สุดท้ายซูอี๋ก็อดใจไม่ไหว กดเข้าไปดูสินค้ารายการอื่น
เธอไล่ดูทีละรายการจนหมด
สถานการณ์ก็แทบไม่ต่างกัน
เกือบทั้งหมดเป็นรีวิวดี ๆ ส่วนรีวิวแย่ก็มีแต่คนด่าร้านที่ไม่ยอมเติมสต็อก...
“มันจะอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ซูอี๋ไล่ดูทีละรายการ แม้ในใจจะหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ แต่เธอก็กดเข้าไปหาฝ่ายบริการลูกค้าแล้วส่งข้อความไปว่า 【ฉันอยากซื้อผักของร้านคุณ ฉันจ่ายเพิ่มให้ได้ แอดเว่ยซิ่นฉันมา แล้วฉันจะส่งที่อยู่กับเงินให้】
ส่งข้อความเสร็จ เธอก็ส่งบัญชีเว่ยซิ่นของตัวเองไปให้
เดิมทีคิดว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาว่าเพิ่มเพื่อนแล้ว
แต่รออยู่ตั้งนานก็ไม่มีข้อความตอบกลับจากฝ่ายบริการลูกค้า มีเพียงคำตอบอย่างเป็นทางการว่า 【ขออภัยคุณลูกค้า สินค้ามีจำนวนจำกัด หมดแล้วหมดเลย หากต้องการซื้อ กรุณารอให้สินค้ามีสต็อกแล้วค่อยสั่งซื้อได้เลยค่ะ!】
เห็นแบบนั้น ซูอี๋ก็อดเหยียดหยามไม่ได้ “จะวางท่าอะไรนักหนา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเสียเงินไปเท่าไหร่เพื่อปั่นรีวิว ยังกล้าเอามันเทศห่วย ๆ ของตัวเองมาทำเป็นของล้ำค่าอีก!”
【ฉันจ่ายให้สองเท่า พวกเธอขายผักก็เพราะอยากได้เงินเพิ่มไม่ใช่เหรอ ฉันไม่ขัดสนเงิน แอดฉันมา แล้วฉันจะโอนเงินให้】 น้ำเสียงในข้อความที่ส่งไปเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสและออกคำสั่ง
อีกฟากหนึ่ง ภายในเพิงเล็ก ๆ
เจียงเยว่เล่อเห็นข้อความในหน้าต่างสนทนา สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย เธอก๊อปปี้ข้อความที่เพิ่งตอบไปแล้ววางส่งซ้ำทันที 【ขออภัยคุณลูกค้า สินค้ามีจำนวนจำกัด หมดแล้วหมดเลย หากต้องการซื้อ กรุณารอให้สินค้ามีสต็อกแล้วค่อยสั่งซื้อได้เลยค่ะ!】