เช้าตรู่วันถัดมา ขณะที่ฟ้ายังไม่สาง ก็มีทหารส่งสารมาตีฆ้อง
“ทหารใหม่ทุกคนไปรวมตัวที่ลานฝึก! ผู้ใดยังไปไม่ถึงในอีก 1 เค่อ จะถูกลงโทษตามกฎทหาร”
ทันทีที่ได้ยินเสียงฆ้องและเสียงทหารส่งสาร ทหารใหม่ในโรงนอนต่างพากันลุกขึ้นอย่างลนลาน เริ่มสวมเสื้อผ้ากันอย่างทุลักทุเล
เวลานี้เซียวเฉินตื่นนานแล้ว เขาสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย แบกดาบยาวไว้บนหลัง รออยู่ก่อนแล้ว
เมื่อได้ยินเสียงทหารส่งสาร เขาก็เดินออกจากโรงนอนอย่างเชื่องช้า
ทหารส่งสารที่เดินผ่านมาเห็นเซียวเฉินเป็นคนแรกที่ออกมา ก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “รีบไปที่โรงครัว รับหมั่นโถวสองลูก กินเสร็จแล้วไปรวมพลที่ลานฝึก”
กล่าวจบ ทหารส่งสารก็ไม่สนใจเซียวเฉินอีก แล้วเดินทางไปส่งคำสั่งยังโรงนอนแห่งอื่นต่อ
เซียวเฉินมาถึงโรงครัว รับหมั่นโถวสองลูกกับน้ำแกงผักหนึ่งชาม จากนั้นก็ออกไปหาที่นั่งสบาย ๆ แล้วเริ่มกิน
กระทั่งเซียวเฉินกินหมั่นโถวในมือหมดอย่างไม่เร่งร้อน ทหารใหม่จากโรงนอนต่าง ๆ จึงเพิ่งวิ่งออกมากันอย่างแตกตื่น
บางคนถึงกับยังผูกสายคาดเอวไม่เรียบร้อย วิ่งไปผูกไป
เซียวเฉินไม่ใส่ใจทหารใหม่ที่กำลังลนลานเหล่านั้น เพียงเดินตามหลังทหารเก่ากลุ่มหนึ่งไปยังลานฝึก
ทหารเก่าพวกนั้นมองทหารใหม่ที่กำลังง่วนวุ่น แล้วหัวเราะออกมาเป็นระยะ ราวกับกำลังมองฝูงลิง
“ฮ่า ๆ ทหารแบบนี้พอไปถึงสนามรบ คงฉี่รดกางเกงกันหมด”
“แค่ตื่นนอนยังเหลาะแหละ พรุ่งนี้พวกเราต้องฝึกเจ้าพวกทหารใหม่ให้หนักเสียแล้ว”
“ท่าทางเหลาะแหละเช่นนี้ ต่อให้ฝึกตั้งครึ่งปี เกรงว่าจะยังรบไม่ได้ขึ้นสนามรบไปก็มีแต่ตายเปล่า”
ทหารเก่าเหล่านั้นเดินเอื่อย ๆ ดาบที่เหน็บอยู่ข้างเอวกระทบเกราะเหล็ก ส่งเสียงดังแปะ ๆ