ดังนั้นตอนหลิวเยี่ยนมาสลับเวรกับเขา เขาจึงทำได้แค่กลับหมู่บ้านไปก่อน
นอกจากทางหมู่บ้านจะมีเรื่องให้เขาจัดการแล้ว อีกเหตุผลหลักคือเขาอยากกลับไปถามเรื่องเจียงหว่านด้วย…
แต่พอกลับไป เจียงหว่านกลับออกจากหมู่บ้านไปแล้ว
เรื่องนี้ต้องย้อนกลับไปตอนหลี่ชางอวี้มาที่หมู่บ้านไป๋เจียง
“สตรีมเมอร์ สตรีมเมอร์ ฉันอยู่นี่!”
ทันทีที่หลี่ชางอวี้ลงจากรถ ก็โบกมือเรียกเจียงหว่านที่เดินออกมาจากประตูอย่างแรง ใบหน้ายิ้มร่าเสียจนบรรยายไม่ถูก
คราวนี้เขามาหาเจียงหว่านเพื่อซื้อผัก
แถมยังแอบมาด้วย
เขาปิดบังพ่อหัวหมอของตัวเอง ขับรถตู้คันใหญ่หรูหรามาคนเดียว แล้วตรงดิ่งมาถึงที่นี่เลย
เพราะเป็นช่วงเที่ยง เจียงหว่านจึงชวนเขากินมื้อกลางวันด้วย
บนโต๊ะอาหาร
หลี่ชางอวี้กินเหมือนไม่เคยกินข้าวมาก่อน กินมูมมามเสียจนปากยังเคี้ยวไม่หยุด แต่มือก็คีบอาหารใส่ปากต่อแล้ว
“อื้อ ไก่นี่นุ่มมาก อร่อยสุด ๆ!”
“โอ๊ย ปลาอร่อยจนคิ้วฉันแทบร่วงแล้ว!”
“คุณน้า เป็ดตุ๋นพุทรานี่คุณน้าทำเหรอครับ? โอ้โห ฉันรู้สึกเหมือนจะกลืนลิ้นตัวเองลงไปเลย อร่อยเกินไปแล้ว…”
“คุณตาครับ ได้ยินว่าอาหารพวกนี้คุณตากับคุณลุงปลูกเองเหรอครับ? อร่อยมาก ๆ ๆ เลย ฮือ ฉันรู้สึกว่า 27 ปีที่ผ่านมาเหมือนใช้ชีวิตเปล่าประโยชน์!”
“พี่ครับ มา ๆ พี่ก็กินเยอะ ๆ นะ”
“น้อง อย่าจ้องฉันแบบนั้นสิ ฉันจะกินไม่ไหวแล้วนะ ไม่ต้องห่วง มื้อนี้ฉันไม่กินฟรีแน่ เดี๋ยวฉันจ่ายค่าอาหารให้เอง…”
ใช่แล้ว หลี่ชางอวี้ที่กำลังกินมูมมาม ยังพูดจ้อไม่หยุดไปด้วยได้ ปากแทบไม่มีเวลาว่างเลย