……
โจวหงนำเสิ่นชิงหานตรงไปยังคฤหาสน์โอสถ
สำนักชิงติ่งจัดที่พักแยกไว้ให้ปรมาจารย์โอสถของวงนอก
อาศัยเขาและสายน้ำ สภาพแวดล้อมเงียบสงบ อีกทั้งยังมีค่ายกลที่รวบรวมปราณฟ้าดินอันเข้มข้นมาไว้อย่างไม่ขาดสาย
มอบความสะดวกสูงสุดแก่การหลอมโอสถและการฝึกฝน
การดูแลขั้นสูงเช่นนี้ เป็นสิ่งที่เหล่าน้องใหม่นอกสำนักแม้แต่ในฝันก็ไม่กล้าวาดหวัง
เมื่อโจวหงกลายเป็นปรมาจารย์โอสถขั้นเก้า เกียรติยศนี้ย่อมขึ้นตามฐานะ
เสิ่นชิงหานก็พลอยได้เสวยสุขไปด้วย
"นี่คือคฤหาสน์โอสถที่สำนักจัดสรรให้ข้าเพียงผู้เดียว ทั้งยังมีค่ายกลต้องห้ามปกปัก ผู้คนทั่วไปมิอาจมารบกวนได้ง่าย ๆ"
เพิ่งก้าวเข้าสู่คฤหาสน์โอสถ ท่วงท่าเย่อหยิ่งเยือกเย็นของโจวหงก็สลายไปสิ้น เปลี่ยนเป็นท่าทีของภรรยาผู้อ่อนหวาน ซบอกของเสิ่นชิงหาน พาเจ้านายของนางชมห้อง
"จากนี้ไป ที่นี่คือรังรักของข้ากับเจ้านาย"
เสิ่นชิงหานโอบเอวของโจวหง สำรวจข้าวของภายในคฤหาสน์โอสถ สัมผัสถึงปราณที่หนาแน่นกว่าด้านนอกหลายเท่า พลางอดเอ่ยชมออกมาว่า:
"การดูแลของปรมาจารย์โอสถนั้นดีเลิศ ฝึกฝนในสถานที่เช่นนี้ เห็นทีจะได้ผลเป็นสองเท่า"
ที่นี่เป็นของโจวหง โดยนัยก็คือของเขา
"ด้วยพรสวรรค์ของนายท่าน ข้าคาดว่าอีกไม่นานก็จะได้เป็นปรมาจารย์โอสถ และเลือกคฤหาสน์โอสถที่ต้องใจได้สักแห่ง"
โจวหงรู้ดีแก่ใจ หากมิใช่เพราะเหตุบังเอิญกับเสิ่นชิงหาน นางก็ไม่อาจกลายเป็นสาวใช้ของเขาได้
มิอาจทะลวงขอบเขตหลอมปราณขั้นห้า ยิ่งไม่ถูกชิงเถาให้ความสำคัญ และผลักดันให้นางขึ้นสู่ตำแหน่งปรมาจารย์โอสถอย่างทุ่มเท