แค่คิด เสิ่นชิงหานก็อยากหัวเราะ
เมื่อเห็นว่าเสิ่นชิงหานเอ็นดูนางถึงเพียงนี้ ทั้งโอสถวิญญาณและสมุนไพรวิญญาณ โจวหงก็ซาบซึ้งใจจนน้ำตาคลอ
ในดวงตางามคู่ที่ช่วงชิงวิญญาณนั้น วาววามด้วยสายธารแห่งฤดูวสันต์ เปี่ยมล้นด้วยเสน่หา
ราวกับยังมีเปลวไฟลุกโชนอยู่ภายใน
พลันนางก็ก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว โอบกอดเสิ่นชิงหานไว้แน่น
นางสูดดมกลิ่นอายบนร่างของเขาเข้าลึกๆ
ไม่รู้เพราะเหตุใด พลังหยางสูงสุดบนร่างของเสิ่นชิงหานยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น
ก่อเกิดเสน่ห์เย้ายวนถึงตายแก่นาง ไม่อาจหักห้ามใจได้ ยินยอมเป็นดั่งแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ…
เสิ่นชิงหานก็สัมผัสถึงความปรารถนาอันแรงกล้าของโจวหง กลิ่นกายของสตรีที่อบอวลไปด้วยเสน่ห์ผู้ผ่านโลกถั่งโถมเข้าใส่
ไม่ต้องพูดถึงผลของพันธสัญญานายบ่าว
แค่เพียงกายบรรพกาลของเสิ่นชิงหาน ก็เป็นสิ่งยั่วยวนถึงแก่ชีวิตสำหรับผู้บำเพ็ญหญิงแล้ว
ดังเช่นสิ่งที่อยู่ในใจของโจวหง ณ ขณะนี้
ยอมเป็นแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ ก็ยังปรารถนาจะมาอยู่ตรงหน้าเสิ่นชิงหาน
ด้วยกายบรรพกาลของเสิ่นชิงหาน เพียงแค่แลกเปลี่ยนหยินหยางกับผู้บำเพ็ญหญิง ไม่เพียงแต่ระดับพลังของตนจะทะยานขึ้นสูง ยังเป็นประโยชน์มหาศาลแก่ผู้บำเพ็ญหญิงด้วยเช่นกัน
สองวันนี้เสิ่นชิงหานค่อนข้างยุ่ง ไม่มีเวลาว่าง บัดนี้ทุกสิ่งลงตัวเรียบร้อยแล้ว
ในพริบตา บรรยากาศทั่วทั้งจวนโอสถพลันร้อนระอุขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ทั้งสองสบตากัน แนบชิดราวกับกาวและชะเอม ราวกับมีประกายไฟปะทุขึ้นมาเลือนราง
มือหยกทั้งคู่ของโจวหงลูบไล้ใบหน้าของเสิ่นชิงหานเบาๆ แล้วโน้มเข้าหานายของตนอย่างอาลัยรัก
ขณะกำลังจะสานต่อบุพเพวาส