“ห้องพักดื่มชา?”
พอยวี๋อาม่าได้ยิน ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “ฉันรู้ว่าเอาไว้ทำอะไร เป็นที่สำหรับดื่มกาแฟดื่มชาน่ะ ตอนหลานสาวฉันกลับมาคราวก่อน ยังเล่าให้ฟังว่าห้องพักดื่มชาของบริษัทเธอเล็กมาก แถมยังแออัด ตอนนั้นยังเอารูปให้ฉันดูด้วย พื้นที่ก็ใหญ่กว่าเล้าไก่ของฉันนิดเดียวเอง”
“ยังกล้าเรียกว่าบริษัทใหญ่ด้วยนะ!”
ยวี๋อาม่าพูดพลางทำหน้าไม่เห็นด้วย
เมื่อมองห้องพักดื่มชาขนาดใหญ่ที่ว่างเปล่าอยู่ตรงหน้า จู่ ๆ ในใจก็ผุดความภาคภูมิใจขึ้นมา
“ไม่คิดเลยว่าตอนนี้พวกเราก็มีห้องพักดื่มชาเหมือนกัน แถมยังใหญ่กว่าของบริษัทหลานสาวฉันตั้งเยอะ! ต่อไปฉันจะได้บอกหลานสาวว่า ที่ทำงานของฉันก็มีห้องพักดื่มชาเหมือนกัน แถมยังใหญ่มากด้วย คอยดูเถอะว่าหลานจะอิจฉาไหม”
พอพูดจบ หลายคนก็หัวเราะออกมา
แววตาของยวี๋อาม่าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจราวกับเด็กหนุ่ม
เจียงหว่านยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ถ้าพวกคุณอยากลองกาแฟ เดี๋ยวฉันให้คนเตรียมไว้ให้สักหน่อยก็ได้ค่ะ”
“ไม่ต้อง ๆ ของแบบนั้นขมปี๋ ไม่เห็นจะอร่อยเลย!”
ยวี๋อาม่ารีบโบกมือ
“ใช่แล้ว หว่านเอ๋อร์ ไม่ต้องเสียเงินหรอก ห้องพักดื่มชาก็เอาไว้ดื่มชาดื่มน้ำ จะไปดื่มกาแฟอะไร ของฝรั่งนั่นแค่ชื่อฟังดูดี แต่จริง ๆ ไม่อร่อยสักนิด”
“นั่นสิ อย่าเสียเงินเปล่าเลย!”
“พวกเราดื่มน้ำก็พอแล้ว...”
เจียงหว่านยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ
หลิววั่งมาส่งของตอนราว ๆ เจ็ดโมงครึ่ง เขาขนของมาเต็มรถกระบะเล็กหนึ่งคัน
ทั้งหมดเป็นอุปกรณ์ที่ต้องใช้ในการแพ็กพัสดุ