หลิวหวังกวาพูดพลางควักโทรศัพท์ออกมา
ดวงตาหยีเล็กชวนขยะแขยงจ้องเจียงหว่านไม่วางตา สายตาไล่สำรวจเรือนร่างขึ้นลงอย่าง “หื่นกาม” โดยไม่คิดปิดบัง!!
หลิววั่งโมโหจนกำลังจะพุ่งเข้าไป แต่ไม้เท้ากลับฟาดลงบนหัวหลิวหวังกวาเสียก่อน
เจียงต้าหลิ่วขยับมายืนขวางหน้าเจียงหว่าน ขาข้างหนึ่งยืนมั่นคง มือถือไม้เท้าแน่นพร้อมสีหน้าดุดัน “ไอ้เวรเอ๊ย มองอะไรหา? อายุปูนนี้แล้วยังกล้าคิดไม่ซื่อกับหลานสาวบ้านฉันอีกเหรอ? เบื่อชีวิตแล้วหรือไง!”
หลิวหวังกวาร้องโอดโอยเพราะความเจ็บ
พอเห็นว่าเป็นชายชราขาพิการ สีหน้าเขาก็พลันดุดันขึ้น “แกเป็นใครวะ กล้ามาตีฉันเหรอ? เชื่อไหมว่าฉันฆ่าแกได้!”
“ฉันเป็นบรรพบุรุษแกไง!”
เจียงต้าหลิ่วซึ่งปกติเป็นคนใจดีเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง แววตาฉายประกายเหี้ยมเกรียม “แน่จริงก็ฆ่าฉันสิ! แต่ถ้าแกกล้ามายุ่งกับหลานสาวบ้านฉัน ฉันจะฆ่าแกก่อน!”
หลิวหวังกวาถูกสายตานั้นทำเอาถอยหลังไปหนึ่งก้าว
พอตั้งสติได้ก็โมโหจนหน้าแดง “ไอ้แก่ ยังกล้ามาขู่ฉันอีกเหรอ? คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน! บอกไว้เลย ฉันเป็นคนดังในเน็ต มีผู้ติดตามตั้งแสนคนอยู่เบื้องหลัง ถ้าไม่เชื่อก็ลองดู ฉันจะแฉแก!”
พูดจบ หลิวหวังกวาก็ควักโทรศัพท์ออกมา
ยกขึ้นถ่ายหน้าเจียงต้าหลิ่วแบบประชิด
แต่ปากกลับตะโกนว่า “ทุกคนมาดูเร็ว! ชายชราคนนี้ลงมือทำร้ายคนโดยไม่มีเหตุผล ไม่ใช่คนแก่ที่เปลี่ยนไปในทางเลวร้ายหรอก แต่เป็นคนเลวที่แก่ตัวลงต่างหาก ฉันถ่ายวิดีโอเก็บไว้แล้ว ถ้าหมอนี่ยังกล้าทำร้ายฉันอีก ฉันจะแจ้งตำรวจ แล้วใช้วิดีโอนี้เป็นหลักฐาน ทุกคนช่วยเป็นพยานให้ฉันด้วย!”