ยิ่งซูอี๋มอง สีหน้ารังเกียจก็ยิ่งชัดขึ้น “ก็แค่มันเทศหัวเดียวไม่ใช่เหรอ พูดซะเหมือนเป็นสมบัติล้ำค่าหายากแน่ะ ดูก็รู้ว่าจนแล้วยังทำอวดรวย ฮึ! น่ากลัวจริง ๆ คนไม่รู้จักโลกภายนอกเนี่ย ถ้าจะอวดก็น่าจะเอากุ้งมังกรตัวใหญ่ ๆ อะไรแบบนั้นมาสิ...”
“แค่มันเทศหัวเดียวก็เอามาอวยกันขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“น่าขำจริง ๆ!”
หลังจากบ่นจบ ซูอี๋ก็ปัดไปยังวิดีโอถัดไปด้วยสีหน้ารังเกียจ
แต่ปัดไปได้ไม่กี่ครั้ง บนหน้าจอก็ปรากฏอินฟลูเอนเซอร์ที่คุ้นตาอีกคน
ปกติอินฟลูเอนเซอร์คนนี้ชอบอวดกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ด จากสิ่งที่แชร์ก่อนหน้านี้ ดูแล้วก็เป็นคุณหนูไฮโซตัวจริง
แต่ตอนนี้กลับกำลังอวดลูกซานเหนียนจื่อให้กล้องดูงั้นเหรอ?
สีม่วงดำเข้ม
ลูกกลมป้อม
เหมือนซานเหนียนจื่อกอใหญ่หลังบ้านตระกูลเจียงที่เห็นทุกปีไม่มีผิด!
ซูอี๋มองซานเหนียนจื่อในวิดีโอพลางขมวดคิ้ว สีหน้ามีแววรังเกียจ แต่ก็มีความรู้สึก...คิดถึงอย่างบอกไม่ถูก
ทุกปีพอถึงฤดูที่ซานเหนียนจื่อสุก คนตระกูลเจียงก็จะเก็บมาให้เธอไม่น้อย เอาไว้กินเล่น
ตอนเด็ก ๆ ซูอี๋ชอบกินมาก ต่อให้กินแล้วท้องผูกทุกครั้ง ก็ยังต้านทานความหวานของมันไม่ไหว
พอโตขึ้นมาหน่อย แม้จะไม่ค่อยชอบที่กินแล้วปากกับมือดำ แต่เธอก็ยังเก็บซานเหนียนจื่อทั้งหมดที่คนในบ้านเก็บมาให้ แล้วเอาไปอวดเด็กผู้หญิงคนอื่น ๆ ในหมู่บ้าน
เพราะมีแค่เธอคนเดียวในหมู่บ้านที่ไม่ต้องทำงาน แถมยังได้กินขนมพวกนี้ด้วย
จนกระทั่งภายหลังเธอรู้ว่าตัวเองเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของตระกูลซู ทุกสิ่งที่เคยกินเคยใช้ก็กลายเป็นความอัปยศในสายตาเธอทันที