มื้อกลางวันนี้ทำให้ทุกคนอิ่มเอมใจเป็นอย่างมาก
รวมถึงเจียงหว่านด้วย!
เธอไม่คิดเลยว่าฝีมือทำอาหารของหวังชุ่ยฮวาจะดีขนาดนี้ แทบไม่เป็นรองเธอเลยแม้แต่น้อย
เพราะอย่างนั้นวันนี้เธอถึงกับกินจนแน่นท้อง!
แน่นอนว่าไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวที่กินจนอิ่มเกินไป
หลังมื้ออาหาร เจียงหว่านก็ไปชงน้ำซานจาให้ทุกคนดื่มคนละแก้ว
ซานจาพวกนี้เพิ่งเก็บมาจากบนเขาเมื่อวาน สดใหม่มาก แถมยังเปรี้ยวเป็นพิเศษ
หลังจากได้ลิ้มรสความเปรี้ยวสะใจแล้ว ยังมีรสหวานติดปลายลิ้นอยู่นาน
ทุกคนดื่มหมดแก้วแล้วก็รู้สึกสบายไปทั้งตัวจนบรรยายไม่ถูก
แม้แต่เจียงเฉินที่ปกติเลือกกิน พอดื่มหมดก็ยังทำปากจุ๊บจั๊บอย่างเสียดาย ก่อนพูดว่า “อาหญิง น้ำซานจาอร่อยจัง เปรี้ยว ๆ หวาน ๆ ผมอยากดื่มอีกแก้ว”
เจียงหว่านยิ้มแล้วเติมให้เขาอีกแก้ว “ดื่มเสร็จแล้วอย่าลืมช่วยล้างแก้วด้วยนะ!”
เจียงเฉินพยักหน้ารับทันที “รู้แล้วครับ อาหญิง”
ท่าทางว่าง่ายเชื่อฟังของเขาทำเอาเจียงเจี้ยนหัวกับหวังชุ่ยฮวาที่อยู่ข้าง ๆ ตะลึงตาค้าง
เด็กแสบที่บ้านพวกเขาไปเชื่อฟังแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
“หนูหว่าน กินจนแน่นท้องแล้ว ออกไปเดินเล่นเป็นเพื่อนตาให้ย่อยอาหารหน่อยไหม?” จู่ ๆ ผู้อาวุโสเสิ่นก็เอ่ยขึ้น
“ได้ค่ะ”
เจียงหว่านไม่ได้ปฏิเสธ
เดิมทีเจียงเจี้ยนหัวคิดจะเดินตามไปด้วย แต่กลับถูกห้ามไว้
เจียงหว่านกับผู้อาวุโสเสิ่นเดินกันตามลำพังอยู่หนึ่งชั่วโมง