ได้ยินเพื่อนเก่าพูดเช่นนั้น ผู้อาวุโสอวี๋ก็ทำได้เพียงพยักหน้า สายตาจับจ้องหลานชายในห้องพักผู้ป่วยไม่วาง
รออยู่อย่างนี้นานถึงหนึ่งชั่วโมง
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ในที่สุดหมอก็หยุดมือ เพราะยาขี้ผึ้งในกระปุกหมดพอดี ทาเคลือบขาขวาทั้งข้างเสร็จเรียบร้อย
หมอพันผ้าก๊อซสีขาวให้กับอวี๋กั๋วหยวนอีกครั้ง
ตลอดกระบวนการ อวี๋กั๋วหยวนไม่ได้ถูกความเจ็บปลุกให้ตื่นอีก แม้หัวคิ้วยังคงขมวดแน่น แต่เสียงครางด้วยความเจ็บปวดดูเหมือนจะเบาลง
ผู้อาวุโสอวี๋สนใจแต่หลานชาย จึงไม่ได้สังเกตเห็นเท่าไรนัก ทว่าผู้อาวุโสเสิ่นสังเกตเห็น
หลังหมอออกมา ผู้อาวุโสเสิ่นก็เอ่ยถามว่า “คุณหมอ ที่นี่มีเครื่องมือตรวจติดตามอาการแบบนั้นไหม?”
ตอนแรกหมอยังไม่เข้าใจ
กระทั่งได้ยินผู้อาวุโสเสิ่นอธิบายว่า “เครื่องที่ตรวจติดตามอาการรูมาติกได้ตลอดเวลาน่ะ ถ้ามีก็เอามาติดตามอาการที่ขาข้างที่ทายาไว้ ดูค่าก่อนกับหลังใช้ยาเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน”
“มีเครื่องอยู่ครับ แต่...”
หมอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “เครื่องนี้ต้องใช้แผ่นโลหะแนบกับผิวหนัง จะมีกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ และต้องพันรัดให้แน่นด้วย สภาพคนไข้ตอนนี้ ถ้าใช้จริง คนไข้อาจจะ...เจ็บมากครับ”
แค่ทายาก็ทำให้คนไข้เจ็บจนเหงื่อเย็นไหลท่วมตัวแล้ว
พอจะเห็นสภาพร่างกายของคนไข้ในตอนนี้ได้เลย
ผู้อาวุโสเสิ่นถามว่า “นอกจากเจ็บแล้ว จะกระทบกับอาการของคนไข้ไหม?”
คราวนี้หมอส่ายหน้า “ในระยะสั้นไม่ครับ อาการรูมาติกจากกระดูกงอกของคนไข้รายนี้จำเป็นต้องพันผ้าก๊อซไว้ด้วย ถึงจะช่วยบรรเทาอาการไม่ให้ทรุดลงและลดความเจ็บปวดได้”