“กินข้าวได้ตั้งชามใหญ่จริงเหรอ ไม่ได้หลอกคุณย่าหวังใช่ไหม?” ผู้อำนวยการหวังยิ้มพลางหันไปถามเยวี่ยเยวี่ย
เยวี่ยเยวี่ยพยักหน้าอย่างจริงจัง “จริงค่ะ หนูยังกินแอปเปิลกับกว่ายจ่าวด้วยนะ แล้วก็มีส้มอีก อร่อยมากเลยค่ะ หนูกินได้เยอะมากทุกครั้ง แม่ดีใจทุกครั้งเลย!”
“โอ้โห กินได้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ เยวี่ยเยวี่ยเก่งจริง ๆ!”
ผู้อำนวยการหวังยิ้มชมเยวี่ยเยวี่ย ก่อนหันไปพูดกับแพทย์เจ้าของไข้ที่ยืนอยู่ด้านหลัง “เอารายงานผลตรวจเลือดของเยวี่ยเยวี่ยตลอดสัปดาห์นี้มาให้ฉันดูหน่อย”
แพทย์เจ้าของไข้ยื่นเอกสารประวัติการรักษาของเยวี่ยเยวี่ยให้ผู้อำนวยการหวัง แล้วกล่าวว่า “ค่าต่าง ๆ ของเยวี่ยเยวี่ยในสัปดาห์นี้ดีขึ้นกว่าสัปดาห์ก่อนมากครับ ทั้งฮีโมโกลบินและเกล็ดเลือดก็เพิ่มขึ้น แถมยังคงที่ด้วย สถานการณ์แบบนี้หาได้ยากจริง ๆ คาดว่าน่าจะเป็นเพราะได้ใช้ยานำเข้าล็อตใหม่ครับ”
ผู้อำนวยการหวังพลิกดูสมุดประวัติการรักษาในมือ ยิ่งอ่านก็ยิ่งประหลาดใจ
ตลอดสัปดาห์นี้ ค่าต่าง ๆ ของเยวี่ยเยวี่ยเพิ่มขึ้นทุกวันจริง ๆ
ไม่ใช่แค่ค่าต่าง ๆ ดีขึ้น แม้แต่ผลตรวจไขกระดูกที่เจาะไปเมื่อหลายวันก่อนก็ยังดีกว่าครั้งที่แล้วมาก!
แต่ถึงตอนนี้ผู้อำนวยการหวังจะประหลาดใจ เธอก็ยังไม่ได้คิดไปถึงเรื่องอื่น
หลังตรวจดูอาการของเยวี่ยเยวี่ยเสร็จ ผู้อำนวยการหวังก็เดินไปหาเจียงเฉิน
ตอนนี้ใบหน้าของเจียงเฉินมีเลือดฝาด นอกจากนี้อาการบวมที่เกิดจากผลข้างเคียงของยาก่อนหน้านี้ก็ดูเหมือนจะหายไปหมดแล้ว!
ถ้าไม่บอกว่าผมบนศีรษะของเขาร่วงจนหมด ก็คงไม่มีใครดูออกว่าเขาเป็นผู้ป่วยมะเร็งเม็ดเลือดขาว