ถังฉู่จวินถอนหายใจ "วันที่ซิงเอ๋อร์ตาย แม่ของเจ้ากับอนุเหวินเอ่ยถึงสกุลเว่ย ตอนนั้นสมองข้าปั่นป่วน ไม่ทันตั้งใจฟัง ไม่รู้ว่านางคิดจะทำอะไร"
สืออันเซี่ยกล่าว "ท่านย่ากับอนุเหวินย่อมคิดจะทำลายชื่อเสียงของคุณหนูเว่ย"
ชาติก่อนสืออันเซี่ยพลัดน้ำจนป่วยหนัก มารดาถังฉู่จวินยิ่งเพราะบุตรชายเสียชีวิตกะทันหัน ทำให้ซึมเซาทั้งวัน
ท่านผู้อาวุโสสือและอนุเหวินรู้ต้นสายปลายเหตุเรื่องตกน้ำครั้งนี้จากปากเด็กรับใช้ที่ติดตามสืออวิ๋นซิง
ไม่เพียงไม่ไปขอขมาสกุลเว่ย ยังส่งคนไปก่อกวนหน้าประตูจวนสกุลเว่ยอย่างเอิกเกริก ปาวๆ ว่าหลานชายสายตรงของจวนโหว สืออวิ๋นซิง สละชีพเพื่อช่วยคุณหนูเว่ย และคุณหนูเว่ยยกกายให้คุณชายอวิ๋นซิงของพวกนางไปนานแล้ว
เว่ยไฉ่หลิงทนกระแสข่าวลือไม่ไหว เลือกจบชีวิตเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์
และนั่นก็มิอาจหยุดยั้งจวนโหวทำชั่วต่อไป ท่านผู้อาวุโสสือและอนุเหวินกลับไปเชิญแม่สื่อมาตีฆ้องร้องกลองสู่ขอถึงจวนสกุลเว่ยในวันทำพิธีศพ หมายจะจัดงานวิวาห์วิญญาณให้สืออวิ๋นซิงกับเว่ยไฉ่หลิง
ฮูหยินเว่ยเห็นบุตรสาวตายแล้วยังไม่พ้นความอัปยศจากจวนโหว โทสะพลุ่งขึ้นใจ กระอักเลือดใส่โลงศพ ตายคาที่ด้วยความโกรธ
ครั้นสืออันเซี่ยหายป่วย ทราบเรื่องแล้วคิดจะแก้ไข เว่ยต้าเหรินยกครัวเรือนย้ายออกจากเมืองหลวงไปแล้ว
สิบปีให้หลัง เว่ยผิงถิงบุตรสาวคนเล็กของสกุลเว่ยเข้าวังผ่านการคัดเลือกนางกำนัลด้วยโฉมงามล่มเมือง ใช้ทุกวิถีทางเล่นงานจวนโหวและสืออันเซี่ย สุดท้ายจบลงด้วยความพินาศทั้งคู่
สืออันเซี่ยถูกส่งเข้าวังเย็น เว่ยผิงถิงใช้ประโยชน์จากพระโอรสในครรภ์เพื่อแก้แค้น จึงสูญเสียความโปรดปราน สุดท้ายถูกประทานเหล้าพิษปลิดชีพ
ภายนอกดูเหมือนนางชนะ แท้จริงแล้วต่างหากที่ล้วนเป็นฝ่ายพ่ายแพ้
มีขุนนางซื่อตรงเช่นเว่ยจงสือ ถือเป็นบุญวาสนาของเป่ยอี้อย่างแท้จริง
ยามชาติบ้านเมืองล่มสลาย สกุลเว่ยละทิ้งความขุ่นข้องแต่หนหลัง ยอมรับคำสั่งจากนางไทเฮาคอยบัญชาการป้องกันข้าศึก
ชาตินี้ นางจะทนให้เว่ยจงสือแบกรับความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุตรสาวและภรรยาอีกได้อย่างไร
ถังฉู่จวินตอนนี้ก็ไม่แย่งจะแก้ปัญหาแล้ว "เซี่ยเอ๋อร์ เช่นนั้นเจ้าว่า พวกเราควรทำอย่างไรต่อไป หากให้คนไปถึงจวนสกุลเว่ย คุณหนูเว่ยคงถูกบีบบังคับจนตาย"
สืออันเซี่ยพยักหน้า "ถูกต้อง หากท่านแม่เชื่อใจข้า ก็ให้ข้าไปจัดการเรื่องนี้เถิด?"
ถังฉู่จวินเห็นบุตรสาวอายุยังน้อย แต่จัดการงานได้เฉียบขาด ทั้งยังทำการหนักเบาพอเหมาะ ท่วงท่าสุขุมชำนาญกว่าตนนัก ยังจะมีอะไรต้องกังวลอีก นางรับคำในทันที
ปรึกษาตกลงกันแล้ว สืออันเซี่ยให้คนไปเรียกหม่ามา
นางส่งคืนคนส่วนใหญ่ของจวนกั๋วกงพิทักษ์แคว้นแต่เช้า เหลือไว้เพียงหม่ามากับผู้ดูแลที่เก่งๆ ไม่กี่คน
หม่ามาเป็นคนที่พี่สะใภ้ใหญ่ของสืออันเซี่ยพามาจากตระกูลเดิม มายังจวนกั๋วกงพิทักษ์แคว้น ด้วยนายของนางกับน้องสาวภรรยาของพี่ชายผู้นี้สนิทกัน นางย่อมไม่เก็บแรงช่วยทำการ
นางเข้ามาคารวะอย่างนอบน้อม "คารวะฮูหยิน คารวะคุณหนู"
สืออันเซี่ยลุกขึ้นประคองด้วยรอยยิ้มเป็นการส่วนตัว "ไม่ต้องมากพิธี วันหน้าต้องพึ่งพาหม่ามาช่วยอบรมสาวใช้ข้างกายข้า ให้พวกนางทำการได้น่าเชื่อถือและเหมาะสมเช่นท่าน"
หม่ามาได้รับคำชม หน้าแก่ย่นยิ้มจนเป็นรอย "คุณหนูชมเกินไปแล้ว แต่น้อมรับคำสั่งจากคุณหนู"
ยามคนรับใช้ของจวนกั๋วกงพิทักษ์แคว้นกลับไปแต่เช้า ทุกคนก็สุขใจ เพราะคุณหนูนอกจากจะแจกซองแดงแก้ซวยให้ทุกคนแล้ว ยังแถมเงินรางวัลและผ้าพรรณอีก
พวกเขาผู้เป็นบ่าว ทำงานตามหน้าที่ก็จริง
แต่หากนายให้รางวัลพิเศษ ก็เท่ากับยอมรับความสามารถของพวกเขา
หม่ามาแต่เดิมก็นับถือคุณหนูอยู่ในใจ จากเรื่องราวที่เกิดเมื่อคืน นับว่าใจเย็นกล้าหาญอย่างยิ่ง ไม่เหมือนเด็กหญิงยังไม่ปักปิ่นที่ทำอะไรขลาดเขลา
แม้นางไม่ทราบว่าเหตุใดคุณหนูจึงทำกับพี่ชายตนเองเช่นนี้ แต่เรือนหลังของตระกูลสูงศักดิ์ใดไร้เรื่องสกปรกบ้างเล่า
ระหว่างครุ่นคิด หม่ามาเห็นสาวใช้หลายคนเดินเข้าห้อง
สืออันเซี่ยกล่าว "อย่าให้หม่ามาหัวเราะเยาะ ที่เรือนของข้ายามนี้ คนที่ไว้ใจได้ ใช้งานได้ ก็มีเพียงสาวใช้ไม่กี่คนนี้ ข้าคิดว่า หม่ามาจะแบ่งคนที่ไว้ใจได้สักสองสามคน มาช่วยสอนพวกนางทีละคนได้หรือไม่"
นางชะงักเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อ "งานต่อไปที่ข้าจะทำ อาจจะต้องปิดลับอย่างยิ่ง จะให้ผิดพลาดแม้น้อยมิได้"
หม่ามาเข้าใจแล้ว คุณหนูจะลงมือทำการใหญ่ จวนโหวเกรงว่าจะพลิกฟ้าพลิกแผ่นในไม่ช้า
นางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "บ่าวเฒ่ามีแผนในใจ"
คุณหนูเก็บหญิงชราไว้ตั้งแต่เช้าแปดคน อายุค่อนข้างมาก แบ่งไปห้าคน บวกกับตัวนางเองอีกสามคน จึงถาม "ที่เหลือคงอยู่ประจำลานไห่ถังหรือไม่"
สืออันเซี่ยพยักหน้า "หม่ามาคิดไม่ผิด"
ในหมู่สาวใช้ของนาง มีสาวใช้ชั้นเอกสี่คน ได้แก่ ตงหลี ซีเยว่ หนานเยี่ยน เป่ยหุย
ในนั้นเป่ยหุยสนิทกับนางที่สุด อีกสามคนมารดาเคยเลือกให้ก่อนหน้านี้ เรื่องความภักดีไม่เป็นปัญหา
ยังมีสาวใช้อีกคนชื่อหงเชวี่ย เป็นสาวใช้ชั้นรอง
สืออันเซี่ยรอให้เรื่องพวกนี้เสร็จก่อน จะเลื่อนหงเชวี่ยขึ้นเป็นสาวใช้ชั้นเอกด้วย
เทียบกับความทรงจำชาติก่อน สาวใช้พวกนี้ไม่เคยทรยศนางเลย
สาวใช้ทั้งหมดพร้อมใจคุกเข่าคารวะหม่ามา "คารวะหม่ามา"
หม่ามายิ้มแย้ม "บ่าวเฒ่าย่อมจะเลือกคนที่เหมาะสม มาสอนให้พวกนางแบกรับงานเองได้ ทำการแทนคุณหนูอย่างดี" กล่าวจบก็คารวะอีก "ฮูหยิน คุณหนู บ่าวเฒ่าขอตัวลา"
สืออันเซี่ยพยักหน้าน้อยๆ นั่งอยู่ในท่วงท่าผึ่งผาย "ขอบคุณหม่ามาที่ใส่ใจ"
วินาทีที่หม่ามาลาจาก รู้สึกได้อย่างประหลาดว่าคุณหนูมีอำนาจที่น่าเกรงขามจนมิอาจมองตรง
ขณะนั้นอนุเหวินนั่งอยู่บนเก้าอี้นวม กำลังสั่งให้เด็กรับใช้เฆี่ยนอีซาวเฝ้าเรือนฟืน
ทุกครั้งที่หวดแล้ฟาดลง ก็มีเสียงร้องโหยหวนแทรกมา
อนุเหวินยกมือบอกให้เด็กรับใช้หยุด ถามด้วยความเกรี้ยวกราด "ทำไมสืออวิ๋นฉี่หายไป เจ้าถึงไม่รีบมารายงาน"
อีซาวขมขื่นในใจ
เมื่อคืนน้องสามีมาหาเอาเงินอีก พูดว่าแม่ป่วยไข้สูง ต้องไปหาหมอที่โรงหมอ
นางบอกว่าไม่มีเงิน ให้น้องสามีไปหาพี่ชายคิดหาทาง
ที่บ้านมีพี่ชายตั้งสามคน เหตุใดต้องให้นางที่เป็นน้องสะใภ้ออกเงินคนเดียว
น้องสามีเห็นเอาเงินไม่ได้ ก็กระแนะกระแหนว่านางแก่ไม่สวย ไร้ความสามารถ เอาหัวใจผู้ชายไว้ไม่อยู่
นางถามน้องสามีหมายความว่าอะไร
น้องสามีคงจะยั่วยุให้นางเจ็บใจ จึงว่า "เจ้ากลับไปดูบ้านเองสิ"
อีซาวคิดว่า ปกติคุณชายฉี่ถูกขังไว้ในเรือนฟืน ไม่มีใครสนใจ ตัวเขาเองก็ไม่ยอมออกไปไหน อีกทั้งบาดเจ็บถึงเพียงนั้น วิ่งไปไหนไม่ได้เลย
นางลงกลอนเรือนฟืนแล้วรีบกลับบ้าน
ผลคือเห็นสามีกับน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของนางกำลังสมสู่กันบนเตียงของตนเอง
สามีนางเป็นช่างไม้ ฝีมือไม่เอาไหน ตลอดทั้งปีรับงานไม่กี่ชิ้น
นางที่เป็นผู้หญิง ต้องขายตัวเข้าจวนโหวเป็นทาส หาเงินเลี้ยงสามี เลี้ยงลูก เลี้ยงน้องสามี และยังต้องเลี้ยงพ่อผัวแม่ผัว
บัดนี้ดูแล้ว ยังต้องเลี้ยงน้องสาวลูกพี่ลูกน้องอีกคนหนึ่งด้วย
ครอบครัวของนางยากจนข้นแค้นแท้ๆ สามียังคิดจะเอาแบบตระกูลใหญ่มีอนุ
นางยิ่งคิดยิ่งโกรธ ก่อเรื่องอยู่ครึ่งค่อนคืน กว่าจะกลับมาแต่เช้า ก็รู้ว่าแม่กุญแจเรือนฟืนถูกทุบ คุณชายฉี่ถูกท่านชายใหญ่พาตัวไปแล้ว
นางยังไม่ทันได้ไปรายงานอนุเหวิน อนุเหวินกลับส่งคนมาจับนางไป
"อ๊ะ!" แล้หวดลงอีกครั้ง อีซาวเจ็บจนงอตัวกองกับพื้น "อีเหนียงไว้ชีวิตด้วย ไพร่ไม่ได้ตั้งใจ"
อนุเหวินตาแดงก่ำ "ไปตามคนค้าทาสมา เอาคนชั้นต่ำนี่ขายไปที่ที่โสมมและตรากตรำที่สุด"
สืออันเซี่ยยืนอยู่ที่ประตูครู่ใหญ่แล้ว อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเนิบๆ "อีเหนียงไม่ชอบอีซาว เช่นนั้นก็ยกให้ข้าเถิด"