ตัวผมเองเติบโตมาในครอบครัวที่ได้รับอิทธิพลจากนักพรตเต๋ามาตั้งแต่เด็ก
แทบจะเรียกได้ว่าผมโตมากับการเห็นผู้ใหญ่ในบ้านประสานมุทราและสวดคาถา
เพราะอย่างนั้น ตั้งแต่เด็กผมจึงชอบเรื่องลี้ลับเหนือธรรมชาติพวกนี้มาก
ผมอดสงสัยไม่ได้ว่า บนโลกนี้มีปีศาจ มาร ผี และอสูรกายอย่างในเรื่องเล่าจริงหรือเปล่า
จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ อยู่บ้านเกิด มักได้ฟังเรื่องเล่าผีสางจากคนในบ้านอยู่บ่อย ๆ
อย่างเช่น ผู้หญิงบ้านไหนถูกปีศาจจิ้งจอกพัวพัน ตามรังควานไม่เว้นแต่ละวัน จนดูท่าทางใกล้จะขาดใจตายอยู่แล้ว
จากนั้นคนในหมู่บ้านก็ใช้ปืนยิงไล่มันไป
หรือไม่ก็ครอบครัวไหนสักครอบครัว เพราะเหตุผลบางอย่าง จึงถูกผีเฒ่าในป่าลึกตามเจอ แล้วด้วยเหตุปัจจัยมากมาย พวกเขาถึงหลบพ้นเคราะห์ร้ายถึงชีวิตครั้งนั้นมาได้
ตอนนั้นผมรู้สึกว่าโลกใบนี้ช่างพิศวงเหลือเกิน
ที่แท้โลกนี้ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่ผมเคยเข้าใจ
มุมมืดบางแห่งของโลกใบนี้ซ่อนเรื่องราวลึกลับในอดีตที่เราไม่อาจล่วงรู้เอาไว้มากมาย
ยิ่งอายุมากขึ้น ผมก็ยิ่งสนใจเรื่องพวกนี้
ถึงขั้นหมกมุ่นกับการค้นคว้าแทบไม่วางมือ
ระหว่างนั้น ผมยังได้เรียนรู้วิชาเร้นลับเกี่ยวกับดวงชะตาและปาจื้อด้วย
พอถึงวัยนี้ ผมก็คิดอยากเขียนนิยายสักเรื่องขึ้นมา
แล้วนำเรื่องนี้ไปลงเผยแพร่บนแพลตฟอร์ม
พูดง่าย ๆ ก็คงเป็นความอยากแบ่งปัน ผมคิดว่าตัวเองรู้เรื่องประหลาดมหัศจรรย์มากมายขนาดนี้ ก็ควรเล่าให้คนอื่นฟังบ้าง ให้ทุกคนได้รู้เรื่องที่ผมรู้
อยากให้ทุกคนรู้ว่าโลกไม่ได้มีเพียงด้านเรียบง่าย
แต่มันมหัศจรรย์เกินจินตนาการ
ตอนนั้นผมแค่ลองเขียนดู โดยนำเรื่องราวจากบ้านเกิด รวมถึงเรื่องที่ผู้ใหญ่พบเจอและเล่าให้ฟัง มาเขียนในรูปแบบนิยายกึ่งอัตชีวประวัติ
ผมไม่คิดเลยว่าภายหลังหนังสือเล่มนี้จะได้รับความนิยม
มีคนมากมายชอบอ่านหนังสือของผม
เพราะเห็นว่ามีคนอ่านมากขึ้น ผมจึงต้องเขียนคำนำนี้ขึ้นมา เพื่อเตือนสติผู้อ่านสักหน่อย
เพราะนี่เป็นนิยายแนวตัวร้ายสายมืด แน่นอนว่าจิตใจของตัวเอกยังเป็นฝ่ายดี เพียงแต่วิธีการและการลงมือทำอาจแตกต่างออกไป
หนังสือเล่มนี้จะใกล้เคียงกับความเป็นจริงมากขึ้น เหมือนชีวิตของคุณกับผม ไม่ใช่เรื่องราวที่มีเพียงด้านเดียว พออ่านจบแล้วรับรองว่าจะยังติดอยู่ในใจ
เพราะฉะนั้น ในเรื่องย่อมมีเนื้อหาบางส่วนที่ไม่เหมาะกับวัยรุ่นซึ่งยังไม่มีวุฒิภาวะพอ
ตัวละครส่วนใหญ่ในเรื่องไม่ได้เป็นคนดีหรือคนชั่วอย่างเด็ดขาด
ยกตัวอย่างก็เหมือนคำโกหกพร่ำเพรื่อกับการซื่อสัตย์รักษาคำพูด
ความจริงแล้ว คำโกหกกับความซื่อสัตย์ไม่ได้มีถูกหรือผิด ขอเพียงช่วยให้ได้ผลประโยชน์ ก็ล้วนเป็นสิ่งที่ดีทั้งนั้น
เรื่องนี้พูดถึงแต่ผลประโยชน์ ไม่พูดถึงความดีความชั่ว จำประโยคนี้ไว้ให้ดี
แต่สิ่งที่ผมกลัวก็คือ เด็กบางคนอาจไม่เข้าใจความหมายลึกซึ้งในเรื่อง แล้วเอาแต่เชื่อความคิดงมงายอย่างใดอย่างหนึ่ง
จนทำให้มุมมองต่อโลกถูกชักนำไปผิดทาง นี่เป็นสิ่งที่ผมกลัวที่สุด
ตรงนี้ผมขอเตือนอีกครั้งและอีกครั้งว่า เวลาอ่านนิยายต้องมีวิจารณญาณ มีวิจารณญาณนะ ผมกลัวจริง ๆ ว่าเขียนนิยายเรื่องหนึ่งแล้วจะสร้างหนี้กรรมไว้กองโต
อย่าด่วนเชื่ออย่างสุดโต่งว่าแนวคิดใดแนวคิดหนึ่งถูกต้องแน่นอน หรือผิดแน่นอน
ไม่ว่าคุณจะเชื่ออะไร หากเชื่ออย่างงมงาย ก็ล้วนเป็นความงมงายทั้งนั้น
ส่วนตัวเอกในเรื่อง เขียนขึ้นจากมุมมองของบุคคลสำคัญคนหนึ่ง
เพราะฉะนั้นเขาย่อมแตกต่างจากตัวเอกทั่วไป บุคคลสำคัญมักเด็ดขาดในการลงมือ ไม่อาจเป็นเหมือนตัวเอกในนิยายธรรมดาได้
ช่วงแรกพวกคุณคงอ่านแล้วสะใจมาก แต่การกระทำของตัวเอกนั้น ที่จริงแล้วไม่ถูกต้อง
ชีวิตของตัวเอกเต็มไปด้วยเหตุการณ์ต่าง ๆ เขาผ่านการเปลี่ยนแปลงและเกิดใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า
ไม่ว่าจะเป็นวัยเยาว์ วัยหนุ่ม วัยกลางคน หรือบั้นปลายชีวิต สภาพจิตใจของเขาล้วนแตกต่างกัน
ก็เหมือนกับคุณและผมที่เติบโตขึ้นตามวัย ผ่านเหตุการณ์ทีละเรื่อง จนสภาพจิตใจเปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ
เอาละ ผมเขียนมาถึงตรงนี้แล้ว ต่อจากนี้ขอเชิญทุกท่านค่อย ๆ อ่านกันให้ละเอียด
นิยายเรื่องนี้ไม่ชวนอึดอัด การลงมือทำฉับไวและเด็ดขาด แต่ไม่ใช่นิยายอ่านเอาสะใจแบบไร้สมองแน่นอน