วันที่ 13 สิงหาคม ปี 1937
นับแต่เหตุการณ์สะพานหลูกวู่เฉียวปะทุขึ้น ญี่ปุ่นก็เปิดฉากสงครามรุกรานจีนอย่างเต็มรูปแบบ กองทัพญี่ปุ่นไม่พอใจเพียงการยึดครองพื้นที่ตอนในของภาคเหนือจีน จึงจับจ้องเส้นเลือดเศรษฐกิจของจีนอย่างละโมบ นั่นคือเซี่ยงไฮ้ เมืองคอขวดริมแม่น้ำและทะเล
หน่วยนาวิกโยธินพิเศษเซี่ยงไฮ้ของญี่ปุ่น ซึ่งประจำอยู่ตามฐานที่มั่นในเขตเช่าหงโข่วและหยางซู่ผู่ ได้รุกล้ำเขตจีนหลายครั้งตามคำสั่งของผู้บัญชาการ โอกาวะอุจิ เด็งชิจิ
กองทัพที่ 101 หน่วยรักษาการณ์ซงหูซึ่งประจำการอยู่ในเซี่ยงไฮ้ เผชิญหน้ากับความอหังการของกองทัพญี่ปุ่น และปะทะกับฝ่ายญี่ปุ่นอย่างดุเดือดหลายครั้ง
กองบัญชาการกองทัพที่ 101 ซงหู เซี่ยงไฮ้
เจ้าหน้าที่ฝ่ายสื่อสารลับเดินขวักไขว่ไปมา ภายในห้องบัญชาการเต็มไปด้วยรายงานสถานการณ์รบ
รายงานครับ ท่านแม่ทัพ หนานจิงส่งโทรเลขมาครับ
หลี่เมิ่งเอ่ยโดยไม่เงยหน้า “อ่านมา”
นายทหารสื่อสารคลี่โทรเลขออกแล้วเริ่มอ่าน “มีคำสั่งด่วนให้หลี่เมิ่งนำกำลังทั้งหมดของกองทัพที่ 101 ออกโจมตีทันที กวาดล้างและทำลายกำลังทหารนาวิกโยธินญี่ปุ่นทั้งหมดที่ตั้งมั่นอยู่ในหงโข่ว หยางซู่ผู่ และบริเวณรอบนอกเขตเช่าในเซี่ยงไฮ้
“ตามข่าวกรองที่เชื่อถือได้ กองทัพญี่ปุ่นได้ระดมกำลังทหารบกจากมาตุภูมิขึ้นบกที่เซี่ยงไฮ้แล้ว
“นอกจากนี้ กำลังเสริมกำลังเดินทางมา กองพลที่ 87 แห่งกองทัพปฏิวัติแห่งชาติออกเดินทางแล้ว และจะมาถึงเซี่ยงไฮ้ในไม่ช้า หน่วยทัพอากาศขึ้นบินจากสนามบินแล้ว จะคอยคุ้มกันการโจมตีกองทัพญี่ปุ่นของท่าน
“กองทัพเรือปิดกั้นแม่น้ำแยงซีแล้ว แต่ไม่มีกำลังพอจะต้านทานกองเรือญี่ปุ่น...”
หลี่เมิ่งสูดลมหายใจลึกก่อนกล่าว “ส่งโทรเลขตอบหนานจิง กองทัพที่ 101 จะสู้จนถึงคนสุดท้าย”
“รับทราบครับ ท่านแม่ทัพ!”
“ถ่ายทอดคำสั่งของข้าเดี๋ยวนี้”
เหล่านายทหารระดับสูงในกองบัญชาการลุกขึ้นยืนอย่างเคร่งขรึม หันไปมองแม่ทัพ
“ให้กองพลที่ 301 เป็นกองหน้า บุกโจมตีกองทัพญี่ปุ่นที่หงโข่วกับหยางซู่ผู่”
“รับทราบครับ ท่านแม่ทัพ”
กองบัญชาการแนวหน้ากองพลที่ 301