่าเป็นเจ้าของชื่อที่จองไว้”
คูฮีกยองยื่นเอกสารให้
พนักงานต้อนรับรับไปด้วยสองมือ แล้วเทียบรูปถ่ายบนเอกสารกับข้อมูลในระบบเพื่อบันทึกการลงทะเบียน
“ขั้นตอนยังต้องใช้เวลาอีกสักครู่นะคะ รบกวนรอสักครู่ค่ะ”
เธอโค้งตัวเล็กน้อย แล้วผายมือเชิญคูฮีกยองไปนั่งพักรอด้านข้าง ขณะเดียวกันพนักงานบริการก็นำเครื่องดื่มชามาเสิร์ฟ
คูฮีกยองนั่งลงบนโซฟา หยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างสบาย ๆ แล้วก้มหน้าไถดูหน้าจอ
ในจังหวะนั้นเอง มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมาจากทางออกของทางเดินวีไอพีด้านในล็อบบี้
ผู้มาใหม่คือคิมซอจุน ทายาทตระกูลคิมแห่งกลุ่มทุนมยองอู
โรงแรมซิกเนียลทาวเวอร์แห่งนี้เป็นธุรกิจในเครือของตระกูลคิม
ในฐานะทายาทกลุ่มทุน ทุกเดือนพ่อของเขาจะจัดให้เขามาตรวจงานโรงแรมในเครือ เพื่อทำความคุ้นเคยกับธุรกิจจริงของกลุ่มบริษัท
วันนี้เขาเพิ่งประชุมทบทวนงานภายในเสร็จ กำลังเดินออกไปพร้อมผู้บริหารโรงแรมสองคนเพื่อเตรียมกลับ
เด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง สวมสูทสั่งตัดด้วยมือระดับพรีเมียม แต่กลับไม่มีความหนักแน่นแบบผู้ชายที่เติบโตเต็มวัย คิ้วตาและใบหน้าประณีตงดงาม ทว่าท่าทีเฉยชาเหนื่อยหน่ายกลับเกินวัย ดวงตาคล้ายมีม่านบาง ๆ ของความห่างเหินปกคลุม ทั่วทั้งร่างแผ่รัศมีสูงศักดิ์ของผู้ที่เติบโตมาในตระกูลแชโบล
ฝีเท้าที่เดิมก้าวตรงไปข้างหน้าพลันหยุดชะงัก
สายตาของเขาจับอยู่ที่คูฮีกยองบนโซฟา
ใบหน้าด้านข้างช่างงดงาม
เธอรวบผมยาวไว้ครึ่งหนึ่ง มีปอยผมสองสามเส้นตกลงข้างลำคอ ก้มหน้าจ้องหน้าจอโทรศัพท์
แสงไฟโทนเย็นในล็อบบี้ทอดผ่านแนวใบหน้าของหญิงสาว เส้นสายคมชัดสะอาดตาและเย็นชา แม้เพียงนั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้นก็ยังดึงดูดสายตาเป็นพิเศษ
ผู้บริหารสองคนข้างกายสังเกตเห็นว่าเขาหยุดกะทันหัน จึงมองตามสายตาของเขาไป แล้วเผยสีตื่นตะลึงออกมาเช่นกัน
ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน?
เป็นดาราหรือไอดอลที่มาพักโรงแรมหรือเปล่า?
แต่ข้างกายไม่มีทั้งบอดี้การ์ดและผู้จัดการ ดูแล้วก็ไม่น่าจะใช่
ส่วนคนบนโซฟายังคงจ้องโทรศัพท์ ไม่ทันสังเกตเลยว่ามีใครกำลังมองอยู่
ริมฝีปากบางของคิมซอจุนขยับ ก่อนเอ่ยถามคนข้าง ๆ ว่า “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?”
ผู้จัดการที่รับผิดชอบประสานงานกับเคาน์เตอร์ต้อนรับรีบเข้ามา ก้มตัวลงเล็กน้อยแล้วกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “คุณชายคิมครับ ท่านนี้คือคุณชเวจีอุน กำลังดำเนินการเช็กอินเข้าห้องรอยัลสวีตโรยาครับ”
ชเวจีอุนอย่างนั้นหรือ?
คิมซอจุนทวนชื่อนั้นในใจหนึ่งรอบ
เป็นชื่อที่ไม่คุ้นเลยสักนิด
ดูจากการแต่งกายและบุคลิกแล้ว เธอน่าจะอยู่ในแวดวงเดียวกับเขา
แต่เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย
เขาหันไปมองทางโซฟาอีกครั้ง ก่อนค่อย ๆ เบนสายตากลับมา น้ำเสียงเรียบเฉย “ไปกันเถอะ”
คนกลุ่มนั้นเดินตามเขาออกไป เมื่อเสียงฝีเท้าห่างออกไปแล้ว คูฮีกยองบนโซฟาจึงเงยหน้าขึ้น สายตาทอดไปยังแผ่นหลังที่กำลังเดินจากไป