“อย่าตรวจอีก!” เขากัดฟันแน่น มืออีกข้างกำหม้อนั่นแน่นจนสั่น แล้วพูดขึ้นว่า
“ใช้มีดสองเล่มนี่แหละ ล้างแผลให้ฉันเดี๋ยวนี้! ถ้ายังมัวแต่รีรอ ฉันจะยิงทิ้งทันที!”
เขากระชากเสื้อเผยให้เห็นปืนลูกโม่สีเงินวาวที่คาดเอว
“แต่...”
“ไม่มีแต่ทั้งนั้น! ลงมือขั้นต่อไปทันที!” เขาทุบโต๊ะจนดังปัง สีหน้าเหี้ยมโหด
“ก็ได้”
หลินเอินถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ พลางยกมือไปประคองแว่นตาข้างเดียวของตนเล็กน้อย
จากนั้น ท่ามกลางสายตาจับจ้องของนักล่าปีศาจ หลินเอินก็เดินปรี่เปิดม่านมุ้งลวดออกไปที่หลังร้าน และในขณะที่นักล่าปีศาจกำลังคิดระแวงว่าไอ้หนูนี่จะง้างอะไรขึ้นมาอีก
หลินเอินก็แบกเตาถ่านก้อนหนึ่งออกมา
ฉ่า ฉ่า—
เขาจ้วงมีดลงไปคนถ่านเพลิงในเตา แล้วเอาอุปกรณ์ต่างๆ บนเคาน์เตอร์ยัดเข้าไปในไฟ
[ค่าสติของนักล่าปีศาจ -1]
“นี่แกจะทำอะไร?” นักล่าปีศาจอดสั่นที่หางตาไม่ได้
หลินเอินใจเย็นหยิบมีดที่ถูกเผาจนแดงก่ำขึ้นมาเล่มหนึ่ง แล้วพูดว่า “ฆ่าเชื้อโรคไง ผีเสื้อดำเป็นพิษกัดกร่อนที่รุนแรงมาก เพื่อป้องกันไม่ให้พิษซึมเข้าไปในเนื้อเยื่อส่วนอื่นของคุณระหว่างล้างแผล”
“วิธีที่ดีที่สุดก็คือใช้ความร้อนสูงจัดการให้ตาย แม้มันอาจจะเจ็บนิดหน่อยจริงๆ แต่เห็นผลชะงัดนักแหละ”
ควับ—
หลินเอินดีดมีดผ่าตัดที่แดงก่ำนั้น เสี้ยนไฟปลิววับ
นักล่าปีศาจรู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาทันที ไม่รู้ทำไม จู่ๆ เขาก็สะดุ้งหนาวขึ้นมาทีหนึ่ง
แม้ดูเหมือนสิ่งที่มันพูดก็ไม่ได้ผิดอะไร
ตอนตัวเองเคยบาดเจ็บก็มักจะใช้ความร้อนสูงจี้แผลให้แห้งเร็วๆ เพื่อกันการติดเชื้อเหมือนกัน...