“ทุกคนนั่งก่อนเลย! ที่บ้านไม่มีอะไรดี ๆ ไว้รับรอง มีแค่มันเทศกับไข่ที่ปลูกและเลี้ยงกันเอง อย่ารังเกียจกันนะ!” แม่เจียงเห็นสาว ๆ มากันเยอะแยะ ก็รีบยิ้มแย้มเชื้อเชิญ
เห็นแต่ละคนยังหิ้วของขวัญถุงใหญ่ถุงเล็กมาเต็มมือ เธอจึงเกรงใจจนต้องพูดจาถ่อมตัวต้อนรับอยู่หลายคำ
ฮั่วเม่ยอวี้ยิ้มพลางพูดว่า “คุณป้าคะ คราวนี้พวกเราตั้งใจมากินฟรีอยู่แล้ว ถ้ามามือเปล่าอีกคงไม่กล้าเข้าบ้านแล้วค่ะ อายจนหน้าแดงแน่เลย!”
“ใช่ค่ะคุณป้า ของพวกนี้เป็นแค่ของเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ได้มีราคาอะไร คุณป้าอย่ารังเกียจเลยนะคะ!”
“ไม่รังเกียจหรอก พวกเธอมาได้ ครอบครัวเราดีใจแทบไม่ทันแล้ว!” แม่เจียงพูดอย่างเบิกบาน
ขณะที่ทุกคนในบ้านกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน หมิงเว่ยกั๋วซึ่งอยู่ตรงหน้าประตูกลับถูกดึงดูดด้วยเห็ดเยื่อไผ่หลายตะกร้า
เขารีบเดินเข้าไปหา
หยิบขึ้นมาดอกหนึ่งแล้วพิจารณา
ยิ่งดูก็ยิ่งอดอุทานไม่ได้ “เป็นเห็ดเยื่อไผ่ป่าจริง ๆ ด้วย คุณภาพดูดีมาก แถมยังสดขนาดนี้!”
ดูยังไงก็เพิ่งเก็บมาใหม่ ๆ
ทุกวันนี้เห็ดเยื่อไผ่ป่าแบบนี้หาได้ไม่บ่อยแล้ว
ถ้ามีก็มักอยู่ตามป่าลึก
หรือไม่ก็ในบางพื้นที่โดยเฉพาะ
แถมคุณภาพยังแทบไม่เคยดีเท่าที่เห็นตรงหน้าอีกด้วย
ตอนนั้นเอง หมิงเว่ยกั๋วเหลือบไปเห็นหน่อไม้สองกระสอบใหญ่ที่วางอยู่ข้าง ๆ จึงอดใจไม่ไหว หยิบขึ้นมาพิจารณาอีกต้น
บนหน่อไม้ยังมีดินติดอยู่ แต่กลิ่นหอมสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ของหน่อไม้ก็ลอยมาแตะจมูกแล้ว