นักล่าปีศาจ \(O_O)/——ถูกแรงระเบิดของเหล้าอันเข้มข้นนั้นราวกับแอลกอฮอล์บริสุทธิ์พุ่งชนเข้าอย่างจัง จนกระตุกตื่นขึ้นมาจากการหมดสติได้ในทันใด
เขายื่นมือที่สั่นเทาออกไป ค่อย ๆ ไต่ไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง พลางเอ่ยปากว่า
"พอแล้ว! พอแล้ว! ปล่อยฉันไป! ให้ฉันไปตอนนี้เดี๋ยวนี้เลย!"
หลินเอินขมีดอย่างตั้งอกตั้งใจ ยิ้มน้อย ๆ แล้วพูดว่า
"จะไปไหนกันล่ะ คุณลูกค้า พูดเล่นหรือไง เราเพิ่งจะล้างแผลและฆ่าเชื้อเสร็จแค่นี้เอง ขั้นตอนที่สำคัญที่สุดของเรายังไม่ได้ทำเลยนะ คุณลูกค้าดูนี่เร็ว!"
"ช่วงที่คุณหลับไป เพื่อให้คุณลูกค้าอารมณ์ดีขึ้น ผมตั้งใจจัดทรงให้คุณเป็นพิเศษเลยนะ ลองดูสิ สวยใช่ไหมล่ะ?"
นักล่าปีศาจหันขวับไปทางบาดแผลบนไหล่ของตนด้วยความหวาดผวา ร่างกายสั่นเทิ้ม
(ΩДΩ)!!
[ค่าสติของนักล่าปีศาจ -20]
ชั่วพริบตา นักล่าปีศาจทั้งคนก็รู้สึกแย่ไปหมด
เห็นได้ชัดว่าบนไหล่ของเขา เหนือกระดูกดำมืดนั้น กลับถูกเขาจัดทรงไว้อย่างปราณีตเป็นรูปหัวใจ "♥"
ดูไปดูมา... มันช่างดูน่ารักน่าเอ็นดูซะด้วยซ้ำ!
"รู้สึกว่าอารมณ์ผ่อนคลายลงบ้างไหม?" หลินเอินถามด้วยสีหน้าจริงจัง
นักล่าปีศาจ (หน้าตาเหวอ) กล่าวว่า “ข้าปล่อยเจ้า (บี๊บ) ลง (บี๊บ) เลย! ข้า (บี๊บ) เจ้า (บี๊บ) ลง (บี๊บ) สิ! ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!”
นักล่าปีศาจสั่นเทา ๆ ควักปืนลูกโม่ออกมาจากเอวอย่างรวดเร็ว
เล็งไปที่หลินเอินทันที
วืด——
หลินเอินปามีดบินหนึ่งเล่มไปปักที่ปากกระบอกปืนลูกโม่ของนักล่าปีศาจพอดี แล้วพูดเสียงเบาว่า