เห็นปฏิกิริยาของภรรยาแล้ว หวังหมิงเลี่ยงก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาเหมือนกัน
“ลองชิมดูสิ!”
หวังหมิงเลี่ยงหยิบซานเหนียนจื่อขึ้นมาหนึ่งลูก แล้วยื่นไปจ่อปากซ่งอวิ๋น
ซ่งอวิ๋นอ้าปากโดยไม่รู้ตัว
พอซานเหนียนจื่อเข้าปาก เธอก็กัดลงไป…
แล้วก็ชะงักไป
น้ำฉ่ำทะลัก
น้ำฉ่ำเต็มปาก
จากนั้นก็สัมผัสได้ถึงความหวาน หวานชื่นใจพร้อมกลิ่นผลไม้หอมเข้มข้น!!
เปลือกบาง เนื้อหนา น้ำเยอะ!
ไม่มีกากเลยสักนิด แถมยังไม่รู้สึกถึงเมล็ดด้วยซ้ำ!!
นี่คือ…ซานเหนียนจื่อจริงเหรอ?
ไม่ต้องพูดถึงหวังหมิงเลี่ยงที่ตกตะลึง แม้แต่ซ่งอวิ๋นเองก็ยังรู้สึกเหลือเชื่อ!!
ถ้าไม่ใช่เพราะยังมีกลิ่นหอมเฉพาะตัวของซานเหนียนจื่ออยู่
เธอคงสงสัยแล้วว่านี่ไม่ใช่ซานเหนียนจื่อ
แต่เป็นผลไม้สายพันธุ์ใหม่อะไรสักอย่าง
“ที่รัก ซานเหนียนจื่อนี่คุณซื้อมาจากไหน? ห้องไลฟ์ที่คุณพูดถึงคือห้องไหน ฉันจะลองค้นดู”
พอตั้งสติได้ ซ่งอวิ๋นก็ลืมเรื่องกินข้าวไปเลย
เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ขอชื่อบัญชีห้องไลฟ์จากสามีทันที
หวังหมิงเลี่ยงตอบว่า “ห้องไลฟ์ขายผักของหว่านหว่าน ค้นคำว่า ‘หว่านหว่าน’ ก็ได้ หรือจะค้น ‘ร้านขายผักหว่านหว่าน’ ก็ได้เหมือนกัน”
ซ่งอวิ๋นค้นหาร้านค้า
พอเข้าไปก็เห็นว่ามีสินค้าอยู่แค่ห้าอย่าง ได้แก่ มันเทศ ใบมันเทศ ซานจา ซานเหนียนจื่อ และซานจูอวี๋
เธอกดเข้าไปดูทีละรายการ
แล้วพบว่าของหมดทุกอย่าง!
“ทำไมของหมดเกลี้ยงเลยล่ะ?” ซ่งอวิ๋นหันไปถามหวังหมิงเลี่ยง
“ของหมดแล้วเหรอ?” หวังหมิงเลี่ยงเพิ่งรู้ตัวว่าไม่ได้สังเกตเรื่องนี้
ตอนเขากดสั่งซื้อวันนั้น ถึงจะจำกัดจำนวนการซื้อ แต่สินค้าก็ยังมีเหลืออีกเยอะ!