ฉินหมิงเพิ่งลงจากรถบรรทุกคันใหญ่ ก็เดินฉับ ๆ ตรงไปหาเจียงหว่าน “คุณเจียง สวัสดีครับ ผมฉินหมิง มารับผักครับ”
ฉินหมิงก็คือหัวหน้าทีมที่ติดตามผู้อาวุโสเสิ่นมาในครั้งก่อน
เขายังเคยประมือกับเจียงเฉิงด้วย
เมื่อได้ยินดังนั้น เจียงหว่านก็ยิ้มพลางชี้ไปยังโรงเรือนโรงอาหารกับโรงเรือนเพาะปลูกที่อยู่ไม่ไกลด้านหลัง “หัวหน้าฉินลองดูได้เลยค่ะ น้ำหนักน่าจะอยู่ที่ประมาณ 60,000 ชั่ง ส่วนผลไม้ป่าบางชนิดมีจำนวนไม่มาก เลยไม่มีให้ค่ะ ส่วนปลาคงต้องรบกวนหัวหน้าฉินพาคนไปจับเองนะคะ!”
ฉินหมิงพยักหน้า เพิ่งก้าวออกไปได้ก้าวเดียวก็ชะงักฝีเท้า ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน
เขาหันกลับมาถามเจียงหว่านว่า “ผู้อาวุโสเสิ่นฝากถามคุณเจียงว่า สัตว์เลี้ยงในฟาร์มของคุณขายไหมครับ แล้วน่าจะขายได้เมื่อไร พวกเราอยากซื้อไว้บ้างครับ”
เจียงหว่านฟังแล้วไม่แปลกใจ
แม้ทางการจะไม่เข้ามายุ่งกับเธอ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่จับตาดูเธอ!
ดูจากตำรวจคนนั้นก่อนหน้านี้ก็รู้แล้ว!!!
เจียงหว่านตอบว่า “ไก่ เป็ด แล้วก็ห่าน เดือนหน้าก็ขายได้แล้วค่ะ แต่คงมีไม่มาก ส่วนพวกวัว แกะ กับหมู ต้องเลี้ยงไปจนถึงสิ้นปีก่อนค่ะ”
ฉินหมิงพยักหน้า “เข้าใจแล้วครับ”
เขาไม่ได้พูดเรื่องนี้ต่อ แต่ให้คนช่วยกันขนของขึ้นรถ จากนั้นก็ไปจับปลาในบ่ออีก 500 ตัว
สุดท้าย รถสองคันก็ขนไปไม่หมด
จึงต้องเรียกรถบรรทุกขนาดกลางมาเพิ่มอีกคัน
ตอนจะจากไป ฉินหมิงยื่นบัตรใบหนึ่งให้เจียงหว่าน
“คุณเจียง นี่เป็นบัตรที่ผู้อาวุโสเสิ่นทำให้คุณโดยเฉพาะ ใช้เป็นบัตรแสดงตัวตนก็ได้ เป็นบัตรเงินฝากก็ได้เหมือนกัน ต่อไปเงินค่าผักแต่ละครั้งจะโอนเข้าบัตรใบนี้ คุณไปตรวจสอบหรือใช้เงินที่ธนาคารไหนก็ได้ครับ”