ปลอดภัย!
ราบรื่น!
ร่ำรวย!
คำเตือน: ทั้งเรื่องเป็นแนวรักแรกพบ ความสัมพันธ์พัฒนาเร็ว เล่าแบบดื่มด่ำ ระบบมีบทบาทน้อย ตรรกะไม่ค่อยแน่น โปรดอ่านแบบไม่ต้องคิดมาก
ภายใต้แสงไฟสลัว ชายหนุ่มผู้แผ่กลิ่นอายรุกรานเอ่ยเสียงเบาหวาน ล่อลวงหญิงสาวผู้มีจิตใจบริสุทธิ์
หญิงสาวผู้ยังอ่อนต่อโลกกลับวางใจลงจริง ๆ ดวงตาลึกล้ำเป็นประกายคู่นั้นจึงค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้อีกครั้ง
หญิงสาวที่ไร้ทางสู้ลองเอ่ยเสียงอ่อนแสดงท่าทีอ่อนโยน หวังให้เขายอมปล่อยเธอไป
ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นรดลงบนหลังหูของเธอ แผดเผาจนร้อนผ่าว
“อีกแค่ครั้งสุดท้าย” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ความปรารถนาที่ยังไม่มอดดับพลุ่งพล่านอยู่ในดวงตา “ผมสัญญา”
หยาดน้ำใสพร่างพรายเอ่อคลอขึ้นตรงหางตา
เงาไฟไหววูบเบา ๆ
ยุนซูจมดิ่งอยู่ในห้วงฝันอันพร่าเลือนและเหนียวหนืด
ในฝันร้อนอบอ้าวเป็นพิเศษ ความอบอุ่นแผ่จากซอกคอลงมาถึงเอว แขนข้างหนึ่งพาดรัดเอวเธอไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก
เธอดิ้นรนอย่างสะลึมสะลือเพียงสองครั้ง ข้อมือก็ถูกคว้าไว้ทันที ข้อนิ้วหยาบกร้านสอดประสานเข้ากับนิ้วของเธอ กดมือทั้งสองไว้ข้างหมอนแน่นจนไม่อาจสะบัดหลุด
เธอพยายามหลบเลี่ยงอย่างพร่าเลือน ทว่าผิวเนื้อนุ่มบอบบางตรงท้ายทอยกลับถูกบีบเบา ๆ
ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่ถูกกลั่นแกล้งจนคับแค้น แม้แทบไม่เหลือแรงต่อต้านแล้วก็ยังฝืนขัดขืนแผ่วเบา ทว่าทั้งร่างกลับถูกกักขังไว้
สิ่งที่ตอบกลับเธอคือเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ดังมาจากอก เต็มไปด้วยความพึงพอใจและความอ่อนโยนยามได้สมใจ สั่นสะเทือนจนแก้วหูของเธอชาวาบ
นี่คือความฝันที่ยาวนานที่สุดเท่าที่เธอเคยฝัน และเป็นฝันที่ทรมานที่สุดด้วย
ผิวทุกส่วนร่ำร้องให้ตื่นขึ้นมา ทว่าเปลือกตากลับหนักอึ้งราวกับถูกเย็บติดจนเปิดไม่ขึ้น
เธอติดอยู่ในโคลนตมแห่งความฝัน ดิ้นรนไม่ได้ ตื่นขึ้นมาไม่ได้ ทำได้เพียงปล่อยให้ความร้อนนั้นกลืนกินเธอไปทีละน้อย
ยุนซูนั่งอยู่บนโซฟาไม่ไกล มองคุณลีกำลังเลือกกระโปรง เพื่อนสนิทคนหนึ่งของคุณลีจะจัดงานเลี้ยง จึงลากยุนซูออกมาช่วยเลือกชุดราตรีด้วย
“หนูน้อย มาช่วยแม่ดูหน่อยสิจ๊ะ ระหว่างกระโปรงเกาะอกตัวนี้กับกระโปรงสีดำตัวนี้ ตัวไหนสวยกว่ากัน” เสียงเรียกทำให้ยุนซูได้สติกลับคืนมา
เธอเดินเข้าไปดูชุดสองตัวในมือคุณลี “แม่คะ ตัวสีดำเหมาะกับแม่มากกว่าค่ะ” หลี่จือเป็นคนสง่างามภูมิฐาน จึงเหมาะกับสีดำมากกว่า
“สมแล้วที่เป็นลูกสาวคนดีของแม่ รสนิยมเหมือนแม่เป๊ะเลย แม่ก็ว่าชุดตัวนี้สวยกว่าเหมือนกัน”
หลี่จือถือกระโปรงอย่างอารมณ์ดี แล้วยกอีกตัวขึ้นทาบตัวเธอ “หนูน้อย ผิวขาวขนาดนี้ ใส่ชุดตัวนี้ต้องสวยแน่ ๆ รีบเข้าไปลองเร็ว”
ยุนซูถูกเธอดันเข้าไปในห้องลองชุด ส่วนเธอเองก็ถือกระโปรงเข้าไปในห้องลองอีกห้องหนึ่ง
ตอนเปลี่ยนชุดเสร็จและกำลังจะออกไป จู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น “สวัสดี โฮสต์”
ยุนซูมองไปรอบ ๆ ห้อง แต่ไม่เห็นกล้องสักตัว “เธอเป็นใคร อยู่ที่ไหน”
“โฮสต์ ฉันคือระบบสาวรอง อยู่ในสมองของคุณ”
“ระบบเหรอ”
“โฮสต์ เดิมทีตัวตนของคุณคือผู้ปฏิบัติภารกิจจากหน่วยงานทะลุมิติ มีหน้าที่เดินทางไปยังโลกต่าง ๆ เพื่อพลิกชะตาของตัวประกอบหญิง ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ตอนส่งคุณมายังโลกนี้เกิดข้อผิดพลาด ทำให้คุณสูญเสียความทรงจำทั้งหมด แถมฉันยังติดต่อคุณไม่ได้ เพิ่งจะสัมผัสถึงคุณได้เมื่อครู่นี้เอง”
“ผู้ปฏิบัติภารกิจเหรอ”
“ใช่แล้ว โฮสต์ นี่คือโลกนิยายเรื่องหนึ่ง และคุณคือตัวประกอบหญิงในเรื่อง พระเอกชื่อเซินเยี่ยน ส่วนนางเอกชื่อเหวินเซี่ยเซี่ย ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เป็นเพื่อนวัยเด็กที่สนิทสนมกัน และเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน ที่ไหนมีเซินเยี่ยน ที่นั่นก็มีเหวินเซี่ยเซี่ย เมื่อเหวินเซี่ยเซี่ยตามตื๊อเขาอย่างไม่ย่อท้อ เซินเยี่ยนก็ตกลงคบกับเธอ ทั้งสองกลายเป็นคู่รักที่ใคร ๆ ในมหาวิทยาลัยต่างอิจฉา ส่วนยุนซูเป็นรุ่นน้องปีหนึ่งที่เพิ่งเข้าเรียน วันเปิดเทอมวันแรกเธอก็ตกหลุมรักเซินเยี่ยนตั้งแต่แรกเห็น จึงเริ่มตามตื๊อเขาไม่เลิก เพราะยุนซูทำเรื่องโง่ ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ธาตุแท้ที่รักความหรูหราฟุ่มเฟือยของเธอจึงถูกเปิดโปง อีกทั้งยังมีข่าวลือว่าครอบครัวเธอยากจน กระเป๋าแบรนด์เนมที่สะพายเป็นประจำล้วนเป็นของปลอม แถมยังมีชายแก่เลี้ยงดูอีกด้วย ชื่อเสียงของเธอในมหาวิทยาลัยตกต่ำจนถึงขีดสุด สุดท้ายก็ต้องลาออกไปอย่างหมดสภาพ”
ยุนซูรู้สึกพูดไม่ออกกับพล็อตแสนซ้ำซากนี้ “ถ้าฉันไม่ทำภารกิจนี้จะเป็นยังไง” เธอรู้สึกว่าชีวิตตอนนี้ดีมาก แม้จะสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับการเป็นผู้ปฏิบัติภารกิจอะไรนั่นไป แต่เธอก็มีพ่อแม่ที่รักและครอบครัวที่มีความสุข ไม่ทำภารกิจนี้ก็น่าจะได้
ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่คิดว่าตัวเองจะทำเรื่องไร้เหตุผลอย่างการตามตื๊อใครไม่เลิกตามที่ระบบพูด ส่วนเรื่องที่ว่าครอบครัวยากจนน่ะหรือ
ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่ ถ้าคุณหยุนรู้ว่าครอบครัวยากจนเข้า คงโกรธจนสั่งให้พนักงานทั้งบริษัททำงานล่วงเวลาแน่ ๆ เขาขยันทำงานทุกวันก็เพราะอยากให้ภรรยากับลูกสาวใช้ชีวิตอย่างไร้กังวล
ดังนั้นเธอจึงคิดว่าไม่มีเรื่องไหนที่ระบบพูดมาจะเกิดขึ้นจริง จะทำภารกิจนี้หรือไม่ก็ไม่สำคัญ
“โฮสต์ เมื่อรับภารกิจแล้วก็ต้องทำให้สำเร็จ หากไม่ทำ วิญญาณของคุณจะถูกทำลาย”
ยุนซูชะงักมือ “ก็ได้ค่ะ” แค่พลิกชะตาของตัวประกอบหญิง เธอเพียงต้องอยู่ให้ห่างจากพระเอกกับนางเอก อีกทั้งยังไม่มีภารกิจอื่น แบบนี้ก็น่าจะทำสำเร็จได้ไม่ยาก
ด้านนอกมีเสียงคุณหนีเรียก “หนูน้อย เสร็จหรือยัง”
“เสร็จแล้วค่ะ แม่” ยุนซูแหวกม่านเดินออกไป
เมื่อคุณลีเห็นยุนซูเดินออกมา ดวงตาก็สว่างวาบขึ้นมาทันที หญิงสาวสวมชุดราตรีเปิดไหล่เดินออกมา ชุดเป็นเดรสยาวทรงเข้ารูป ประดับด้วยเพชรน้ำใสและด้ายแวววาว เมื่อแสงไฟสะท้อน เพชรบนชุดก็คล้ายกลีบซากุระสีชมพูอ่อนจาง
ผมยาวสีดำสนิทของเธอปล่อยสยายลงบนแผ่นหลังอย่างนุ่มนวล ปลายผมอ่อนนุ่มสองสามช่อระลงมาบนอก ขับให้ผิวพรรณของเธอขาวผ่องเนียนละเอียดขึ้นไปอีก
ดวงตาสุกใส ฟันขาวเรียงสวย แถมรูปร่างยังเย้ายวน ชุดเข้ารูปขับเน้นส่วนโค้งเว้าของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เอวบางคอดจนแทบกำรอบได้ด้วยมือเดียว ส่วนหน้าอกกลับโดดเด่นสะดุดตาเกินพอดี
หลี่จือมองลูกสาวด้วยความภาคภูมิใจ ลูกสาวของเธอได้ยีนดี ๆ ของเธอไปเต็ม ๆ “หนูน้อย มานี่สิ”
เธอยืนอยู่ข้างโซฟา กวักมือเรียกอีกฝ่าย ดวงตาเป็นประกาย
ยุนซูดึงชายกระโปรงเบา ๆ แล้วเดินอย่างเชื่องช้า เธอไม่คุ้นกับน่องที่โผล่พ้นกระโปรงออกมา ส่วนตรงที่เนื้อผ้าแนบกับเอวก็รู้สึกเหมือนมีช่องว่างอยู่ตลอด พอเดินไปถึงตรงหน้าหลี่จือ ก็ถูกจับหมุนตัวหนึ่งรอบ
“สวยมาก” มือของหลี่จือลูบจากไหล่ของเธอลงมาถึงเอว จัดจีบเล็ก ๆ บนชายกระโปรงให้เรียบ แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อพินิจดูครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปเก็บผมที่สยายอยู่บนไหล่ของเธอไว้ด้านหลัง
สุดท้ายก็เลือกชุดราตรีได้เรียบร้อย