ฟ้าเพิ่งสาง เจียงหว่านก็ตื่นแล้ว
แต่คนที่ตื่นก่อนเธอยิ่งกว่านั้นก็คือพ่อแม่ตระกูลเจียงกับเจียงเหล่าถัว
ตอนนี้ดวงตาของแม่เจียงแทบจะหายเป็นปกติแล้ว
พอเห็นเจียงหว่าน เธอก็ยิ้มทักทันทีว่า “หว่านหว่าน ทำไมตื่นเช้าจัง? ยังเช้าอยู่เลย นอนต่ออีกสักหน่อยก็ได้นะ!”
“ใช่ ตื่นเช้ามาทำไม ฟ้ายังไม่สว่างเลย!”
“กลับไปนอนต่ออีกหน่อยเถอะ”
พ่อเจียงกับลูกชายก็ช่วยกันพูด แต่ทุกคนแต่งตัวเตรียมพร้อมกันเรียบร้อยแล้ว กำลังจะออกไปจับไก่กับเป็ด
“นอนพอแล้วพอดี ไปด้วยกันเถอะ”
เรื่องเพื่อนในกลุ่มจะมาหา เจียงหว่านบอกคนที่บ้านไว้ล่วงหน้าแล้ว วันนี้พอฟ้ายังไม่สว่าง พ่อเจียงกับลูกชายก็เตรียมไปจับไก่ เป็ด และห่านมา
แม่เจียงก็เริ่มต้มน้ำไว้แล้ว
ตั้งใจจะเชือดให้เสร็จแต่เช้า
พอเพื่อน ๆ มาถึง จะได้เอามาทำกินได้ทันที
เจียงหว่านเดินตามพ่อเจียงกับลูกชายไปยังบริเวณเลี้ยงสัตว์ด้วย
ป่าไผ่ยามเช้ามีหยดน้ำค้างประปราย อากาศสดชื่นเป็นพิเศษ ไม่มีกลิ่นมูลสัตว์เลยแม้แต่น้อย
ถึงจะเดินเข้าไปใกล้ ก็ยังไม่ได้กลิ่นแม้แต่นิดเดียว
น่าอัศจรรย์จริง ๆ
แต่เจียงไหลกับภรรยาซึ่งดูแลสัตว์เลี้ยงเอาใจใส่มากจริง ๆ
นอกจากให้อาหารทุกวันแล้ว คอกไก่กับคอกเป็ดยังถูกจัดการจนสะอาดเอี่ยม...
“หว่านหว่าน จับไก่กับเป็ดอย่างละสิบตัวพอไหม?”
“พอแล้ว”
“โอเค งั้นยืนรอตรงนี้นะ อย่าเข้าไป ที่เหลือให้ฉันกับพ่อจัดการเอง”
พูดจบ เจียงเหล่าถัวกับเจียงอ้ายกั๋วก็แยกกันเข้าไปในคอกไก่กับคอกเป็ด