วันนี้เป็นวันสำคัญ
การสอบเข้ามหาวิทยาลัย จุดเปลี่ยนที่พลิกชะตาชีวิตของผู้คนมากมาย
ฟู่เฉินยวี่ขี่จักรยานพายุนซูไปสอบที่อำเภอ
บริเวณสนามสอบมีผู้คนยืนเบียดเสียดกันเต็มไปหมด ศีรษะดำขลับขยับไหวไม่หยุด
บางคนยังฉวยเวลาสุดท้ายเปิดสมุดทบทวน ปากก็ท่องพึมพำไม่หยุด
ฟู่เฉินยวี่จอดจักรยานเรียบร้อยแล้ว จูงมือนางไปใต้ต้นไหวใหญ่ตรงหน้าประตู
เรือนยอดหนาทึบทอดร่มเงาผืนใหญ่ลงบนพื้น เขาให้นางยืนอยู่ใต้ร่มไม้ ส่วนตัวเองยืนขวางอยู่ด้านนอก คอยกันผู้คนที่เบียดเสียดไปมาไม่ให้เข้ามาถึงนาง
“ไม่ต้องตื่นเต้นนะ เข้าใจไหม” เขาก้มมองนาง ยื่นมือไปเก็บปอยผมที่ปรกหน้าผากทัดไว้หลังหู “หัวข้อสำคัญทั้งหมดผมอธิบายให้คุณฟังแล้ว เชื่อมั่นในตัวเองนะ”
ยุนซูเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเขาหนักแน่น เชื่อมั่นในตัวนางอย่างเต็มเปี่ยม ความกระวนกระวายที่ถูกฝูงชนหน้าประตูโรงเรียนปลุกปั่นขึ้นมาในใจ พลันค่อยๆ สงบลง
“ค่ะ” นางพยักหน้า
“ไปเถอะ” ฟู่เฉินยวี่ตบบ่านางเบาๆ “ผมจะรออยู่ตรงนี้”
ยุนซูขานรับเบาๆ แล้วหมุนตัวเดินไปทางประตูโรงเรียน เดินไปได้ไม่กี่ก้าว นางก็หยุดกะทันหัน ก่อนหันกลับมามองเขาผ่านศีรษะผู้คนที่เบียดเสียดกัน
นางสูดหายใจเข้าลึกๆ ยิ้มให้เขาบางๆ แล้วหันกลับไป เดินรวมเข้าไปในฝูงชนที่หลั่งไหลผ่านประตูโรงเรียน
เสียงระฆังในห้องสอบดังขึ้น ยุนซูนั่งลงบนเก้าอี้แล้วกางข้อสอบออก
นางสูดหายใจเข้าลึกๆ กำปากกาไว้แน่น ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษ รอบกายมีเพียงเสียงปลายปากกาครูดผ่านกระดาษดังแผ่วๆ กับความสุขในใจที่เขาเชื่อมั่นในตัวนาง