ชีวิตหลังแต่งงานไม่ต่างจากเมื่อก่อนเท่าไรนัก ยุนซูไม่อยากจากพ่อแม่ไป ฟู่เฉินยวี่จึงคิดว่ารอให้ถึงเวลาค่อยพาเธอกลับไปเยี่ยม
ตอนนี้ฟู่เฉินยวี่ไม่มีเรื่องอะไรให้ทำ ส่วนยุนซูก็ว่างอยู่เหมือนกัน ทั้งสองจึงตัวติดกันตลอดทั้งวัน
กลางวันฟู่เฉินยวี่อ่อนโยน ปล่อยให้เธอทำตามใจทุกอย่าง
แต่พอตกกลางคืน เขาก็ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
เธอออดอ้อนอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์
เธอถูกเขากอดไว้ในอ้อมแขน ผลักไหล่เขาพลางบอกว่า “ไม่เอาแล้ว” น้ำเสียงนุ่มแหบ ขอบตาชุ่มชื้น ทว่าฟู่เฉินยวี่กลับหัวเราะเสียงต่ำ จุมพิตน้ำตาตรงหางตาเธอ แล้วเอ่ยถ้อยคำแผ่วเบาแต่แสนร้ายว่า “กลางวันข้าตามใจเจ้าทุกอย่าง กลางคืนเจ้าก็ต้องตามใจข้าบ้าง”
เธอโกรธจนอยากกัดเขา
วันนั้นเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นเรื่องหนึ่ง
เสียงประกาศจากลำโพงหมู่บ้านแจ้งว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยกลับมาแล้ว พอข่าวแพร่ออกไป ผู้คนมากมายต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่