กองรถรบญี่ปุ่นที่ปากตรอกถูกยิงทะลวงจนต้องล่าถอย ภาพทั้งหมดอยู่ในสายตาของพันตรีนิชิจิโร่ซึ่งอยู่ในป้อมปืนภายในอาคารด้านหลัง
บากะ! พวกหุ้มเกราะไร้ประโยชน์! เขาเห็นกับตาว่ารถถังขนาดกลางแบบ 89 ของฝ่ายตนหนีไป รถรบแบบ 94 ถูกระเบิดจนกลายเป็นเศษเหล็กคาที่ กำลังยานเกราะอันมีอยู่น้อยนิดของกองนาวิกโยธินก็สูญเสียไปไม่น้อย
ใบหน้าของพันตรีนิชิจิโร่แดงคล้ำด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาเต็มไปด้วยความเดือดดาลและไม่ยินยอม ข้อนิ้วที่กำดาบบัญชาการแน่นจนซีดขาว
ทันใดนั้น ทหารญี่ปุ่นคนหนึ่งรีบร้อนเข้ามารายงานข้างกายเขา “ท่านพันตรี กองทัพจีนหน่วยหนึ่งเข้าไปในบ้านเรือนแล้ว กำลังแย่งชิงพื้นที่ควบคุมกับพวกเรา”
“หมวดที่สามกำลังปะทะอย่างดุเดือดกับทหารจีนเหล่านั้น ผู้บังคับหมวดฟูจิโนะให้ผมมาขอกำลังเสริมครับ”
“บากะ! ฟูจิโนะมันไร้ความสามารถหรือไง? มีภูมิประเทศได้เปรียบถึงเพียงนี้ ยังใช้ประโยชน์ไม่เป็นอีกหรือ? พื้นที่หงโข่วกับหยางซู่ผู่เชื่อมถึงกันแล้วโดยกองนาวิกโยธินของเรา ทหารจากพื้นที่อื่นจะรีบมาช่วยในไม่ช้าแน่”
พันตรีญี่ปุ่นจ้องพลส่งข่าวด้วยดวงตาดุดัน อีกฝ่ายไม่กล้ารอช้า รีบกล่าวต่อ “ปืนกลมือของทหารจีนมีอานุภาพรุนแรงเกินไป ปืนเล็กยาวแบบ 38 ของกองทัพหลวงเราไม่เหมาะกับการรบในตรอกซอกซอยครับ”
“นอกจากนี้ เส้นทางสองจุดถูกทหารจีนระเบิดทำลาย กำลังเสริมจึงยังมาไม่ถึงครับ”
“บากะ!” พันตรีญี่ปุ่นสบถอย่างเกรี้ยวกราด “ร้อยตรีไซโงะ พาคนหนึ่งหมวดไปช่วย...”
พันตรีนิชิจิโร่ตะโกนสั่งการเสียงเข้มทันที แล้วออกคำสั่งรบ
จากนั้นเขายกมือชี้เลือกทหารหน่วยพลีชีพใต้บังคับบัญชาหลายสิบคนที่เตรียมพร้อมไว้นานแล้ว ทหารญี่ปุ่นเหล่านี้ล้วนสมัครใจสละชีวิต ระเบิดแรงสูงและชุดระเบิดถูกมัดไว้เต็มตัว สายชนวนถูกดึงออกมาพันแนบติดกับร่าง มีเพียงเป้าหมายเดียวคือพากันตายไปพร้อมศัตรู