เขาเลื่อนสายตาออกจากใบหน้าของยุนซู แล้วจ้องฟู่เฉินยวี่เขม็ง น้ำเสียงแข็งกระด้าง “ฟู่เฉินยวี่ พูดมาให้ชัด คืนนี้เรื่องนี้นายคิดจะจัดการยังไง”
ฟู่เฉินยวี่ก้าวออกไปครึ่งก้าว ก่อนย่อเข่าลงคุกเข่า
เขายืดหลังตรง มองพ่อกับแม่ยุน “พ่อ แม่ เรื่องคืนนี้เป็นความผิดของผมทั้งหมด ผมเป็นคนล่อลวงซูซู ผมรักยุนซู ขอให้พวกท่านยกนางให้ผมเถอะครับ”
ห้องโถงเงียบไปชั่วขณะ
ยุนซูยืนอยู่ด้านหลังเขา ก้มมองแผ่นหลังนั้น แววตามีประกายประหลาดใจเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
เขาถึงกับรับผิดทุกอย่างไว้คนเดียว
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย กำลังจะอ้าปากพูด ก็ถูกพ่อของตัวเองถลึงตาใส่จนหุบปากไป
ยุนซูเริ่มขี้ขลาดขึ้นมาแล้ว คิดว่าตอนนี้อย่าเพิ่งเติมเชื้อไฟให้ลุกโชนจะดีกว่า
พ่อยุนซูก็ชะงักไปเล็กน้อย ดูเหมือนไม่คาดคิดว่าเขาจะตอบอย่างเด็ดขาดเช่นนี้
เห็นทุกคนเงียบไม่พูดอะไร ฟู่เฉินยวี่จึงพูดต่อ “สินสอดหนึ่งพันแปดร้อยแปดสิบแปดหยวน ของคู่แต่งสามหมุนหนึ่งดังจะไม่ขาดสักชิ้น” เขาหยุดครู่หนึ่ง แววตาจริงจัง “หลังจากนี้เมื่อกลับเข้าเมือง ผมจะซื้อบ้านให้ซูซูสักหลัง แล้วเชิญพ่อกับแม่ไปอยู่ด้วยกัน พวกท่านอยากอยู่กันนานแค่ไหนก็ได้ ต่อไปผมจะกตัญญูต่อพวกท่านอย่างดีร่วมกับยุนซูครับ”
พอเขาพูดจบ ห้องโถงก็เงียบสนิท
ต้องรู้ว่าในยุคนี้ ของคู่แต่งสามหมุนหนึ่งดังสำหรับการแต่งงานนั้นหายากมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสินสอดตั้งหนึ่งพันแปดร้อยแปดสิบแปดหยวน ครอบครัวทั่วไปให้สินสอดแค่แปดสิบแปดหยวนก็ถือว่ามากที่สุดแล้ว