“ไอ้เวรเอ๊ย สักวันฉันจะเอาเงินพวกนี้กลับคืนมาให้หมด!”
คูฮีกยองลืมตาพรึบขึ้นจากโซฟาเก่าโทรม
ชายคนหนึ่งที่ตัวเหม็นกลิ่นเหล้าและดูซกมกถีบประตูเปิดแล้วบุกเข้ามา
เธอทะลุมิติเข้ามาในนิยาย
เธอหลุดเข้ามาในนิยายสมมติที่มีฉากหลังเป็นเกาหลีและเปิดโปงการกดขี่ทางชนชั้น ร่างนี้มีชื่อว่าชเวจีอุน
ตอนนี้เธออยู่ในชุมชนแออัดย่านวอลกกดง จังหวัดคยองซังใต้ ที่นี่เต็มไปด้วยผู้คนชั้นล่างซึ่งหมดหนทางไปต่อ
ในสายตาของชนชั้นสูง ผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ล้วนเป็นคนชั้นต่ำที่จมปลักอยู่ในโคลนตม
คูฮีกยองกวาดตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว
ห้องคับแคบ เฟอร์นิเจอร์ผุพังยับเยิน ผนังแตกลอกเป็นด่างดำ มุมห้องมีคราบราขึ้นคล้ำ พื้นเกลื่อนไปด้วยก้นบุหรี่และขวดเหล้าเปล่า
ชายที่บุกเข้ามาคือพ่อบุญธรรมของร่างนี้ ติดพนัน ติดเหล้า และชอบใช้ความรุนแรงในครอบครัว ทุกครั้งที่เล่นพนันแพ้ เขาก็กลับมาบ้านแล้วเมาอาละวาด
วันนี้เขาเสียเงินจนหมดตัวอีกแล้ว ความโกรธเต็มอกแต่ไม่มีที่ระบาย ดวงตาพร่ามัวเพราะเมาเหลือบขึ้นมาสบกับสายตาสงบนิ่งของเด็กสาว เพียงชั่วพริบตาก็เดือดดาลขึ้นมา
“มองอะไร จ้องฉันทำไม! ยังไม่รีบไปรินน้ำมาอีก!”
โทสะพลุ่งพล่าน เขาก้มลงคว้าขวดเหล้าเปล่าข้างเท้าแล้วเขวี้ยงใส่คูฮีกยองเต็มแรง
คูฮีกยองเอี้ยวตัวหลบอย่างแผ่วเบา ขวดเหล้ากระแทกกำแพงอย่างแรงก่อนจะแตกกระจาย เศษแก้วปลิวว่อน
เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเอ่ยเสียงเรียบเพียงคำเดียวว่า “ค่ะ”
เมื่อเห็นเธอเชื่อฟังดี ความโกรธของชายคนนั้นก็ลดลงเล็กน้อย เขาถือขวดเหล้าที่เหลืออยู่ครึ่งขวด เดินโซเซไปทรุดตัวบนพื้นเปื้อนคราบ
คูฮีกยองตักน้ำใส่แก้วยื่นให้
ชายคนนั้นเงยหน้ากระดกน้ำลงคออึกใหญ่ กลิ่นเหล้าคละคลุ้งขึ้นมา สายตาขุ่นมัวทอดลงบนใบหน้าของเด็กสาว
หลอดไฟในห้องเก่าและแสงสลัวสีเหลืองนวลจับอยู่บนใบหน้าของเธออย่างเลือนราง
ผิวของเธอขาวมาก เป็นความขาวโทนเย็น ผิวหน้าเนียนละเอียดเกลี้ยงเกลา ไม่เหมือนคนที่เติบโตมาในชุมชนแออัดเลยสักนิด
คิ้วมีเส้นขนอ่อนนุ่ม ดวงตาสวยด้วยชั้นเปลือกตาที่ได้รูป สีตากระจ่าง ขนตางอนยาว จมูกเรียวเล็ก ปลายจมูกจิ้มลิ้ม แม้แต่ริมฝีปากก็ยังมีสีชมพูระเรื่อ
ต่อให้สวมเสื้อผ้าเก่าซีดจนขึ้นขุยและไม่แต่งหน้า ใบหน้านั้นก็ยังงดงามสะดุดตา
ชายคนนั้นจ้องใบหน้านี้อยู่นาน แววตาค่อย ๆ ขุ่นคล้ำขึ้น
ลูกสาวบุญธรรมของเขามีใบหน้าสวยจริง ๆ
ตอนภรรยายังมีชีวิตอยู่ เธอปกป้องเด็กคนนี้สุดชีวิต ต่อให้ถูกเขากดลงกับพื้นจนใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด ก็ยังกอดลูกไว้แน่น ไม่ยอมให้เขาแตะต้องแม้แต่น้อย
หลังภรรยาตาย ทุกครั้งที่เขาเล่นพนันจนหน้ามืดและคิดจะขายเด็กคนนี้แลกเงิน เธอก็จะคุกเข่าลงกับพื้น น้ำมูกน้ำตาเปรอะเต็มหน้า วิงวอนเขาอย่างน่าสงสาร บอกว่าต่อไปจะต้องจับผู้ชายรวย ๆ ให้ได้ แล้วหาเงินก้อนโตมาให้เขา
เธอยังอายุไม่ถึง 18 ปี ต่อไปจะเกาะผู้ชายร่ำรวยได้หรือไม่ก็ยังไม่แน่
พวกคนที่เล่นไพ่กับเขาต่างหมายตาเด็กคนนี้มานานแล้ว มีคนยอมจ่ายเงิน 60 ล้านวอนเพื่อซื้อเธอไป
แทนที่จะรออย่างไร้จุดหมาย สู้เอาเธอไปแลกเงินสดเสียเลยดีกว่า
เขาอุตส่าห์เลี้ยงดูเธอมาจนโต นี่คือสิ่งตอบแทนที่เขาสมควรได้รับ!
ชายคนนั้นกลอกตาไปมา เก็บซ่อนแผนการในใจ แล้วฝืนปั้นสีหน้าเป็นมิตรขึ้นมาเล็กน้อย “จีอุน พรุ่งนี้พ่อจะไปเล่นไพ่ แกไปกับพ่อด้วยนะ”
คูฮีกยองชะงักไปนิดหนึ่ง “ทำไมคะ?”
สีหน้าของชายคนนั้นพลันบึ้งตึง เต็มไปด้วยความหงุดหงิด “ทำไมอะไรกัน? บอกให้ไปก็ไปสิ! ฉันพูดอะไรกับแกต้องอธิบายด้วยหรือไง?”
คูฮีกยองยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย แล้วตอบรับอย่างว่าง่าย “ได้ค่ะ”
เมื่อเห็นเธอเชื่อฟัง ชายคนนั้นก็รู้สึกสบายใจขึ้น แล้วก้มหน้าดื่มเหล้าต่อ
เขาเมาหนักจนท่านั่งโยกเยก ปากก็ยังพึมพำเรื่องบ่อนเป็นระยะ
เมื่อดื่มเหล้าหมด เขารื้อค้นทั่วห้องแต่ก็หาเหล้าไม่เจอ จึงเงยหน้าขึ้นสั่งเธอ “ไป ซื้อเหล้ามาให้ฉัน”
คูฮีกยองเอ่ยเสียงเรียบ “ที่บ้านไม่มีเงินแล้วค่ะ”
ชายคนนั้นเดือดขึ้นมาทันที อ้าปากด่าทอ “ไม่มีเงินก็ไปขายตัวสิ! มีหน้าตาแบบนั้นก็เกิดมาเพื่อทำเรื่องนี้ไม่ใช่หรือไง!”
ลมหนาวยามค่ำคืนพัดลอดรอยแยกของหน้าต่างเข้ามา ช่วยกลบกลิ่นเหล้าเหม็นฉุนลงได้บ้าง คูฮีกยองหยิบผ้าขี้ริ้วข้างเท้าขึ้นมา แล้วเดินไปที่หน้าต่างเพื่อปิดมัน
ที่นี่คือชั้น 6 อาคารเก่าทรุดโทรมและเสี่ยงพังถล่มทั้งย่านนี้เป็นชุมชนแออัดที่คนยากจนชั้นล่างอาศัยกันอย่างแออัดราวกับกรงนกพิราบ แม้แต่หน้าต่างนิรภัยขั้นพื้นฐานก็ยังไม่มี
เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง บริเวณใกล้เคียงไม่มีใคร ท่าทางจะปิดหน้าต่างชะงักลง สายตาทอดไปยังถนนเบื้องล่าง
เสียงของเธอเบาราวกับกระซิบ “พ่อคะ ข้างล่างมีคนโปรยเงินอยู่บนถนนค่ะ”
“แกพูดว่าอะไรนะ?” ดวงตาของชายคนนั้นสว่างวาบ ความละโมบเข้าครอบงำจนลืมความมึนเมา เขาผลักคูฮีกยองออกไปแล้วโซเซพุ่งไปที่ขอบหน้าต่าง ครึ่งตัวโน้มออกไปข้างนอก พลางชะโงกมองลงไปอย่างบ้าคลั่ง “อยู่ไหน? เงินอยู่ไหน—!”
ในจังหวะที่ร่างท่อนบนของเขาห้อยอยู่นอกหน้าต่างเกือบครึ่งตัว
คูฮีกยองยืนอยู่ด้านหลังเขา ยกมือขึ้น แล้วใช้ผ้าขี้ริ้วกั้นมือไว้ ก่อนผลักเขาอย่างแรงสุดกำลัง