เขาก็แค่เจ้าของรากวิญญาณห้าธาตุสีขาวซึ่งเป็นระดับขั้นที่ห่วยที่สุด
ขั้นของรากวิญญาณห่วยจนน่าขนลุก แต่กลับได้เสพโอสถวิเศษ?
ในโลกนี้ยังมีเรื่องที่แย่ไปกว่านี้อีกหรือไม่?
ระหว่างที่พรายกิ้งก่าดำกำลังเดือดดาลวุ่นวาย
มันสัมผัสได้อย่างชัดเจน
ว่าเสิ่นชิงหานกินโอสถเข้าไป แต่ดูดซับได้เพียงส่วนหนึ่ง
ยังมีพลังปราณอีกไม่น้อยฟุ้งกระจายอยู่เต็มห้อง
ก็นึกแล้วเชียว
ขั้นรากวิญญาณห่วยปานนี้ ไม่มีทางดูดซับประสิทธิผลทั้งหมดของโอสถขั้นเก้าได้อยู่แล้ว
ไม่ต่างอะไรกับหมูโต๊ะเหล้า วัวเคี้ยวโบตั๋น สิ้นเปลืองเสียเปล่า ๆ
“โมโหข้านัก เสียของน่าขายหน้า!”
แม้ถูกห้อยกลางอากาศ พรายกิ้งก่าดำก็ยังดิ้นพล่านด้วยโทสะ
ใช้พลังวิญญาณส่งคำทักทายอันอบอุ่นไปให้เสิ่นชิงหาน
แต่เสิ่นชิงหานไม่สนใจอีกฝ่ายเลยสักนิด ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เปิดขวดหยกอีกครั้ง
เทโอสถบำเพ็ญวิญญาณออกมาอีกเม็ด
กลิ่นหอมคุ้นเคยของโอสถตลบอบอวลอีกครา
พรายกิ้งก่าดำ: ???
สีหน้าตื่นตะลึงอย่างมีชีวิตชีวาฉายชัด
แท้จริงมันถูกกลิ่นโอสถขั้นเก้าล่อมา
แต่มันคิดว่าขยะกระจอกอย่างเสิ่นชิงหานจะมีโอสถขั้นเก้าสักเม็ดก็ต้องขอบคุณฟ้าดินแล้ว
ไม่นึกเลยว่าจะยังมีอีก?
เสิ่นชิงหานยังคงเย้ยหยันจี้จุดต่อ:
“อ้าว? ไม่คิดล่ะสิ ข้ายังมีอีกนะ!”
“อ้า……”
พรายกิ้งก่าดำโมโหจนอ้าปากกว้าง น้ำลายกระเซ็น
มันมีสายเลือดมังกรกิ้งก่าอสูรที่สูงส่งที่สุด อุตส่าห์พากเพียรบำเพ็ญเพียรมานานปี ทว่าเคราะห์ร้าย ไม่เคยได้รับทรัพยากรฝึกฝนใด ๆ